donkere dagen voor kerstmis


Ruimte maken
Deze tijd nodigt van nature uit om zaken af te ronden, dossiers en (digi-) mappen op te ruimen. Niet om nieuwe taken op te pakken. Hierdoor voorkom je stress in de kersttijd. Je maakt ontspannen ruimte voor jezelf en voor elkaar. Ruimte om te doen wat je niet kunt laten. Je creëert ruimte voor vernieuwing, voor verbinding. Voor dat wat jou goed doet. Voor al wat voor jou goed voelt.

een vertelling over de weg van de natuur:

la verna 1998-

De bloembol
‘Stel je voor een bloembol, voordat die de grond in gaat.
Een gesloten wereldje, droog en licht van gewicht. Is het dood? Is het levend?
Meestal op een donkere plek bewaard. En dan wordt die bol in een kuiltje in de grond gestopt. Maandenlang onder de grond, bedekt door de aarde, die nat wordt, droog wordt, soms bevriest, soms door sneeuw bedekt.
En in het donker daar in aarde is iets gaande; is het een rijpingsproces?
Een proces van heel langzaam verzamelen? Het heeft iets van afzondering, van je terugtrekken, er even niet zijn. Het lijkt wel alsof er niets gebeurt onder die deken van aarde. Wat is het precies,… slapen? Uithouden? Wachten?

Groeien door niet te doen
Dat donker lijkt nodig om wortel te zetten, om wortels te laten groeien, de voedzame aarde in. Groeien, niet omhoog, maar de diepte in. De dag en nacht gaan eroverheen, een herhaling. De zon die de aarde, waarin de bol zich verbergt, verwarmt. Dan weer de kille nacht en de wind die de aarde droog blaast. Er komt een moment dat de bol uit zijn velletje barst. Is het de droogte, de warmte, is de bol door al die voeding uit zijn kleren gebarsten? De schil barst, en een lichte spriet vecht zicht naar boven, duwt tegen de aarde, doet de aarde breken.

Stille kracht
Zo’ n stille kracht. Je ziet de steel boven de grond komen, stoer overeind bij regen en wind, soms mee buigend. En in die steel wordt de knop steeds meer zichtbaar, dikker en dikker totdat de bloem langzaam open gaat, een soort coming out. Bloemblaadjes die steeds meer kleur krijgen, en zich openen voor het licht en de warmte. Als het in het begin slapen in het donker was, is het nu stralen in het licht. Met geuren die vlinders en bijen aantrekken, drukbezocht, de één komt, de ander gaat. Maar ook een soort inkeer, bij het avondlicht, als de blaadjes zich weer sluiten. Totdat de bladeren slapper worden, rimpeliger, en eerste blad uitvalt, een tweede. Een bloem die haar blaadjes teruggeeft aan de aarde, de aarde waaruit de bol zoveel opgenomen heeft. Een bloem die ruimte lijkt te maken, zodat iets anders opbloeien kan. Verkleurd in de zon, verdroogd,  liggen die blaadjes daar, een steel die gelig omlaag hangt, om zelf voedsel te worden in de aarde, voedsel door de natuur.’          

Auteur: Jozien Wijnakker

In de loop der jaren heb ik een rijke opleidings- werk- en levenservaring opgedaan. Deze kennis en kunde deel ik met plezier. Met de realiteit als uitgangspunt; thuis, op je werk en in je relatie(s). Met als perspectief; bevrijd van ballast uit het verleden, fit voor de toekomst en gemak en voldoening in het leven van alledag.

Je bent welkom met je reactie of vraag

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.