alle tijd

Harde tijdcyclus
Als je in zogenoemde harde tijd leeft kan de volgende beperkende overtuiging je danig in de weg zitten:
‘Mijn omgeving is vijandig, ik ben niet goed genoeg, ze waarderen mij niet!
Je voelt je gestrest en hebt behoefte aan rust.’ Druk doen, ploeteren, streberig alsmaar bezig zijn is een gewoontepatroon geworden. Bijna een verslaving. Veel op de klok kijken. Je laten voortdrijven door verplichtingen en een eindeloze rij things to do today. De nadruk van al die drukte ligt op effectiviteit en efficiency. Affectiviteit wordt helaas vergeten. Word je gedreven door valse hoop op affectieve bevestiging van anderen? Je neigt hierdoor naar te veel overwerken, te weinig delegeren en vooral te weinig hulp vragen aan anderen. Door de vele taken, stapels en email zie je door de bomen het bos niet meer. Je mist focus en overzicht en dat brengt innerlijke onrust met zich mee. Af en toe reageer je met wel een heel kort lontje. Waar doe je het toch allemaal voor?

Tijdverspilling
Zappen, netflixen, shoppen, enz… Tijdverspilling om jezelf maar bezig te houden en verveling tegen te gaan. Je blijft maar zoeken naar prikkels, meer en meer van buitenaf. Je bent wel druk in de weer maar het geeft geen tevredenheid en draagt misschien bij aan status en inkomen maar niet aan eigenwaarde. Je zoekt alsmaar buiten jezelf naar voldoening en dat begint te knagen. Je krijgt voeling met je sjoemel-gedrag. Je bent bewust onbekwaam en dat is het goede nieuws. Je krijgt last van deze destructieve gewoonten en behoefte aan positieve verandering . Harde tijd kan verslavend worden. Workaholics krijgen een kick van de adrenaline van het hollen en rennen. We houden onszelf voor de gek door druk zijn gelijk te stellen aan belangrijk zijn. Misschien ben je wel doodsbang voor wat er gebeurt als je het rustiger aan doet. Als je jezelf niet langer voorbijloopt dan kom je misschien wel jezelf tegen.

Zachte tijdcyclus
Als je meer in zachte tijd leeft kan de onderliggende overtuiging zijn:
‘Mijn omgeving is vriendelijk. Ze hebben me lief zoals ik mezelf liefheb’.
Zachte tijd is tijd om helemaal bij het moment te leven. Niet te veel streven. Gewoonweg doen wat je niet laten kunt. Bijvoorbeeld genieten van de natuur, van kleine dingen. Je bent bewust dankbaar voor de mooie dingen op je levenspad. Je voelt je springlevend. Je hebt de natuurlijke neiging om voor evenwicht te zorgen door uit te rusten na een actieve of creatieve periode. Je neemt tijd voor reflectie en integratie van ervaringen van de dag. Je komt gemakkelijk in contact met je inspiratie en creativiteit. Je ziet het grotere doel in je leven en de richting die je uit wil en beweegt flexibel die kant op. Je voelt je levenslustig, present en vitaal.

Wat was wel of niet toegestaan?
Wat heb ik vele jaren in zogenoemde harde tijd geleefd. Gedreven als een haastige workaholic die dacht dat ik het niet kon maken om het rustiger aan te doen. ‘Dat hoort niet’, zei mijn innerlijk stemmetje. Het toegestane deel was aanpakken, doorzetten en niet klagen. Het niet-toegestane deel gaat over moe zijn, luieren en niksen. Een omweg die enige soelaas bood was bijvoorbeeld griep of hoofdpijn. Dan kon ik zonder schuldgevoel een pas op de plaats maken. Wat nam ik mezelf en mijn werk serieus. Alsof ik onmisbaar was.
Nog elke werkdag ontmoet ik mensen die vastzitten in dit destructieve en uitputtende patroon. NLMP (niet lullen, maar poetsen)maakte ik er laatst van, na zo’n opmerking van een client. De weg van harde naar zachte tijd brengt een plezierige beweging tussen rust & dynamiek. Het zorgsysteem van ons zenuwstelsel heeft geregeld tijd nodig waarin niets hoeft. Tijd om uit te rusten, bij te tanken en de accu op te laden. Ook om een knoop aan te naaien, een la op te ruimten of welke huiselijk klusje dan ook in alle rust uit te voeren. Zo’n dag dat je zonder doel of plan kunt doen wat je niet kunt laten. Tijd die je in contact brengt met onderliggende verlangens en je natuurlijke eigenheid. Zo leer je jezelf te beschermen tegen overvraging, te vol plempen, te veel opscheppen, enzovoort.

Behoeften serieus te nemen

Vanuit stevige basiszekerheid voel je je steeds vrijer van de goedkeuring door anderen en hoef je niet langer te sjoemelen. Het mag op jouw manier en moment: zorgvuldig en respectvol naar jezelf en anderen. Zelfafwijzing die nog pijnlijker voelt dan afwijzing door anderen is daarmee verleden tijd. Door jezelf – ook in contact met anderen – als goed en goed genoeg te beleven neem je afscheid van gedachten en gedrag die je geen goed doen. Voorbeeld van zo’n pijnlijke gedachte is: ‘Als ik nu maar aardig, slank, slim, bescheiden, ijverig, deskundig, flexibel, keurig en nog veel meer ben, dan houden ze echt van mij’. Alsmaar in de weer voor affectieve bevestiging door anderen. Daar word je heel moe van, soms zelfs overspannen of burn-out. Je raakt jezelf kwijt. Waarvoor? Echte ontmoeting vindt plaats met mensen, die net als iedereen zon- en schaduwzijden hebben, zowel krachtig als kwetsbaar zijn. Hoe is het voor jou om je gevoel en behoeften serieus te nemen?

Balans tussen rust en dynamiek
Er is tijd om te werken en tijd om te rusten en weer op te laden. Mag je pauze nemen voor dat je moe wordt? Misschien wil je je tempo matigen. In elk geval is het raadzaam jezelf niet langer te overvragen. Dit brengt nodeloze overspanning met zich mee. Durf je te kiezen om op een andere manier te leven? Door orde te scheppen creëer je innerlijke rust. Elke dag kleine taken brengen op den duur een gewenst resultaat. Overgave betekent dat je de dingen accepteert zoals ze zijn. We hebben allemaal 164 uur per week tot onze beschikking. Op drijfzand kun je niet solide bouwen. Een ding tegelijk doelgericht oppakken, alle aandacht geven en volledig afronden geeft veel meer voldoening. En daarnaast matigheid betrachten aansluitend bij je energieniveau. Kortom, een vloeiende beweging tussen doelgerichtheid & matigheid. En tussen dynamiek & rust. Twee zijden van dezelfde medaille die samen zorgen voor professionele voldoening en persoonlijk gemak.

Bron. Onder meer: Neem tijd voor jezelf en geniet van het leven. Gill Edwards. ISBN 90-443-02

relatie als ontdekkingsreis


‘It takes two to tango’
Bij tango komt de beweging vanuit de voeten en draait om hartsverbinding; ingetogen en vol expressie. Een dialoog afgestemd op jezelf en elkaar. Als je je hart volgt, volgt je lijf als vanzelf. Je kunt leidend dansen door duidelijk present te zijn, contact te maken, richting te geven en ruimte te bieden voor de inbreng van je danspartner. Je kunt ook volgend dansen door je vol overgave en verbinding helemaal toe te vertrouwen aan je danspartner. Ook hier geldt, te veel van het goede (leiden of volgen) bevalt meestal niet. Aftastend naar elkaar komt er als vanzelf een vloeiend en wederkerig volgend & leidend dansen met elkaar. Hoe heerlijk voelt dat?

Waar ligt jouw neiging? Wat heeft jouw voorkeur? Zorg je voor mezelf of voor de ander? Te veel, te weinig of precies goed? |Of gaat het vanzelf? Allemaal vragen die ook spelen bij de liefdesdans in relaties.

Affectief contact is de basis van een liefdesrelatie
Een liefdesrelatie is gebaseerd op affectief contact. Relatieproblemen zijn vaak het gevolg van verstoorde affectieve communicatie. Langdurige stagnatie van de affectieve stroom leidt vroeg of laat tot relatieproblemen. Deze verstoring ontstaat vaak geleidelijk en ongemerkt. Zonder bewustwording en onderzoek wordt de verwijdering helaas steeds groter. Bekende haptonomie-onderwerpen spelen daarbij een rol; afstand en nabijheid, verbinding en isolement, harmonie en conflict, controle en overgave, geven en nemen, etc.
Je kunt door zelfreflectie meer bewust worden van je eigen patronen.
In de liefdesrelatie wordt vooral het spanningsveld gevoeld tussen autonomie en verbondenheid.
De voorbije persoonlijke geschiedenis, vooral van ieders gevoelsleven, wordt als een soort ‘stille kennis’ meegedragen. Nog niet helemaal geheelde kwetsuren uit de kindertijd beïnvloeden onbewust het heden totdat deze een stevig litteken hebben. Via relaties krijg je inzicht in deze hechtingspatronen uit het verleden, die juist via de spiegel van je partner aan het licht komen.
De liefdesrelatie zie ik dan ook als de ultieme plek om aan en van elkaar te leren, te schaven, te slijpen en zo met je natuurlijke eigenheid tot groei en bloei te komen.

Relatiepatronen in beweging brengen
De ander willen veranderen is een neiging die we allemaal wel kennen, ik tenminste wel. Dit werkt echter echt niet! Er is geen sprake van moeten, we hebben geen verplichtingen ten opzichte van elkaar. Je raakt door te duwen of door terugtrekking uiteindelijk jezelf en de ander kwijt. Stop met verbeterplannen over en weer. ‘De hand in eigen boezem steken’, geeft uiteindelijk liefdevolle ruimte aan allebei. Je eigen waarheid kunnen, durven en mogen uitleven -in contact met de ander- getuigt van ware liefde.

De eerste stap is dan ook inzicht krijgen in je eigen routinematige overlevingspatronen. Dit is het begin van bevrijding van destructieve patronen, die voortdurend de relatie beïnvloeden.
De tweede stap is besef, ofwel lijfelijk en emotioneel doorvoelen wat er te voelen valt. Wat vertelt je lijf, welke signalen pik je op bij jullie onderlinge non-verbale communicatie?
Tot slot ga je steeds vaker waarneembaar ander gewenst gedrag opmerken, bij jezelf en bij de ander. Er komt meer gelijkwaardigheid, samenzijn vanuit eigenheid.

Verbeter je relatie, begin bij jezelf
‘To love oneself is the beginning of a longlife romance’ Oscar Wild
Zelfliefde is de beste basis voor gezonde relaties en vraagt het volgende:

  • Goed voor jezelf zorgen; voor je eigen gemoedsrust, gezondheid en ontwikkeling.
  • Jezelf respectvol bejegenen en je intuïtief gevoel serieus nemen.
  • Je neemt afscheid van please-gedrag en veroordelende (zelf-)afwijzing.
  • Je blijft trouw aan je eigen behoeften en stelt daartoe tijdig en glashelder grenzen.

Als zelfliefde vanzelfsprekend is komt er ruimte voor gelijkwaardig contact. Voor gerichtheid op elkaar en betrokkenheid naar elkaar, voor open communicatie en liefdevol intiem samenzijn. Ik noem dat vrijheid in verbinding. Twee bewegingen die om een dynamisch evenwicht vragen. Te veel vrijheid leidt tot verwijdering. Te veel verbinding kan claimend en benauwend worden. Angst voor verstikking en binding en/of angst voor afwijzing en verlating blijken centrale thema’s. Dit vraagt van beide partners dat ze zich openstellen voor contact. En ook dat ze de betrokkenheid tonen om er voluit voor de ander te zijn.

Je wordt (tijdens de haptotherapie) aangesproken om bewust stil te staan bij je gevoelens en behoeften en deze als dat jou past openlijk te delen. Het perspectief is dat er ruimte komt voor begrip voor elkaar. Voor groei van de wederzijdse vertrouwensbasis. Voor een levendige liefdesband met jezelf en elkaar. Voor lust om elkaar lief te hebben.

Op eigen ervaring gebaseerd
Bovenstaande heb ik met veel vallen en opstaan geleerd. Drie mannen hielden me een stevige spiegel voor, op stap naar een goede relatie, waarvoor ik hen met terugwerkende kracht dankbaar ben. Vanaf mijn 16de had ik een relatie van 20 jaar, daarna een relatie van bijna 10 jaar en sinds mijn 47ste ben ik 19 jaar samen met mijn huidige geliefde. Ik leerde dat mijn relatie er niet is om me gelukkig te maken. Dat zorgt juist voor teleurstelling. Relaties zijn vooral helpend op weg naar bewustzijn en bevrijding van destructieve patronen. Je gaat van een ik naar een wij-context zonder jezelf op te offeren. Relatie-ervaring genoeg om de lessen die ik leerde en waar ik nu de vruchten van pluk door te geven aan anderen. Dit betekent niet dat ik nu geen relatie-perikelen meer ken. Wel dat ik deze veel sneller onderken en in plaats van hem achter het behang te plakken bij mezelf te rade ga. Bewust van feiten en beleving, bewust van gevoelens, bewust van behoeften en uitnodigend naar mezelf en de ander om voor mijn behoeften te zorgen.
Dit laatste is de koninklijke versie. In de praktijk gaat dit bewustwordingsproces meer via omwegen. Steeds trouw aan mijn missie: ‘vrijheid in verbinding’.