vragen over haptotherapie

Wat is de kracht van haptotherapie? 
Haptotherapie maakt voelbaar wat je innerlijk beweegt door contact. Verstandelijk ken je jezelf vaak beter dan gevoelsmatig. Haptotherapie brengt je in contact met je lichaamsgewaarwording, gemoedsbeweging en intuitie.
Je raakt vertrouwd met je innerlijk en krijgt zicht op wat nodig is voor gezonde zelfzorg. Ingrijpende gebeurtenissen kunnen geïntegreerd worden in je leven. 
Je herstelt de balans tussen gevoel en ratio. Er komt ruimte voor ontmoeting in de dubbele betekenis van het woord. Minder moeten & meer ontmoeten.

 Wat is het verschil tussen haptonomie en haptotherapie? 
Haptonomie is de theoretische ondergrond van haptotherapie. Haptonomie als wetenschap van de affectiviteit is in de jaren ’50 ontwikkeld door de Nederlander Frans Veldman sr. Haptonomie gaat over gevoelsleven, gemoedsbeleving en contact in de ruimste zin van het woord. 
Haptotherapie is de praktische toepassing van haptonomie. De directe communicatie door aanraking, het belangrijkste en unieke ‘instrument’ van de therapeut, helpt je te doen wat jou goed doet. Andere toepassingen van haptonomie zijn bijvoorbeeld: haptonomische zwangerschapsbegeleiding en haptotherapie voor baby’s, kinderen en ouderen. Daarvoor verwijs ik graag naar gespecialiseerde collega’s.

Kan ik mijn emoties nog wel de baas? 
In de praktijk blijkt dat de mens van nature een gezonde grens om te voelen heeft en in welke mate en intensiteit dat gebeurt. Je bent vrij om kwetsbaarheid te delen in de maat die jou past. Jouw grens wordt natuurlijk ten volle gerespecteerd. Stap voor stap raak je meer vertrouwd met je lichaam en gevoel, groeit je zelfvertrouwen en maak je gebruik van ongekende affectieve vermogens.

Wordt er gepraat tijdens de behandeling? 
Zeker is er de mogelijkheid om te delen wat je wilt delen, om vragen aan de orde stellen en om ervaringen uit te wisselen. Veelal is er echter stilte tijdens de begeleiding.  Juist de stilte brengt mogelijkheden om jezelf te ontmoeten en op je eigen tijd en manier te beleven wat je te doen staat. Of juist beter kunt laten.  Je leert ook om in je eigen omgeving de stilte op te zoeken en contact te maken met je gevoelsleven en behoeften. En zeker ook om waarneembaar voor je behoeften te zorgen. Je handelt steeds meer met gevoel en verstand.

Ben je zelf wel eens burn-out geweest?
Ik heb veel last gehad van chronische vermoeidheid. Mijn overlevingspatroon hield me tegen om me ziek te melden. Toen ik zelf ontslag nam in 1996 noemde ik dat voor de buitenwereld een sabbatperiode. En ik geloofde daar zelf ook in. Terugkijkend realiseer ik me dat ik maanden nodig had om te herstellen van te lang, te veel en te hard werken. De fysieke klachten die ik had zoals onder meer spit en migraine kan ik godzijdank afstrepen. Van mijn werkverslaving ben ik gelukkig genezen en daarbij heeft alle coaching, therapie en ‘zelfhulp’ mij fantastisch bij geholpen. 

Hoelang duurt de begeleiding? 
Een sessie duurt 50 minuten. De rest van de gereserveerde tijd gebruik ik voor voorbereiding en rapportage. Na het intakegesprek volgen drie introductie-sessies, naar believen wekelijks of 2-wekelijks. Als we dit allebei zinvol achten worden praktische en inhoudelijke afspraken gemaakt voor het vervolg. Vervolg-sessies plan je zelf in het tempo dat je past. Je houdt zelf de regie in handen. Ik begeleid je als facilitator. In de praktijk blijkt haptotherapie geen snelle-fix-methode. Wel een benaderingswijze die fundamenteel bijdraagt aan je welzijn. Gemiddeld worden de sessies om de twee / drie weken gepland. In de tussentijd kun je werken aan gerichte opdrachten en kun je desgewenst gebruik maken van e-coaching. Je bent ook welkom voor een eenmalig klankbord-gesprek. Daartoe ontvang ik graag vooraf via e-mail je vragen en agendapunt(en). 

Worden de kosten voor haptotherapie vergoedingen? 
Je betaalt eerst zelf via de pinautomaat per sessie en declareert vervolgens zelf bij de zorgverzekeraar. Ik ben niet meer aangesloten bij een beroepsvereniging. Het is dus niet zeker dan je een gedeeltelijke vergoeding krijgt. Het komt ook voor dat werkgevers de begeleiding betalen. In dat geval worden daar aparte afspraken voor gemaakt. Medische handelingen die gericht zijn op de persoonlijke gezondheidskundige verzorging van de mens, zoals haptotherapie, zijn vrijgesteld van btw. Voor medische beroepsbeoefenaren die niet onder de Wet BIG vallen, zoals ik, maar persoonlijke gezondheidskundige zorg van de mens bieden met een gelijkwaardig kwaliteitsniveau als bevoegde Wet BIG-beroepsbeoefenaren geldt dit ook.

Heb ik een verwijzing van de huisarts nodig? 
Iedereen die verwacht kan worden bij persoonlijke begeleiding is zonder verwijzing welkom. Afstemming met de huisarts, bedrijfsarts van andere behandelaars kan wenselijk zijn. Dit gebeurt vanzelfsprekend in afstemming en na instemming.

Welke benaderingswijzen en methodieken worden gebruikt? 
In de loop der jaren heb ik me naast de haptonomie verschillende methodieken eigengemaakt die op maat en in overleg worden aangeboden. In de praktijk is dat een combinatie van invalshoeken. Voorbeelden van benaderingswijzen: biografisch werk, waarden-onderzoek, affectieve communicatie, the work, wandelcoaching, het kernkwadrant, voice dialoque of mindfulness.
De voornaamste inbreng is mijn eigen ervaring met deze benaderingswijzen, mijn (leer-) therapie en eigen persoonlijke groei en ontwikkeling. Het werk met en vanuit de grondslagen van de haptonomie vormt ook bij coaching de vanzelfsprekende basis. Het gebruik van al deze methoden is voor mij ondergeschikt aan het wezenlijk contact in de ontmoeting van mens tot mens.

Hoe staat het met privacy en vertrouwelijkheid? 
Je privacy wordt gerespecteerd en vertrouwelijkheid gegarandeerd op basis van mijn werkethiek. Er vindt dan ook geen overleg plaats met de opdrachtgever, je leidinggevende of bedrijfsarts zonder afstemming vooraf. De Gedragscode van Coachfinder vormt de leidraad in mijn handelen. En vanzelfsprekend worden alle geldende wettelijke privacy-regels zorgvuldig in acht genomen.

Ik vind het allemaal zo ‘zacht’. Wat schiet ik hiermee op? 
Inderdaad, het coaching vak is geen product met glasheldere meetpunten en harde criteria. Het draait om inzicht, direct beleefde ervaring en waarneembaar (werk-) gedrag. Dit laatste is soms pas op te merken als het begeleidingstraject al is afgerond. De meerwaarde kan meteen duidelijk zijn, maar kan ook pas weken later duidelijk zijn. Het gaat om een persoonlijk ontwikkelingsproces. Jezelf of anderen veranderen is niet mogelijk. Anders met je pure eigenheid omgaan kan wel en draagt bij aan persoonlijk gemak en professionele voldoening.

vreugdevol genieten

Delectatio
Delectatio vond ik tijdens de haptonomie-studie een heerlijk woord om uit te spreken en te beleven. Delectatio gaat over de kunst van het vreugdevol genieten van alle geneugten des levens. Over het beschikken van tijd en rust om na inspanning te ontladen, om voorlopig niets te hoeven. Totdat je weer vanzelf in beweging komt. Een van de vele gezegden van mijn vader die ik graag doorgeef was: ‘Ik heb liever schik dan een nieuw pak’. En dan liefst schik met anderen. Wat heerlijk toch als je samen met volle teugen kunt genieten. Het samen genieten gaat in verband met de pandemie voorlopig alleen in hele kleine groepen. En intussen velen in quarantaine (geweest) uit voorzorg of nazorg. Het vraagt creativiteit en flexibiliteit om hiervoor passende oplossingen te creëren, waar ieder zich senang bij voelt.

Slappe klets
Als je de kunst verstaat om gewoonweg vette pret te hebben met grote of kleine gebeurtenissen heb je geluk. Met alle begripvolle empathie en serieuze spirituele ontwikkeling wordt mij al te vaak het alledaagse plezier vergeten. Ook Zoom-sessies maken juist die kleine onderlinge vrolijkheid lastig of zelfs onmogelijk. Het zeer gestructureerde, ieder keurig op de beurt, haalt voor mij de sjeu uit het contact. Ik mis het eenvoudigweg lol hebben met elkaar aan de keukentafel. De slappe lach krijgen. Mijn part gieren om flauwe moppen. Zelfs om de grappen die via app binnenkomen glimlach ik meestal in mijn uppie. Zwetsen en kletsen, het gaat echt nergens over, tegelijk voelt het warm en verbonden. Gedeelde vreugd is voor mij echt dubbele vreugd.

Te verantwoordelijk
In mijn praktijk ontmoet ik geregeld mensen die wat zwaar op de hand zijn en enorme behoefte hebben om het spelende en het onbevangene van zichzelf vrije ruimte te geven. De serieuze, betamelijke en verantwoordelijke versie van henzelf heeft lang, te lang, de boventoon gevoerd. Het zijn vaak knoerhard werkende mensen die veel moeten, vooral van zichzelf. Daarmee verover je een goede werkreputatie en ook familie en vrienden kunnen steevast op je rekenen. Doet dat jou echt goed? Draagt dat bij aan je eigen vitaliteit en levensvreugde? Vroeger was het kennelijk nodig om vooral het brave jongetje of ijverige meisje aan de buitenwereld te presenteren. Dat hoeft vandaag de dag niet meer.

‘In de bevestiging mag de ander geheel zijn zoals hij is om te kunnen worden die hij is maar nog niet kan zijn op zijn wijze en op zijn uur’. Anna Terruwe

Het allerliefst…
Als het past stel ik nog wel eens de vraag: wat zou de ‘bad girl’ of de ‘bad boy’ in jou het allerliefst doen of laten? Schrijf eens drie dingen op die nu in je op komen. Je hoeft het mij en ook niet iemand anders te laten zien of te vertellen. Stel je nu eens voor dat je om te beginnen een van die drie verlangens daadwerkelijk in praktijk brengt. Meestal krijg ik dan een glimlach van oor tot oor te zien. Wat let je? Je hoeft alleen de verantwoording voor je eigen doen en laten te nemen en verder voor niemand anders. Echt niemand anders. Alleen voor jezelf. Daarmee geef je een prachtige bijdrage aan de wereld. Iemand die zelfzorg als eerste prioriteit in praktijk brengt heeft van harte energie en aandacht over om bij te dragen aan bevestigend samenleven.

van harte nabij

Knuffeltegoed
Kersttijd zonder knuffels van dierbaren. Zonder kerstdiners aan lange tafels met familie en vrienden. Kersttijd op 1½ meter van elkaar. Lijfelijk blijven we uit zorg en solidariteit bij elkaar uit de buurt. Winkels, horeca, sportclubs, theaters, etcetera zijn gesloten. Een bizarre nog nooit vertoonde realiteit.
Wat een uitdaging om ons allemaal zo goed mogelijk tot deze nieuwe realiteit te verhouden. Gelukkig blijf je -wat er ook gebeurt- de baas over je gedachten en je keuzes. En blijf je in de maat die jou past affectief nabij. Een open hart krijgt die anderhalve meter met gemak overbrugd. En met een stevige lijfelijke basis draag je gemakkelijker mogelijkheden & moeilijkheden die het leven nu met zich meebrengt. Bij sommigen grap ik over een boekje waarin ik knuffeltegoed noteer.

Creativiteit & flexibiliteit
Via via hoorde ik dat een man die werkzaam was in de evenementenbranche nu in opleiding is voor psychiatrisch verpleegkundige. En met plezier.
Op zaterdagmorgen zing ik geregeld mee met Zing als Vanzelf via internet. Dirigent Bert heeft inmiddels meer dan 1000 mensen die van uit hun eigen huis in hun eentje meezingen. Zelf heb ik een mini-trampoline aangeschaft om in beweging te blijven nu ik niet roei, veel minder fiets en soms te lui ben om te wandelen. Met het deelnemen aan fluks ontworpen webinars en podcasts kun je heel veel kerstdagen vullen. Zo hebben velen, ieder op haar of zijn eigen manier, toch weer een oplossing gevonden voor aanvankelijk onoverkomelijk problemen. ‘Noodzaak doet bewegen’ leerde ik bij organisatiepsychologie. Dat blijkt keer op keer waar.

Geen openbare boekpresentatie
Al eerder schreef ik over het boek dat ik schreef en deze week is verschenen. De geplande boekpresentatie gaat niet door. De gastenlijst kan naar de prullenmand. Niettemin vier ik graag dit heuglijk feit. Op een organische manier dienen zich nieuwe mogelijkheden aan. Met een tweetal gasten is er volle aandacht voor het boek ONDERBROKEN | contact met je wijze lijf. Ik noem het mini-boekpresentaties met twee gasten tegelijk. Dat blijkt een fantastisch alternatief. En via social media kan dag en nacht gedeeld en uitgewisseld worden. Het was even schakelen en nu heb ik er helemaal vrede mee. Ik tel van harte mijn zegeningen.

Praktijk geopend, tenzij…
Als het jou past en als je geen klachten of symptomen hebt, ben je welkom voor haptotherapie. De begeleiding zal flink aangepast zijn op basis van de Rivm-richtlijnen. Blijft een beetje behelpen in ons aanraak-beroep. Als je twijfelt of het verstandig is om te komen, neem dan vooraf telefonisch contact met me op. Ik doe dat omgekeerd ook. Haptotherapie valt onder de (para)medische (contact)beroepsgroepen die mogen blijven werken. De praktijk is helemaal gesloten van 21 december tot en met 6 januari 2021. Ik wens je sterkte als dat nodig is en een zo plezierig mogelijke kersttijd.


lot of maakbaarheid ?

Het is mis, alles is mislukt, jij bent mislukt.
Deze kop las ik in Het Parool
 naar aanleiding van het boek van Marjolijn de Cocq met de titel: ‘Maar ik hield al wel van je’. Ik schrok, in een keer schoot ‘een la’ diep in mijn lijf open. Het oud zeer van zeven miskramen en kinderloosheid die daar het gevolg van was werd direct getriggerd. In het artikel staat verder: Waarom het verdriet van een miskraam niet weggestopt moet worden. Dit artikel en boek vormen voor mij dan ook de aanleiding om een blog dat ik eerder schreef op verzoek van http://www.miskraamverwerken.nl ook hier te delen. Om maar met de deur in huis te vallen: ik vind het woord ‘miskraam’ een naar woord dat klinkt als falen. De kop van het krantenartikel bevestigt dat nog eens. En tegelijk weet ik nog geen beter woord. Het gaat om het vroegtijdig sterven van een minimensje dat in liefde tot leven kwam. Om verwachtings- en zwangerschapsverlies van een kindje in de dop.

Medische mogelijkheden bemoeilijken aanvaarding van het lot. 
Een kind kun je niet nemen of maken zoals de maakbare samenleving voorspiegelt. Geluk en groei zijn naast tragiek en verval inherent aan het leven. Moeder natuur regeert op haar eigen mysterieuze wijze. De feitelijke ervaring met miskramen speelde zich af tussen mijn 24ste en 34ste. Stel dat wij gezonde kinderen hadden gekregen dat waren die nu rond de 40 jaar oud. Het gemis ervaar ik in elke fase op een andere manier, al noem ik me allang niet meer ongewenst kinderloos. Ik heb geen eigen kinderen. Zo is het.

‘Hoe is het voor je om kinderloos te zijn?’ Zo’n ogenschijnlijk eenvoudige vraag kan zo goed doen. Een vraag waaruit echte interesse spreekt en de ander in alle vrijheid kan beslissen wat wel en wat niet te vertellen.

Openlijk delen of stilzwijgen?
Destijds werd daar veel minder dan nu openlijk over gesproken. Niet zozeer een taboe maar een stilzwijgen zoals Marjolijn de Cocq dat beschrijft. Haar schrijven is voor mij een en al herkenning. Het is aan mij om in het heden met de alsmaar veranderende stroom mee te bewegen. Elk huisje heeft z’n kruisje leerde ik als kind. Het kruisje kun je niet veranderen. Meestal kun je wel de manier beïnvloeden waarop je leed verteert en integreert in je levensboek: zelf en met steun van anderen.

Troost
Als de miskraam realiteit voor je is doet erkenning van intens verlangen en pijnlijk verlies goed. Zonder drama. Zonder bagatelliseren. En zeker zonder ongevraagd advies. Dit is het. Destijds schreef ik : ‘Alsjeblieft, durf bij me te zijn. Ook al weet ik geen raad met mezelf. Ook al ben ik wiebelig van onzichtbare pijn. Al ben ik in de rouw van een wezentje dat jij nooit gekend hebt. Ik ben teleurgesteld, in de rouw van blije verwachting en van verlies van een kinderrijke toekomst.’ Bang om kwetsbaarheid te tonen trok ik mijn innerlijke barricade hoog op om confrontatie met pijn af te weren. Oh oh wat toonde ik me flink. Pas veel later kon ik troost ontvangen en in open armen van dierbaren uithuilen. 

Verdriet kan voldragen verdriet worden. 
Het verdriet om vroegtijdig afgebroken zwangerschappen en onvervulde kinderwens woont niet meer bibberend en stokkend in mijn keel, maar rustig in mijn bekken.
Het lot heeft beslist en dan blijft niets anders over dan aanvaarding en dat is iets anders dan berusting. Ik voel me dankbaar omdat wij heel vanzelfsprekend en vreugdevol onze kinderwens deelden en omdat ik ten diepste weet heb van ‘in blije verwachting’ zijn. Af en toe doet het litteken zeer en dient de pijn zich bij een onverwacht gebeuren in volle glorie aan. Zoals nu bij de promotie van het boek over miskramen.

gevoelsvermogen

Voelenderwijs gewaarzijn
Naast denk-vermogen beschikken we over gevoels-vermogen. Dit is het vermogen om voelenderwijs gewaar te zijn. Van dit aangeboren gevoelsvermogen kun je jezelf steeds meer bewust worden en dit verder ontwikkelen. Dit doe je door stil te staan bij wat je lijf je ‘vertelt’, welke emotie vooraan zit en waar je behoefte aan hebt. Door zo bij jezelf stil te staan, kies je met verstand, gevoel en intuïtie om iets te doen of te laten. Of, om een ander te vragen om in jouw behoefte te voorzien. Situaties waar je geen enkele invloed op hebt kun je het best nemen zoals ze zijn. Op deze manier ben je trouw aan jezelf, neem je met een heldere focus regie over je leven. Geankerd in basisvertrouwen wordt dit lijfelijk waarneembaar. Je bent van top tot teen present, je lichaam is bewoond, ‘er is iemand thuis’.

Gevoel voor jezelf en de ander
Je kunt je gevoelsvermogen aanspreken door je open te stellen voor eigen gevoelens en voor die van de ander. Bewust contact maken, aftasten, aanvoelen en meevoelen. Iemand anders kan nooit echt voelen wat je zelf voelt. Wel kun je, door met je gevoelsvermogen waar te nemen, een indruk krijgen van hoe de ander zich voelt. Door vragen te stellen kun je toetsen of deze inschatting klopt. Door bewust gewaar te zijn via zintuiglijke vermogens, met name via de tast, krijg je steeds meer gevoelscontact met jezelf, met de ander en met de omgeving. Niet iedereen verstaat deze kunst. Vooral niet als het gevoelsvermogen gestagneerd is of onvoldoende is ontwikkeld. Iemand voelt dan bijvoorbeeld in het sociale verkeer niet aan wanneer een ander te dichtbij komt, raakt daarvan in de war en gaat bedenken waarom het niet zo erg is. Terwijl als melk niet meer goed is, proef je dat meteen en spuug je vanzelf de eerste slok uit.

Denken, voelen en handelen in balans
Een verstoorde balans tussen denken, voelen en handelen kan weer in evenwicht komen. Als het in onderling contact veilig genoeg voelt kun je de nodige moed verzamelen om je kwetsbaar op te stellen en onzekerheid te delen. Het doet goed als de ander geduldig luisterend aanwezig blijft en geen onthullingen forceert of zaken voor jou invult. Ook als je je serieus genomen voelt. Als je ruimte voelt om diepere gevoelens te delen op het moment dat jij daar aan toe bent. Als je voluit ruimte voelt om op je eigen manier te delen wat gedeeld wil worden. Zo’n aandachtige nabijheid helpt oud zeer helen. Erkenning van je verhaal en van je eigenheid door een welwillende ander doet een mens goed. Emotionele kwetsuren worden zo op een natuurlijke manier geheeld. Vergelijk een schaafwond op je knie die ook vanzelf geneest.

Zachte kracht
De kern van affectiviteit is tederheid, een zachte kracht die mensen verbindt.
Van eenzaamheid naar tweezaamheid. Naar wederkerigheid in de ontmoeting. Binnen de veilige omhulling ervaar je openheid. Er is sprake van intimiteit, van wezenlijk contact. Oud zeer vraagt vertering net als voeding. De vitaminerijke levenslessen haal je eruit en integreer je in je levensverhaal. De rest laat je achter. De ander voelt zich door het affectief contact bevestigd in zijn of haar wezenlijk goed-zijn. Psychiater Anna Terruwe noemt dit heel mooi: ‘Het toelachen in het wezen van de ander’. Er komt ruimte voor het bepalen en volgen van een vitale levens- en loopbaankoers. Trouw aan jezelf, op basis van eigen normen en waarden. Je voelt je autonoom en draagt verantwoordelijkheid voor de consequenties van je keuzes.

Via de ander ontmoet je jezelf
Je raakt meer en meer thuis in je binnenwereld. Buitenshuis is de samenleving, de stad, het dorp of de buurt. Daar zijn ook je dierbaren en alle verdere relaties. Als mensen elkaar ontmoeten in open contact ontvouwt het gevoelsvermogen zich vanzelf. De huid en de zintuigen vormen het contact met de buitenwereld. Onze ogen, oren, reuk, smaak en tastzin leggen een directe relatie tussen ieders binnen- en buitenwereld. Je kunt je terugtrekken bij het gevoel van te veel nabijheid of juist openstellen bij het gevoel van te veel afstand. Hoe voelt voor jou contact van mens tot mens? Het blijkt een hele kunst om de ander onbevooroordeeld tegemoet te treden. Om zonder reserve ontvankelijk te zijn en onbevangen te kijken naar wat er ook verschijnt. Door aanraking, huid-op-huid contact, dat de meest directe vorm van communicatie is, ‘vertelt’ je lijf zonder woorden wat er te vertellen valt. Dit vraagt grote zorgvuldigheid en volstrekte duidelijkheid. Dit is natuurlijk sowieso wenselijk en zeker in een professionele setting als de een hulpvrager is en de ander hulpbieder.

In stilte verwijlen
Kwetsbaarheid uiten vraagt geborgenheid en betrouwbaarheid. En zeker ook hoop op dat je door het uiten van gevoeligheden er beter van wordt. Door juiste timing en zorgvuldige aanraking wordt het lichaamsgeheugen aangesproken. Oude koeien kunnen in de sloot blijven. Wel wordt ingespeeld op actuele vragen en waarneembaar gedrag. Wat hier en nu speelt krijgt alle aandacht. Het kan zijn dat vroegere frustraties door liefdevolle aanraking spontaan opkomen. Het is dan voldoende als iemand zelf betekenis geeft aan wat ontsluierd wordt vanuit het lichaamsgeheugen. Deze confrontatie met kwetsuren van vroeger, die vastgezet zijn in het lijf, voelt degene die wordt aangeraakt zelf, maar hoeft dit niet alleen te ervaren. Er is ruimte voor vragen en voor het delen over de ervaring. Dit wordt als ondersteunend ervaren bij het inzichtelijk krijgen en het verwoorden van de beleving. Vaak is het wenselijk om een tijdje in stilte te verwijlen om te laten indalen wat ervaren is. Zo wordt het gevoelsvermogen meer en meer eigen gemaakt.