bloedeerlijk

https://podcasts.apple.com/nl/podcast/bloedeerlijk/id1561918864?i=1000541013293

Podcast Bloedeerlijk
Begin juli was de opname van de vijfde podcast over miskramen https://www.corbijncs.nl/Podcast-Bloedeerlijk. Ik was als ‘ervaringsdeskundige’ te gast bij Anja Corbijn. We hadden meteen fijn contact. Tijdens de voorbereiding bleek dat haar moeder ook haptotherapeut is, waarmee ik veel heb gedeeld bij nascholingen in Doorn en in Frankrijk. Daardoor van zeer nabij vertrouwd met haptotherapie, dat geeft het verhaal nog meer body. Ik ben Anja heel dankbaar voor de kans die ze me juist in deze levensfase gaf om mijn bloedeerlijke verhaal over mijn (onze) geschiedenis met miskramen te delen.

Miskraam niet langer in taboesfeer
‘Als we er niet over praten doet het geen zeer’ was destijds het idee. De ervaring leert dat elke generatie en elk mens anders omgaat met de realiteit van een of meer miskramen. Doorvragen in plaats van doodzwijgen draagt voor mij en voor velen die dit meemaken bij aan heling en acceptatie: TisZoTis. 
Anja geeft een begripvolle en waarderende intro & outro en besteedt ook aandacht aan het boek dat ik schreef. Heel fijn. Vanuit haar eigen ervaring kent ze de impact van het krijgen van miskramen. Ze is niet voor niets met de podcasts gestart en stelt vragen die er toe doen. Je kunt via de podcast Bloedeerlijk ook andere aspecten die te maken hebben met miskramen beluisteren.

Openbaren
Tijdens het luisteren wist ik ineens de naam van de deskundige en empathische gynaecoloog van het ziekenhuis in Oss, dokter van der Velden. Voelt goed om dit verhaal niet alleen binnenskamers maar ook openbaar te delen. Door het publieke krijgt het persoonlijke erkenning. Deze verlies-ervaring is van grote invloed geweest op mijn persoonlijke en professionele ontwikkeling: van ‘hoofd op pootjes’ naar haptotherapeut. 

Wens
Ik hoop en verwacht dat mensen die nu met een miskraam te maken hebben echt iets hebben aan het luisteren naar Bloedeerlijk. Nu krijgen 2 op de 10 wensouders te maken met een miskraam. Veel vrouwen en ook mannen dragen, zeker in de professionele setting, stilletjes zo’n pijnlijke teleurstelling. Ook studie- en loopbaankeuzes worden sterk beïnvloed door verwachting en teleurstelling en door een al dan niet vervulde kinderwens. Ik hoop en verwacht dat mensen die nu met een miskraam of ongewenste kinderloosheid te maken echt iets hebben aan het luisteren naar Bloedeerlijk.

lot of maakbaarheid ?

Het is mis, alles is mislukt, jij bent mislukt.
Deze kop las ik in Het Parool
 naar aanleiding van het boek van Marjolijn de Cocq met de titel: ‘Maar ik hield al wel van je’. Ik schrok, in een keer schoot ‘een la’ diep in mijn lijf open. Het oud zeer van zeven miskramen en kinderloosheid die daar het gevolg van was werd direct getriggerd. In het artikel staat verder: Waarom het verdriet van een miskraam niet weggestopt moet worden. Dit artikel en boek vormen voor mij dan ook de aanleiding om een blog dat ik eerder schreef op verzoek van http://www.miskraamverwerken.nl ook hier te delen. Om maar met de deur in huis te vallen: ik vind het woord ‘miskraam’ een naar woord dat klinkt als falen. De kop van het krantenartikel bevestigt dat nog eens. En tegelijk weet ik nog geen beter woord. Het gaat om het vroegtijdig sterven van een minimensje dat in liefde tot leven kwam. Om verwachtings- en zwangerschapsverlies van een kindje in de dop.

Medische mogelijkheden bemoeilijken aanvaarding van het lot. 
Een kind kun je niet nemen of maken zoals de maakbare samenleving voorspiegelt. Geluk en groei zijn naast tragiek en verval inherent aan het leven. Moeder natuur regeert op haar eigen mysterieuze wijze. De feitelijke ervaring met miskramen speelde zich af tussen mijn 24ste en 34ste. Stel dat wij gezonde kinderen hadden gekregen dat waren die nu rond de 40 jaar oud. Het gemis ervaar ik in elke fase op een andere manier, al noem ik me allang niet meer ongewenst kinderloos. Ik heb geen eigen kinderen. Zo is het.

‘Hoe is het voor je om kinderloos te zijn?’ Zo’n ogenschijnlijk eenvoudige vraag kan zo goed doen. Een vraag waaruit echte interesse spreekt en de ander in alle vrijheid kan beslissen wat wel en wat niet te vertellen.

Openlijk delen of stilzwijgen?
Destijds werd daar veel minder dan nu openlijk over gesproken. Niet zozeer een taboe maar een stilzwijgen zoals Marjolijn de Cocq dat beschrijft. Haar schrijven is voor mij een en al herkenning. Het is aan mij om in het heden met de alsmaar veranderende stroom mee te bewegen. Elk huisje heeft z’n kruisje leerde ik als kind. Het kruisje kun je niet veranderen. Meestal kun je wel de manier beïnvloeden waarop je leed verteert en integreert in je levensboek: zelf en met steun van anderen.

Troost
Als de miskraam realiteit voor je is doet erkenning van intens verlangen en pijnlijk verlies goed. Zonder drama. Zonder bagatelliseren. En zeker zonder ongevraagd advies. Dit is het. Destijds schreef ik : ‘Alsjeblieft, durf bij me te zijn. Ook al weet ik geen raad met mezelf. Ook al ben ik wiebelig van onzichtbare pijn. Al ben ik in de rouw van een wezentje dat jij nooit gekend hebt. Ik ben teleurgesteld, in de rouw van blije verwachting en van verlies van een kinderrijke toekomst.’ Bang om kwetsbaarheid te tonen trok ik mijn innerlijke barricade hoog op om confrontatie met pijn af te weren. Oh oh wat toonde ik me flink. Pas veel later kon ik troost ontvangen en in open armen van dierbaren uithuilen. 

Verdriet kan voldragen verdriet worden. 
Het verdriet om vroegtijdig afgebroken zwangerschappen en onvervulde kinderwens woont niet meer bibberend en stokkend in mijn keel, maar rustig in mijn bekken.
Het lot heeft beslist en dan blijft niets anders over dan aanvaarding en dat is iets anders dan berusting. Ik voel me dankbaar omdat wij heel vanzelfsprekend en vreugdevol onze kinderwens deelden en omdat ik ten diepste weet heb van ‘in blije verwachting’ zijn. Af en toe doet het litteken zeer en dient de pijn zich bij een onverwacht gebeuren in volle glorie aan. Zoals nu bij de promotie van het boek over miskramen.