vreugdevol genieten

Delectatio
Delectatio vond ik tijdens de haptonomie-studie een heerlijk woord om uit te spreken en te beleven. Delectatio gaat over de kunst van het vreugdevol genieten van alle geneugten des levens. Over het beschikken van tijd en rust om na inspanning te ontladen, om voorlopig niets te hoeven. Totdat je weer vanzelf in beweging komt. Een van de vele gezegden van mijn vader die ik graag doorgeef was: ‘Ik heb liever schik dan een nieuw pak’. En dan liefst schik met anderen. Wat heerlijk toch als je samen met volle teugen kunt genieten. Het samen genieten gaat in verband met de pandemie voorlopig alleen in hele kleine groepen. En intussen velen in quarantaine (geweest) uit voorzorg of nazorg. Het vraagt creativiteit en flexibiliteit om hiervoor passende oplossingen te creëren, waar ieder zich senang bij voelt.

Slappe klets
Als je de kunst verstaat om gewoonweg vette pret te hebben met grote of kleine gebeurtenissen heb je geluk. Met alle begripvolle empathie en serieuze spirituele ontwikkeling wordt mij al te vaak het alledaagse plezier vergeten. Ook Zoom-sessies maken juist die kleine onderlinge vrolijkheid lastig of zelfs onmogelijk. Het zeer gestructureerde, ieder keurig op de beurt, haalt voor mij de sjeu uit het contact. Ik mis het eenvoudigweg lol hebben met elkaar aan de keukentafel. De slappe lach krijgen. Mijn part gieren om flauwe moppen. Zelfs om de grappen die via app binnenkomen glimlach ik meestal in mijn uppie. Zwetsen en kletsen, het gaat echt nergens over, tegelijk voelt het warm en verbonden. Gedeelde vreugd is voor mij echt dubbele vreugd.

Te verantwoordelijk
In mijn praktijk ontmoet ik geregeld mensen die wat zwaar op de hand zijn en enorme behoefte hebben om het spelende en het onbevangene van zichzelf vrije ruimte te geven. De serieuze, betamelijke en verantwoordelijke versie van henzelf heeft lang, te lang, de boventoon gevoerd. Het zijn vaak knoerhard werkende mensen die veel moeten, vooral van zichzelf. Daarmee verover je een goede werkreputatie en ook familie en vrienden kunnen steevast op je rekenen. Doet dat jou echt goed? Draagt dat bij aan je eigen vitaliteit en levensvreugde? Vroeger was het kennelijk nodig om vooral het brave jongetje of ijverige meisje aan de buitenwereld te presenteren. Dat hoeft vandaag de dag niet meer.

‘In de bevestiging mag de ander geheel zijn zoals hij is om te kunnen worden die hij is maar nog niet kan zijn op zijn wijze en op zijn uur’. Anna Terruwe

Het allerliefst…
Als het past stel ik nog wel eens de vraag: wat zou de ‘bad girl’ of de ‘bad boy’ in jou het allerliefst doen of laten? Schrijf eens drie dingen op die nu in je op komen. Je hoeft het mij en ook niet iemand anders te laten zien of te vertellen. Stel je nu eens voor dat je om te beginnen een van die drie verlangens daadwerkelijk in praktijk brengt. Meestal krijg ik dan een glimlach van oor tot oor te zien. Wat let je? Je hoeft alleen de verantwoording voor je eigen doen en laten te nemen en verder voor niemand anders. Echt niemand anders. Alleen voor jezelf. Daarmee geef je een prachtige bijdrage aan de wereld. Iemand die zelfzorg als eerste prioriteit in praktijk brengt heeft van harte energie en aandacht over om bij te dragen aan bevestigend samenleven.

van harte nabij

Knuffeltegoed
Kersttijd zonder knuffels van dierbaren. Zonder kerstdiners aan lange tafels met familie en vrienden. Kersttijd op 1½ meter van elkaar. Lijfelijk blijven we uit zorg en solidariteit bij elkaar uit de buurt. Winkels, horeca, sportclubs, theaters, etcetera zijn gesloten. Een bizarre nog nooit vertoonde realiteit.
Wat een uitdaging om ons allemaal zo goed mogelijk tot deze nieuwe realiteit te verhouden. Gelukkig blijf je -wat er ook gebeurt- de baas over je gedachten en je keuzes. En blijf je in de maat die jou past affectief nabij. Een open hart krijgt die anderhalve meter met gemak overbrugd. En met een stevige lijfelijke basis draag je gemakkelijker mogelijkheden & moeilijkheden die het leven nu met zich meebrengt. Bij sommigen grap ik over een boekje waarin ik knuffeltegoed noteer.

Creativiteit & flexibiliteit
Via via hoorde ik dat een man die werkzaam was in de evenementenbranche nu in opleiding is voor psychiatrisch verpleegkundige. En met plezier.
Op zaterdagmorgen zing ik geregeld mee met Zing als Vanzelf via internet. Dirigent Bert heeft inmiddels meer dan 1000 mensen die van uit hun eigen huis in hun eentje meezingen. Zelf heb ik een mini-trampoline aangeschaft om in beweging te blijven nu ik niet roei, veel minder fiets en soms te lui ben om te wandelen. Met het deelnemen aan fluks ontworpen webinars en podcasts kun je heel veel kerstdagen vullen. Zo hebben velen, ieder op haar of zijn eigen manier, toch weer een oplossing gevonden voor aanvankelijk onoverkomelijk problemen. ‘Noodzaak doet bewegen’ leerde ik bij organisatiepsychologie. Dat blijkt keer op keer waar.

Geen openbare boekpresentatie
Al eerder schreef ik over het boek dat ik schreef en deze week is verschenen. De geplande boekpresentatie gaat niet door. De gastenlijst kan naar de prullenmand. Niettemin vier ik graag dit heuglijk feit. Op een organische manier dienen zich nieuwe mogelijkheden aan. Met een tweetal gasten is er volle aandacht voor het boek ONDERBROKEN | contact met je wijze lijf. Ik noem het mini-boekpresentaties met twee gasten tegelijk. Dat blijkt een fantastisch alternatief. En via social media kan dag en nacht gedeeld en uitgewisseld worden. Het was even schakelen en nu heb ik er helemaal vrede mee. Ik tel van harte mijn zegeningen.

Praktijk geopend, tenzij…
Als het jou past en als je geen klachten of symptomen hebt, ben je welkom voor haptotherapie. De begeleiding zal flink aangepast zijn op basis van de Rivm-richtlijnen. Blijft een beetje behelpen in ons aanraak-beroep. Als je twijfelt of het verstandig is om te komen, neem dan vooraf telefonisch contact met me op. Ik doe dat omgekeerd ook. Haptotherapie valt onder de (para)medische (contact)beroepsgroepen die mogen blijven werken. De praktijk is helemaal gesloten van 21 december tot en met 6 januari 2021. Ik wens je sterkte als dat nodig is en een zo plezierig mogelijke kersttijd.


pleaser M/V

Wanneer noem je iemand een pleaser?
Dat doe je, als je opmerkt dat iemand haar of zijn handen vol heeft aan het de ander naar de zin maken. Als iemand zich overmatig verantwoordelijk voelt voor de gevoelens en het welzijn van de ander. Het voelt dan vreselijk, alleen het idee al, dat je iemand kwetst of teleurstelt. Dit is vaak een zo diep ingesloten overlevingspatroon, dat de pleaser zichzelf daar amper van bewust is. Uitspraken van een pleaser zijn bijvoorbeeld:
‘Het is toch fijn om een ander een plezier te doen?’.
‘Ik houd er niet van om moeilijk te doen’.
‘Gaat u maar voor’.
Please-gedrag is een dwangmatig patroon, bedoeld om goedkeuring te krijgen en afwijzing te voorkomen. En intussen ben je zelf de allergrootste afwijzer van je eigenheid. Je ware zelf mag er niet zijn. Alleen jouw dienstbare, naastenliefhebbende, klantgeoriënteerde en vriendelijke kant mag in de etalage. De rest moet achter de schuifdeuren in het magazijn blijven. Mijn pleaser noem ik op z’n Brabants:’T goei meidje’. Gelukkig is ‘mijn pleaser’ niet meer in vaste dienst. Meer een oproepkracht, die tevoorschijn komt als ik druk en moe ben. Als ik niet tijdig heb gezorgd voor mij passende grenzen en teveel ruimte heb afgegeven. Ofwel op momenten dat ik uit contact ben met mijn binnenwereld en daardoor ontrouw ben aan mijn gevoel en behoeften.

Bovenal: aardig blijven
Angst om niet aardig te worden gevonden voert bij de pleaser de boventoon. Een pleaser heeft een hekel aan conflicten en is als de dood voor confrontaties. ‘Laten we het gezellig houden!’, ‘Hoe is het met jou?’. ‘Wat een smaakvolle inrichting. Mijn complimenten’. Alle aandacht is gericht op de buitenwereld.
Je omgeving krijgt in de gaten dat jij geen ster bent in het stellen van gezonde grenzen, dus word je met het grootste gemak gevraagd voor allerlei rotklussen. Anderen zeggen mogelijk achter je rug: ‘Haar krijgen we wel zo gek. Ze zegt toch geen nee’. De ander krijgt in de smiezen dat je het heel graag allemaal goed wilt doen en maakt daar aardig gebruik en ook misbruik van. Je wordt met mooie woorden gemanipuleerd om aan de behoeften van de ander te voldoen. Helaas, je verloochent jezelf en ook vernedering is je niet vreemd. Zo sta je met al je goede bedoelingen met lege handen eenzaam in de kou.

Trots op dienstbaarheid
Als pleaser ben je er trots op dat je onmisbaar bent als het gaat om het organiseren van feestjes, ziekenzorg, verhuizingen, meetings, etc. ‘Dat doe ik wel even’. Je zit zichtbaar al op het puntje van de stoel, leunt op de bal van een voet om snel in actie te komen. De rugleuning is voor luiwammessen, niet voor jou. Je bent er trots op om twee gesprekken tegelijk te kunnen volgen. Dan kun je die ander ook nog jouw onmisbare goede raad geven. Je bent de rots in de branding als er problemen zijn en werkt je voor en achter de schermen drie slagen in de rondte, terwijl de anderen al het glas heffen. Daar ben je nog apetrots op ook. En vragen of iemand je wil helpen, zodat je samen aan de borrel kunt, komt niet bij de pleaser op. Je hebt de koninklijke taak om perfect te voldoen, zelfs aan de onuitgesproken verwachtingen van anderen. Dat je meer en meer uitgeput raakt, daar komt de buitenwereld niet achter. Alleen je partner, beste vriendin of gezin krijgt de chagrijnige en oververmoeide kant van je te zien. Je houdt het namelijk niet meer vol om dat de klok rond te verbergen. En dat is maar goed ook.

Afhankelijk van complimenten
Aardig gevonden worden lijkt een absolute noodzaak. Kritiek voelt als een onoverkomelijke ramp. Je legt daardoor bij de ander de plicht op de schouder om jou, hoe dan ook, goed te keuren. Afkeuring kun je immers niet verdragen. Je werkt je dan ook uit de naad voor positieve feedback. Je bent hartstikke moe en zegt toch maar weer ja als iemand je hulp vraagt. Je bent nodig en dat geeft de illusie dat je er mag zijn, dat je erbij hoort. Je hebt houvast aan de valse hoop: ‘Als ik klaarsta voor de ander, wordt er van me gehouden.’ Eigen oprechte gevoelens worden vooralsnog angstvallig verborgen. Stel je voor dat iemand daarachter komt. Het ‘slechte’ deel van de pleaser wordt weggestopt, zo bang om daarop afgekeurd te worden. Kennelijk voelde je je als kind onbewust veiliger bij volgzaamheid dan bij eigenheid.

Onzeker gevoel
Je bent een kampioen in sorry zeggen. Als je de ander niet helpt voel je je uit de maat schuldig. Voor van alles en nog wat jezelf verontschuldigen. Bijna: ‘Neem me niet kwalijk dat het regent’, of nog erger: ‘Sorry dat ik besta’. Schuld en schaamte spelen je parten vanuit de overtuiging: ‘Ik doe het verkeerd en ik ben verkeerd’. Kortom, je schaduwzijde moet hoe dan ook bedekt blijven en mag onder geen beding in het openbaar gezien worden. En naarmate de tijd vordert nemen ‘onverklaarbare’ stressklachten en vermoeidheid toe. Er begint iets te dagen. Zo hou je het niet langer vol. En je diepste verlangen als tegenhanger van je grootste gemis kun je niet langer onderdrukken: ‘Dat er voor je gezorgd wordt, zonder dat je dat hoeft te vragen, op de manier die jij prettig vind’.
Stel je eens voor dat iemand dit liefdevol voor je doet. Hoe is het voor je om die zorg voluit te ontvangen?

Kantelpunt
Noodzaak doet bewegen. Soms is het een klein voorval dat de emmer definitief doet overlopen. Je gaat oprecht voor jezelf staan: ‘En nu is het afgelopen’. Je realiseert je dat er een groot verschil is tussen helemaal jezelf zijn of je enkel identificeren met de pleaser, met de goedheid zelve. Je kunt echt niet iedereen gelukkig maken en dat is ook niet jouw taak. Je ontslaat met onmiddellijke ingang elk ander om jou goed dan wel af te keuren. Zijn ze nou helemaal gek geworden. Ik ben geen gekke Henkie. Dat ben ik veel te lang wel geweest en daar heb ik een forse prijs voor betaald. Per vandaag is het voor eeuwig en altijd afgelopen.

Eigen behoeften
Veel pleasers zijn verbaasd dat ze zelf ook gevoelens en behoeften kunnen hebben. De focus lag immers steeds bij de ander, bij de buitenwereld. Als je afscheid wilt nemen van de pleaser is de eerste stap dat je je richt op je eigen binnenwereld. Wat voel je, wat is je behoefte en hoe kun je daar zelf voor zorgen of een ander vragen daarvoor te zorgen. Steeds opnieuw naar binnen keren. Je openstellen voor eigen lichaamssignalen en emoties die zich in het moment aandienen. Voelen wat er te voelen valt. Als ik nu -nota bene midden in de zomer- naar buiten kijk zie ik een volledig bewolkte hemel en een miezerregen. Dat is het. Mijn heeroom Martien zou zeggen: ‘Het is ander weer’. Dat is alles. Als ik straks naar buiten ga, regenjas aan, plu mee en niks aan de hand. Zo kun je ook naar je binnenwereld kijken.

Radicale zelfzorg
Het kan zeer bedreigend voelen om je eigen behoeften op de eerste plaats te zetten. Om schuldgevoelens over de schutting te gooien. Om te zeggen wat je te zeggen hebt en te vragen wat je te vragen hebt. Om trouw te zijn aan de door jou gestelde prioriteiten. Je hebt de moed om dit, al dan niet met klamme handjes, toch te doen. Je authentieke zelf krijgt dan alle ruimte. Je luistert naar de richtinggevende boodschappen vanuit je binnenwereld in plaats van de verplichtingen en verwachtingen vanuit de buitenwereld. Je bent net een mens. Anderen leren je nu pas echt kennen. Je staat rechtop en oprecht voor jezelf. Je zegt ja als je ja wilt zeggen en nee als je nee wilt zeggen. Iedereen draagt voortaan zijn of haar eigen tas en daarmee eigen verantwoordelijkheid voor welzijn en geluk. Jij de jouwe en ik de mijne. Juist door kwetsbaarheid niet langer te verstoppen koers je op eigen kracht.