als ik altijd aardig blijf…

Te veel van het goede
We hebben allemaal wel eens de neiging om te ontsnappen aan emoties waar we geen zin in hebben. Deze tegenzin wordt gedempt door te veel te eten, te veel te werken of anderszins jezelf te buiten te gaan. Het getuigt niet van zelfzorg als je jezelf volplempt of overvraagt. En ook niet als je je eigen behoeften wegcijfert. Voor dat te hard werken en te veel pleasen betaal je vroeg of laat een prijs. Fysieke en geestelijke klachten dienen zich aan. Niet omdat je gefaald hebt.
Wel omdat je gewoonten hebt ontwikkeld die vroeger behulpzaam waren maar die je nu vooral stress en innerlijke onrust geven.

Valse hoop
Gedragspatronen die de pijn van affectief gemis moeten onderdrukken blijken valse hoop te bieden en je nog steeds geen waardering en erkenning te geven. Deze verslavende omweg, hunkerend naar liefde, werkt averechts en kost bakken energie. En leidt uiteindelijk tot chronische vermoeidheid en burn-out. Helaas is emotionele verwaarlozing uit de kindertijd veranderd in zelfverwaarlozing als volwassene. Dit laatste ook nog uit naam van dienstbaarheid. Met als valse hoop: als ik altijd aardig blijf dan houden ze van me. Hoogste tijd om daar verandering in te brengen!

Wat vertel jij jezelf?

  • Ik moet altijd voor anderen klaarstaan.
  • Ik moet altijd aardig blijven.
  • Ik moet heel hard werken om persoonlijke aandacht te krijgen.
  • Zij zal het wel beter weten en beter doen.
  • Anderen moeten me goedkeuren anders ben ik niets waard.
  • Enzovoort…

Geloof je deze beperkende overtuigingen? Als je niet uitkijkt ga je ernaar leven.
En trek je conclusies die je van je eigenheid vervreemden. Kloppen deze gedachten wel? Is het waar dat je altijd klaar moet staan voor anderen? Hoe fijn zou het zijn om voortaan eerst aardig te zijn naar jezelf? En klaar te staan voor je eigen behoeften.

Nieuwe tekst, nieuw gevoel, nieuw gedrag
Door vriendelijk met jezelf in gesprek te gaan creëer je nieuwe gewoonten die je ook een ander gevoel geven. Probeer maar eens uit wat een volle dag jezelf bekritiseren en je beklagen over anderen doet met je gemoed. Kritiek spuien, in de rede vallen, vergelijken of ongevraagd redden draagt bij aan onderlinge verwijdering. Het goede nieuws is dat je daar zelf bewust mee kunt stoppen.
En zeker kun je zelf radicaal stoppen met het toelaten dat een ander zo met je omgaat door op tijd heldere grenzen te stellen. Dan komt er ruimte om mee te bewegen met de levensstroom zonder de door jezelf opgelegde plichten en verboden. Alles mag. Wat een bevrijding!

Natuurlijk innerlijk weten
De ander kun je niet veranderen. Je eigen denken en doen kun je wel veranderen en dat geeft een ander gevoel. Doordat je elkaars eigenheid respecteert en assertief optreedt als dat nodig blijkt komt er openheid in relaties. Je zegt voluit JA tegen je eigen en ieders essentie. En zonodig NEE tegen gedrag dat voor jou niet goed voelt. Hierin verschil maken geeft vrijheid in verbinding.

Radicale zelfzorg
Door te zorgen voor voldoende adempauze in je leven voorkom je oververmoeidheid. Hoe heerlijk voelt het om te genieten van een prettig werktempo met ruimte voor rust en vermaak. Je hoeft echt niet op je tenen te lopen en kunt thuis en op je werk aandachtig een voor een je ding doen. Niemand kan je verplichten jezelf uit te putten. Mijn ervaring is dat -nu ik vaart minder- praktisch alle klussen als plezierig ervaar. Door jezelf te respecteren en te waarderen en van anderen affectieve bevestiging te ontvangen groeit liefdevolle verbinding. Eerst verticaal met jezelf en dan horizontaal in verbinding met anderen.

Trouw aan jezelf
Hoe gaat het echt met je? Trouw aan jezelf zijn zie ik als eerste stap naar persoonlijk leiderschap. Emoties die onderdrukt werden kunnen nu opkomen. Verdriet blijft niet langer onder de mat. Oud zeer wil gevoeld, gedeeld en geheeld worden. Het vraagt liefdevolle aandacht voor jezelf . Je wordt vrienden met je lijf door er goed voor te zorgen. Door alle tijd te nemen voor emotionele ‘schoonmaak’, persoonlijke verzorging, echte voeding, frisse lucht en beweging. Door allereerst vriendelijkheid voor jezelf, heb je oprecht ruimte óver voor de ander.

Samenzijn
Het grootste geschenk dat we elkaar kunnen geven is volle aandacht. Hiermee creëer je open ruimte waarin de ander vrijelijk kan delen wat gedeeld wil worden. Ook als iemand het moeilijk heeft is gewoon bij de ander zijn als stille getuige waardevol. De aandacht van iemand die de juiste vragen stelt en ook durft door te vragen zodat je uitgebreid je verhaal kunt doen, wordt als een welkom geschenk ervaren. Vragen staat vrij en de ander is vrij om in eigen maat en tempo antwoord te geven. Samen vrij in verbinding. Bij elkaar kun je helemaal jezelf zijn.

donkere dagen voor kerstmis


Ruimte maken
Deze tijd nodigt van nature uit om zaken af te ronden, dossiers en (digi-) mappen op te ruimen. Niet om nieuwe taken op te pakken. Hierdoor voorkom je stress in de kersttijd. Je maakt ontspannen ruimte voor jezelf en voor elkaar. Ruimte om te doen wat je niet kunt laten. Je creëert ruimte voor vernieuwing, voor verbinding. Voor dat wat jou goed doet. Voor al wat voor jou goed voelt.

een vertelling over de weg van de natuur:

la verna 1998-

De bloembol
‘Stel je voor een bloembol, voordat die de grond in gaat.
Een gesloten wereldje, droog en licht van gewicht. Is het dood? Is het levend?
Meestal op een donkere plek bewaard. En dan wordt die bol in een kuiltje in de grond gestopt. Maandenlang onder de grond, bedekt door de aarde, die nat wordt, droog wordt, soms bevriest, soms door sneeuw bedekt.
En in het donker daar in aarde is iets gaande; is het een rijpingsproces?
Een proces van heel langzaam verzamelen? Het heeft iets van afzondering, van je terugtrekken, er even niet zijn. Het lijkt wel alsof er niets gebeurt onder die deken van aarde. Wat is het precies,… slapen? Uithouden? Wachten?

Groeien door niet te doen
Dat donker lijkt nodig om wortel te zetten, om wortels te laten groeien, de voedzame aarde in. Groeien, niet omhoog, maar de diepte in. De dag en nacht gaan eroverheen, een herhaling. De zon die de aarde, waarin de bol zich verbergt, verwarmt. Dan weer de kille nacht en de wind die de aarde droog blaast. Er komt een moment dat de bol uit zijn velletje barst. Is het de droogte, de warmte, is de bol door al die voeding uit zijn kleren gebarsten? De schil barst, en een lichte spriet vecht zicht naar boven, duwt tegen de aarde, doet de aarde breken.

Stille kracht
Zo’ n stille kracht. Je ziet de steel boven de grond komen, stoer overeind bij regen en wind, soms mee buigend. En in die steel wordt de knop steeds meer zichtbaar, dikker en dikker totdat de bloem langzaam open gaat, een soort coming out. Bloemblaadjes die steeds meer kleur krijgen, en zich openen voor het licht en de warmte. Als het in het begin slapen in het donker was, is het nu stralen in het licht. Met geuren die vlinders en bijen aantrekken, drukbezocht, de één komt, de ander gaat. Maar ook een soort inkeer, bij het avondlicht, als de blaadjes zich weer sluiten. Totdat de bladeren slapper worden, rimpeliger, en eerste blad uitvalt, een tweede. Een bloem die haar blaadjes teruggeeft aan de aarde, de aarde waaruit de bol zoveel opgenomen heeft. Een bloem die ruimte lijkt te maken, zodat iets anders opbloeien kan. Verkleurd in de zon, verdroogd,  liggen die blaadjes daar, een steel die gelig omlaag hangt, om zelf voedsel te worden in de aarde, voedsel door de natuur.’          

pap nu

Wat kunnen kinderen toch prachtig krachtig roepen ‘PAP, NU’. Ze timmeren daarbij aanhoudend op het blad van hun kinderstoel. Totdat ze pap krijgen. Als peuter kun je nog geen onderscheid maken tussen nu en later en ben je volledig afhankelijk van je verzorgers. Zo zorgen peuters verbaal en non-verbaal fantastisch voor hun behoeften.

Wel willen wat er niet is (begeren)
Als volwassene kun je zelf voor je behoeften zorgen. Ben jij iemand die iets wil wat er niet is? Iemand die streeft naar meer omzet, likes, beloning of bezit? Ben je gericht op status en succes? Geneigd alsmaar te grijpen naar nog meer, vanuit het idee: ‘het moet en zal plezierig zijn’.
Als je dit herkent zul je liefst vooruitkijken. Druk in de weer voor verbetering en verfraaiing. Gedreven op weg naar iets nieuws, iets anders. Het moet fijner, beter of perfecter en liefst meteen. Het achterliggende gevoel lijkt dan, ‘ik moet alsmaar presteren om erkenning te krijgen’. En het is kennelijk hoe zeer je ook je best doet nog steeds niet genoeg. Al doende houd je de boel onder controle.
Je voelt daarbij urgentie. Net als een peuter, Pap, nu! Grenzeloze activiteit werkt innerlijke onrust en chronische stress in de hand. Dit leidt tot een vernauwde blik en nauwelijks contact met het lijf. Ik heb veel mensen in mijn praktijk gezien die daar op den duur een hoge prijs voor betalen in de vorm van mentale en fysieke klachten.
Natuurlijk bestaat er ook gezonde ambitie die aansluit bij je natuurlijke talenten en energieniveau en in de menselijke maat vorm krijgen. Ten dienste van jezelf en de omgeving. Je ervaart dan persoonlijk gemak en professionele voldoening.

Niet willen wat er wel is (negeren)
Ben jij meer een verdediger, vermijder, wegduwer of demper? Vind je het lastig om pijnlijke gevoelens te ervaren? Niet gewend om nare gevoelens onder ogen te zien? Heb je moeite om je eigen ware grootte te erkennen en blijf je onder je kunnen of juist daarboven? Blijf je liefst in je comfortzone? De energie in je lijf voelt dan mogelijk zwaar. Je blijft maar piekeren en malen. Je worstelt met schuld en schaamte op basis van teleurstellende ervaringen. Ben je er aan toe om levenslessen te leren op basis van deze ervaringen? Of ben je geneigd te klagen over wat er niet deugde en nog steeds niet deugd? Dan lijkt het er op dat het verleden emotioneel nog geen voltooid verleden tijd is. Alles wat je weerstand biedt verkrampt en gaat vastzitten. Ook in je lijf. Denk maar aan een bal die je alleen met kracht onder water kunt houden. Dit leidt vaak tot vermoeidheid, stress en sombere gevoelens.
Wat kan jou helpen om ‘uit je hoofd te komen’ en hier en nu contact te maken met je lichaamssignalen en gevoelens? Als je dat doet krijg je veel meer contact met je echte behoeften en kun je daarvoor zorgen. Dit draagt zeker bij aan je vitaliteit en levenslust.

‘Loving what is’
In plaats van begeren of negeren bestaat de mogelijkheid om te accepteren: het is nu zoals het is. Dit is niet hetzelfde als berusting. Loving what is brengt een stroom op gang waarin je flexibel meebeweegt met wat zich aandient. Vanuit acceptatie bepaal je met gevoel en verstand opnieuw je koers. Met een volwassen houding focus je je op het volgen van deze koers. Het leven biedt volop mogelijkheden tot groei en ontwikkeling. Kijk maar hoe de natuur nu prachtig in volle bloei staat. Steeds kun je keuzes maken die je goed doen. Als dit moment volle aandacht krijgt, voel je de levensenergie vanzelf stromen. Er komt ruimte voor innerlijke rust en voor plezierig sociaal contact. Je voelt je – in contact met je wijze lijf – gehoord en gezien, allereerst door jezelf. Angstige gedachten als ‘ik hoor er niet bij of ‘ik heb niet genoeg’ of nog erger ‘ik ben niet genoeg’ verdwijnen naar de achtergrond. Dit zijn verzinsels die niet op waarheid berusten. Je voelt je verbonden met jezelf, met je dierbaren en met het grote geheel. Deze verbinding is er sowieso vanzelf. Het vraagt juist moeite om je af te sluiten. Als je zelf meer en meer leeft vanuit je eigenheid, behandel je anderen ook moeiteloos als jezelf.

Voel je vrij te reageren op deze tekst:

haptonomie glashelder

Deze tekst van de VVH (vereniging van haptotherapeuten) werd 16-02-21 gedeeld op de social media, waarvoor hartelijk dank.

Jozien Wijnakker is de schrijfster van het boek ‘ONDERBROKEN | contact met je wijze lijf’. In dit boek maakt zij de haptonomie iets van iedereen en herkenbaar voor iedereen glashelder.

Jozien Wijnakker (1954) is een Brabantse Amsterdamse en werkt als haptotherapeut en coach. Ze heeft daarnaast gewerkt als personeelsadviseur, managementtrainer en loopbaancoach. In 2002 rondde ze de haptotherapie-opleiding in Doorn af. Haar werkterrein verschoof zich in de loop van de tijd van mens-en-werk naar mens-en-welzijn. Ze schreef onlangs een toegankelijk boek voor iedereen die geïnteresseerd is in persoonlijke ontwikkeling via haptotherapie met de titel: ‘ONDERBROKEN, contact met je wijze lijf”.

Jozien geeft in dit boek met persoonlijke inzichten en voorbeelden haar eigen levenslessen door. Ze beschrijft de helende kracht van haptotherapie met praktijkvoorbeelden, gerichte oefeningen en vragen die je alleen kunt beantwoorden door te voelen in plaats van te denken. In de loop der jaren is haar belangstelling vooral gewekt in wat zich woordeloos bij haarzelf en anderen ‘binnenshuis’ afspeelt. Jozien brengt, vaak in stilte, mensen via directe beleving in contact met hun gevoelsleven.

Ze nodigt actief uit tot bewustwording van eigen behoeften en moedigt aan om hier daadwerkelijk voor te zorgen. Voelbaar bevestigen dat iemand goed is in haar eigen unieke zijn ziet ze als het hart van haptotherapie. Iets in je lijf voelen en ervaren maakt zaken vaak glashelder. Als haptotherapeut noemt ze, dat deze begeleidingsvorm mogelijkheden biedt om openlijk, oprecht en vriendelijk contact te maken met onszelf en anderen. In het leven van alledag, in privé?- en werkkring, is affectieve communicatie dan de gewoonste zaak van de wereld. Jozien levert van harte, en het liefst gezamenlijk, een bijdrage aan een samenleving waarin we elkaar laten voelen dat we er mogen zijn.

foto Titus Mellema Visuals
[contact-form-7 404 "Niet gevonden"]

alle tijd

Harde tijdcyclus
Als je in zogenoemde harde tijd leeft kan de volgende beperkende overtuiging je danig in de weg zitten:
‘Mijn omgeving is vijandig, ik ben niet goed genoeg, ze waarderen mij niet!
Je voelt je gestrest en hebt behoefte aan rust.’ Druk doen, ploeteren, streberig alsmaar bezig zijn is een gewoontepatroon geworden. Bijna een verslaving. Veel op de klok kijken. Je laten voortdrijven door verplichtingen en een eindeloze rij things to do today. De nadruk van al die drukte ligt op effectiviteit en efficiency. Affectiviteit wordt helaas vergeten. Word je gedreven door valse hoop op affectieve bevestiging van anderen? Je neigt hierdoor naar te veel overwerken, te weinig delegeren en vooral te weinig hulp vragen aan anderen. Door de vele taken, stapels en email zie je door de bomen het bos niet meer. Je mist focus en overzicht en dat brengt innerlijke onrust met zich mee. Af en toe reageer je met wel een heel kort lontje. Waar doe je het toch allemaal voor?

Tijdverspilling
Zappen, netflixen, shoppen, enz… Tijdverspilling om jezelf maar bezig te houden en verveling tegen te gaan. Je blijft maar zoeken naar prikkels, meer en meer van buitenaf. Je bent wel druk in de weer maar het geeft geen tevredenheid en draagt misschien bij aan status en inkomen maar niet aan eigenwaarde. Je zoekt alsmaar buiten jezelf naar voldoening en dat begint te knagen. Je krijgt voeling met je sjoemel-gedrag. Je bent bewust onbekwaam en dat is het goede nieuws. Je krijgt last van deze destructieve gewoonten en behoefte aan positieve verandering . Harde tijd kan verslavend worden. Workaholics krijgen een kick van de adrenaline van het hollen en rennen. We houden onszelf voor de gek door druk zijn gelijk te stellen aan belangrijk zijn. Misschien ben je wel doodsbang voor wat er gebeurt als je het rustiger aan doet. Als je jezelf niet langer voorbijloopt dan kom je misschien wel jezelf tegen.

Zachte tijdcyclus
Als je meer in zachte tijd leeft kan de onderliggende overtuiging zijn:
‘Mijn omgeving is vriendelijk. Ze hebben me lief zoals ik mezelf liefheb’.
Zachte tijd is tijd om helemaal bij het moment te leven. Niet te veel streven. Gewoonweg doen wat je niet laten kunt. Bijvoorbeeld genieten van de natuur, van kleine dingen. Je bent bewust dankbaar voor de mooie dingen op je levenspad. Je voelt je springlevend. Je hebt de natuurlijke neiging om voor evenwicht te zorgen door uit te rusten na een actieve of creatieve periode. Je neemt tijd voor reflectie en integratie van ervaringen van de dag. Je komt gemakkelijk in contact met je inspiratie en creativiteit. Je ziet het grotere doel in je leven en de richting die je uit wil en beweegt flexibel die kant op. Je voelt je levenslustig, present en vitaal.

Wat was wel of niet toegestaan?
Wat heb ik vele jaren in zogenoemde harde tijd geleefd. Gedreven als een haastige workaholic die dacht dat ik het niet kon maken om het rustiger aan te doen. ‘Dat hoort niet’, zei mijn innerlijk stemmetje. Het toegestane deel was aanpakken, doorzetten en niet klagen. Het niet-toegestane deel gaat over moe zijn, luieren en niksen. Een omweg die enige soelaas bood was bijvoorbeeld griep of hoofdpijn. Dan kon ik zonder schuldgevoel een pas op de plaats maken. Wat nam ik mezelf en mijn werk serieus. Alsof ik onmisbaar was.
Nog elke werkdag ontmoet ik mensen die vastzitten in dit destructieve en uitputtende patroon. NLMP (niet lullen, maar poetsen)maakte ik er laatst van, na zo’n opmerking van een client. De weg van harde naar zachte tijd brengt een plezierige beweging tussen rust & dynamiek. Het zorgsysteem van ons zenuwstelsel heeft geregeld tijd nodig waarin niets hoeft. Tijd om uit te rusten, bij te tanken en de accu op te laden. Ook om een knoop aan te naaien, een la op te ruimten of welke huiselijk klusje dan ook in alle rust uit te voeren. Zo’n dag dat je zonder doel of plan kunt doen wat je niet kunt laten. Tijd die je in contact brengt met onderliggende verlangens en je natuurlijke eigenheid. Zo leer je jezelf te beschermen tegen overvraging, te vol plempen, te veel opscheppen, enzovoort.

Behoeften serieus te nemen

Vanuit stevige basiszekerheid voel je je steeds vrijer van de goedkeuring door anderen en hoef je niet langer te sjoemelen. Het mag op jouw manier en moment: zorgvuldig en respectvol naar jezelf en anderen. Zelfafwijzing die nog pijnlijker voelt dan afwijzing door anderen is daarmee verleden tijd. Door jezelf – ook in contact met anderen – als goed en goed genoeg te beleven neem je afscheid van gedachten en gedrag die je geen goed doen. Voorbeeld van zo’n pijnlijke gedachte is: ‘Als ik nu maar aardig, slank, slim, bescheiden, ijverig, deskundig, flexibel, keurig en nog veel meer ben, dan houden ze echt van mij’. Alsmaar in de weer voor affectieve bevestiging door anderen. Daar word je heel moe van, soms zelfs overspannen of burn-out. Je raakt jezelf kwijt. Waarvoor? Echte ontmoeting vindt plaats met mensen, die net als iedereen zon- en schaduwzijden hebben, zowel krachtig als kwetsbaar zijn. Hoe is het voor jou om je gevoel en behoeften serieus te nemen?

Balans tussen rust en dynamiek
Er is tijd om te werken en tijd om te rusten en weer op te laden. Mag je pauze nemen voor dat je moe wordt? Misschien wil je je tempo matigen. In elk geval is het raadzaam jezelf niet langer te overvragen. Dit brengt nodeloze overspanning met zich mee. Durf je te kiezen om op een andere manier te leven? Door orde te scheppen creëer je innerlijke rust. Elke dag kleine taken brengen op den duur een gewenst resultaat. Overgave betekent dat je de dingen accepteert zoals ze zijn. We hebben allemaal 164 uur per week tot onze beschikking. Op drijfzand kun je niet solide bouwen. Een ding tegelijk doelgericht oppakken, alle aandacht geven en volledig afronden geeft veel meer voldoening. En daarnaast matigheid betrachten aansluitend bij je energieniveau. Kortom, een vloeiende beweging tussen doelgerichtheid & matigheid. En tussen dynamiek & rust. Twee zijden van dezelfde medaille die samen zorgen voor professionele voldoening en persoonlijk gemak.

Bron. Onder meer: Neem tijd voor jezelf en geniet van het leven. Gill Edwards. ISBN 90-443-02