Schuilen bij elkaarNaast vechten, vluchten, bevriezen en fawnen (waar ik eerder een veel gelezen blog over schreef) heb je ook nog flocken als stressreactie. Flock is gerelateerd aan woorden als kudde, troep, zwerm en ook groep. De flock-stressreactie is een automatische beweging richting een dier of mens in de hoop steun te krijgen en om zo gauw als maar kan veilig te zijn in een bedreigende situatie. Net als zoogdieren hebben mensen dan de neiging om te schuilen bij elkaar. Zo’n snelle beweging gaat aan het denken vooraf. Individuele eigenheid doet er op zo’n moment helemaal niet toe, je gaat liefst op in de groep om maar niet op te vallen. Dit gebeurt instinctief om dreiging en machteloosheid af te weren. Alsof je weer onder moeders vleugels kruipt. Als de akelige ervaring achter de rug is doet het goed om met liefdevolle naasten hierover te delen. Als je een taboe voelt om over de schokkende ervaring te praten leidt dat tot diepe eenzaamheid. Als de ander wèl acceptatie van de aangrijpende werkelijkheid kan opbrengen door fysieke nabijheid en oogcontact, door en ontvankelijk te luisteren en afgestemde aandachtige aanraking te bieden, kom je na de schok tot rust. 

Dat eeuwige schuldgevoel ‘Hoe kom ik toch van dat eeuwige schuldgevoel af? Deze verzuchting van een cliënt vormt de inspiratie voor dit blog. Als je last hebt van schuldgevoel zit je geweten je in de weg met een akelig gevoel over iets wat je fout hebt gedaan of nagelaten. Mogelijk ben je onterecht beschuldigd. Ben je gepest of aangeklaagd. Of je kreeg als kind of later als volwassene te horen ‘het is jouw schuld dat ik me ellendig voel’. Als je beschuldigd wordt krijg je terecht of onterecht te horen dat je het fout doet en word je verantwoordelijk gehouden voor wat er is voorgevallen. Dit feit valt niet meer terugdraaien. Wat gebeurd is, is gebeurd. Je voelt je schuldig en daardoor beroerd omdat je tekortgeschoten bent of iemand schade hebt berokkend. Of omdat je iets goed kunt of het goed hebt en je schuldig voelt ten opzichte van anderen die het op het oog minder goed hebben of minder bekwaam zijn. 

PodcastAl jaren beluister ik met belangstelling naar inspirerende gesprekken met de ‘groten en kleinen der aarde’ via de podcast Leven Zonder Stress. Deze keer werd ik zelf geïnterviewd door Patrick Kicken. Over haptotherapie, over het boek 📕 ‘Onderbroken | contact met je wijze lijf’ en over voelen, gevoelens en directe beleving. Patrick stelde me ook verrassende vragen over mijn loopbaan en levensloop. Ons gesprek is onder meer via Spotify en YouTube te beluisteren. Via taal geef ik  met plezier uitdrukking aan mijn professionele en persoonlijke ervaring. Het doet mij goed hierover te vertellen en te schrijven en ik geef graag door wat ik in de loop der jaren heb geleerd. Wil je de podcast van ruim twee jaar geleden beluisteren? Klik dan hier: Klik https://youtu.be/6enVxabivzo?is=SxqaucxP_n-3pd72

Tis genne moetDit blog schreef ik drie jaar geleden na de sluiting van mijn haptotherapiepraktijk. Toen had ik nog geen idee dat er zoveel blogs zouden volgen, zeker niet dat ik ook over parkinson zou schrijven en ook niet dat ik mezelf haptocoach zou noemen en eenmalige sessies zou aanbieden. Deze tekst is toen niet op de site geplaatst. Durfde ik dat toen nog niet? Nu ontstaat zoetjesaan het idee om alle blogs in een boek te bundelen en te presenteren. Ik ben benieuwd welke titel te zijner tijd spontaan uit de bus komt. En het mooie is ‘tis genne moet”. Deze prachtige Brabantse uitspraak vormt voor mij een leidraad die ruimte biedt aan intrinsieke motivatie, aan verlangen, aan open ruimte over en weer en aan verrassende mogelijkheden. 

Deze foto is gemaakt toen ik het boek ‘leven voor een leer’ van Anna Terruwe las.

Verlangen en gemisHet diepste verlangen en grootste gemis gaat over twee basis-verlangens: enerzijds het verlangen naar samenzijn en je geliefd weten en anderzijds het verlangen naar autonomie op basis van zelfliefde. Als deze twee verlangens allebei vervuld worden gedijt een mens daar goed op. Te veel autonome vrijheid of te veel aanhankelijke verbinding voelt uit de maat voor de omgeving en uiteindelijk ook voor jezelf. Kan het echt zo zijn dat je niemand nodig hebt om je compleet te voelen?  Als gezonde volwassene red je het toch prima in je uppie? Sommigen zijn zo gesteld op hun vrijheid dat ze relaties liefst uit de weg gaan. Voel je je dan echt bevrijd als je niks en niemand nodig hebt? Ik geloof er niets van, het geldt in elk geval niet voor mij. Anderen moeten er net als ik juist niet aan denken te vaak alleen te zijn en hebben veel behoefte aan contact. Je alsmaar aanpassen om er maar bij te mogen horen doet ook geen goed. Voor te veel van het een of te veel van het ander betaal je op den duur een pijnlijke prijs. Ofwel afscheiding en isolement ofwel afhankelijkheid en opoffering. In dit blog richt ik me vooral op ‘collega-fawners en flockers’ en hun naasten.

Onderstaande  tekst schreef ik dik twintig jaar geleden voor het blad LOOPBAAN met als titel ‘Wijnakker’s methode’ en vond ik vandaag bij opschoning van mijn computer. Het mooie van het vak haptonomie is dat het niet uit de mode raakt. Vandaar dat ik de tekst opnieuw onder de aandacht breng met de foto die er toen bij stond.

VoelenOver emoties, voelen en gevoelens wordt veel geschreven en steeds op een andere manier. Hieronder schrijf ik vanuit mijn kennis en ervaring. Voelt het voor jou heel anders? Dan hoor of lees ik dat graag.

Verdriet is nooit een eindstationDit is de titel van een boek van psychiater Charlotte Querido. Deze titel gebruik ik vaak in mijn haptopraktijk. Vooral als mensen bang zijn dat, als ze hun verdriet eenmaal toelaten, het nooit meer ophoudt. Als er verdriet is, is er verdriet. Onlustgevoelens hoeven niet langer onderdrukt te worden. Groot verdriet, klein verdriet, elk gevolg van pijn en verlies telt mee. Verdriet kan voldragen verdriet worden. Mijn verdriet om vroegtijdig afgebroken zwangerschappen en onvervulde kinderwens woont niet meer bibberend en stokkend in mijn keel, maar rustig in mijn bekken. Het lot heeft beslist en dan blijft niets anders over dan aanvaarding en dat is iets anders dan berusting. De innerlijke kwetsuur is mede dankzij haptotherapie geheeld. Af en toe doet dit litteken zeer en dient de pijn zich bij een onverwacht gebeuren in volle glorie aan. Sluit ik mezelf dan buiten en ga ik ‘op alleen’ of kan ik in verbinding blijven? 

Die ‘rooien’Rond mijn 22ste werd ik in 1976 lid van de Partij van de Arbeid. In het Brabantse dorp waar ik woonde vierde destijds de KVP hoogtij. Die ‘rooien’ werden als hartstikke links en bedreigend gezien in het vertrouwde, overwegend katholieke en patriarchale zuiden. In het volgende iets grotere dorp was het niet veel anders. Het kostte rond 1975 nog moeite om een zaaltje te reserveren voor de PvdA-afdelingsvergadering. Uiteindelijk heb ik in Uden een heerlijke tijd gehad en veel vrienden gemaakt bij de PvdA. En aansluiting bij de Rooie Vrouwen was het begin van mijn emancipatie en persoonlijke ontwikkeling. We volgden de ene cursus na de andere en emancipeerden dat het een lieve lust was. We zongen uit volle borst mee met Coby Schreier in het Vrouwenkaffee:“Vrouwen we strijden samen voor een betere mensenmaatschappij”.Tweedekans-onderwijsJongens gingen na de lagere school als vanzelf naar de middelbare. Voor meisjes was het uitzonderlijk om te studeren. Mijn vader zei ‘Later zorgt een man voor je dus studie en eigen inkomen zijn niet nodig’. Ik was nog te jong en te bleu om daartegen te protesteren en ging op mijn 16de aan het werk. Vanuit leergierigheid begin ik met de schriftelijke cursus ‘Politiek Bekeken’ bij de Stichting Burgerschapscursus. Een onderdeel van de cursus was een dag meelopen in de Tweede Kamer. Ik interviewde, zeer onder de indruk, Aad Kosto en Annelien Kapeyne van de Capello herinner ik me. Later werd ik bij de Rooie Vrouwen gestimuleerd om parttime onderwijs te volgen. Vanaf mijn 29ste stapelde ik de ene studie op de andere. Zie LinkedIn. Ik baalde wel dat ik weer op zondag over mijn werk scripties zat te maken, maar al bij al leerde ik gemakkelijk en genoot van de studie- en loopbaanstappen die daaruit voortvloeiden.

Ben je er voor mij?Zie je het voor je? Een kindje reikt uit, beide handjes omhoog om te krijgen wat het nodig heeft. Als het goed is komt er meteen respons en ontvangt het kleintje waar het behoefte aan heeft. Om te beginnen lijfelijk contact. Dat is net als voeding een basisbehoefte: liefkozingen, oogcontact, op schoot zitten, opgetild worden of een knuffel krijgen, hoe meer hoe liever. Om te overleven heeft elk mensenkind het nodig om verzorgd, gevoed en gerustgesteld te worden. En om zich door liefdevol huid-op-huid-contact  geborgen en welkom te weten. Door de handjes uit te reiken doet het kindje allereerst een beroep op mama om te krijgen wat het nodig heeft. Deze uitreiking wordt in therapie-kringen ook wel “hinbewegung” of “reaching out movement” genoemd. Mensenkinderen kunnen niet zoals veel dieren meteen op eigen benen staan en zijn de eerste jaren volledig afhankelijk van zorg van buitenaf. Met natuurlijke reflexen, huilen, lichaamstaal en uitreiken doet een baby of peuter een dringend beroep op de ander. Pap, nu!

N.B. Deze tekst gaat over huilen bij volwassenen!

Schuilen bij elkaarNaast vechten, vluchten, bevriezen en fawnen (waar ik eerder een veel gelezen blog over schreef) heb je ook nog flocken als stressreactie. Flock is gerelateerd aan woorden als kudde, troep, zwerm en ook groep. De flock-stressreactie is een automatische beweging richting een dier of mens in de hoop steun te krijgen en om zo gauw als maar kan veilig te zijn in een bedreigende situatie. Net als zoogdieren hebben mensen dan de neiging om te schuilen bij elkaar. Zo’n snelle beweging gaat aan het denken vooraf. Individuele eigenheid doet er op zo’n moment helemaal niet toe, je gaat liefst op in de groep om maar niet op te vallen. Dit gebeurt instinctief om dreiging en machteloosheid af te weren. Alsof je weer onder moeders vleugels kruipt. Als de akelige ervaring achter de rug is doet het goed om met liefdevolle naasten hierover te delen. Als je een taboe voelt om over de schokkende ervaring te praten leidt dat tot diepe eenzaamheid. Als de ander wèl acceptatie van de aangrijpende werkelijkheid kan opbrengen door fysieke nabijheid en oogcontact, door en ontvankelijk te luisteren en afgestemde aandachtige aanraking te bieden, kom je na de schok tot rust. 

Dat eeuwige schuldgevoel ‘Hoe kom ik toch van dat eeuwige schuldgevoel af? Deze verzuchting van een cliënt vormt de inspiratie voor dit blog. Als je last hebt van schuldgevoel zit je geweten je in de weg met een akelig gevoel over iets wat je fout hebt gedaan of nagelaten. Mogelijk ben je onterecht beschuldigd. Ben je gepest of aangeklaagd. Of je kreeg als kind of later als volwassene te horen ‘het is jouw schuld dat ik me ellendig voel’. Als je beschuldigd wordt krijg je terecht of onterecht te horen dat je het fout doet en word je verantwoordelijk gehouden voor wat er is voorgevallen. Dit feit valt niet meer terugdraaien. Wat gebeurd is, is gebeurd. Je voelt je schuldig en daardoor beroerd omdat je tekortgeschoten bent of iemand schade hebt berokkend. Of omdat je iets goed kunt of het goed hebt en je schuldig voelt ten opzichte van anderen die het op het oog minder goed hebben of minder bekwaam zijn. 

PodcastAl jaren beluister ik met belangstelling naar inspirerende gesprekken met de ‘groten en kleinen der aarde’ via de podcast Leven Zonder Stress. Deze keer werd ik zelf geïnterviewd door Patrick Kicken. Over haptotherapie, over het boek 📕 ‘Onderbroken | contact met je wijze lijf’ en over voelen, gevoelens en directe beleving. Patrick stelde me ook verrassende vragen over mijn loopbaan en levensloop. Ons gesprek is onder meer via Spotify en YouTube te beluisteren. Via taal geef ik  met plezier uitdrukking aan mijn professionele en persoonlijke ervaring. Het doet mij goed hierover te vertellen en te schrijven en ik geef graag door wat ik in de loop der jaren heb geleerd. Wil je de podcast van ruim twee jaar geleden beluisteren? Klik dan hier: Klik https://youtu.be/6enVxabivzo?is=SxqaucxP_n-3pd72

Tis genne moetDit blog schreef ik drie jaar geleden na de sluiting van mijn haptotherapiepraktijk. Toen had ik nog geen idee dat er zoveel blogs zouden volgen, zeker niet dat ik ook over parkinson zou schrijven en ook niet dat ik mezelf haptocoach zou noemen en eenmalige sessies zou aanbieden. Deze tekst is toen niet op de site geplaatst. Durfde ik dat toen nog niet? Nu ontstaat zoetjesaan het idee om alle blogs in een boek te bundelen en te presenteren. Ik ben benieuwd welke titel te zijner tijd spontaan uit de bus komt. En het mooie is ‘tis genne moet”. Deze prachtige Brabantse uitspraak vormt voor mij een leidraad die ruimte biedt aan intrinsieke motivatie, aan verlangen, aan open ruimte over en weer en aan verrassende mogelijkheden. 

Deze foto is gemaakt toen ik het boek ‘leven voor een leer’ van Anna Terruwe las.

Verlangen en gemisHet diepste verlangen en grootste gemis gaat over twee basis-verlangens: enerzijds het verlangen naar samenzijn en je geliefd weten en anderzijds het verlangen naar autonomie op basis van zelfliefde. Als deze twee verlangens allebei vervuld worden gedijt een mens daar goed op. Te veel autonome vrijheid of te veel aanhankelijke verbinding voelt uit de maat voor de omgeving en uiteindelijk ook voor jezelf. Kan het echt zo zijn dat je niemand nodig hebt om je compleet te voelen?  Als gezonde volwassene red je het toch prima in je uppie? Sommigen zijn zo gesteld op hun vrijheid dat ze relaties liefst uit de weg gaan. Voel je je dan echt bevrijd als je niks en niemand nodig hebt? Ik geloof er niets van, het geldt in elk geval niet voor mij. Anderen moeten er net als ik juist niet aan denken te vaak alleen te zijn en hebben veel behoefte aan contact. Je alsmaar aanpassen om er maar bij te mogen horen doet ook geen goed. Voor te veel van het een of te veel van het ander betaal je op den duur een pijnlijke prijs. Ofwel afscheiding en isolement ofwel afhankelijkheid en opoffering. In dit blog richt ik me vooral op ‘collega-fawners en flockers’ en hun naasten.

Onderstaande  tekst schreef ik dik twintig jaar geleden voor het blad LOOPBAAN met als titel ‘Wijnakker’s methode’ en vond ik vandaag bij opschoning van mijn computer. Het mooie van het vak haptonomie is dat het niet uit de mode raakt. Vandaar dat ik de tekst opnieuw onder de aandacht breng met de foto die er toen bij stond.

VoelenOver emoties, voelen en gevoelens wordt veel geschreven en steeds op een andere manier. Hieronder schrijf ik vanuit mijn kennis en ervaring. Voelt het voor jou heel anders? Dan hoor of lees ik dat graag.

Verdriet is nooit een eindstationDit is de titel van een boek van psychiater Charlotte Querido. Deze titel gebruik ik vaak in mijn haptopraktijk. Vooral als mensen bang zijn dat, als ze hun verdriet eenmaal toelaten, het nooit meer ophoudt. Als er verdriet is, is er verdriet. Onlustgevoelens hoeven niet langer onderdrukt te worden. Groot verdriet, klein verdriet, elk gevolg van pijn en verlies telt mee. Verdriet kan voldragen verdriet worden. Mijn verdriet om vroegtijdig afgebroken zwangerschappen en onvervulde kinderwens woont niet meer bibberend en stokkend in mijn keel, maar rustig in mijn bekken. Het lot heeft beslist en dan blijft niets anders over dan aanvaarding en dat is iets anders dan berusting. De innerlijke kwetsuur is mede dankzij haptotherapie geheeld. Af en toe doet dit litteken zeer en dient de pijn zich bij een onverwacht gebeuren in volle glorie aan. Sluit ik mezelf dan buiten en ga ik ‘op alleen’ of kan ik in verbinding blijven? 

Die ‘rooien’Rond mijn 22ste werd ik in 1976 lid van de Partij van de Arbeid. In het Brabantse dorp waar ik woonde vierde destijds de KVP hoogtij. Die ‘rooien’ werden als hartstikke links en bedreigend gezien in het vertrouwde, overwegend katholieke en patriarchale zuiden. In het volgende iets grotere dorp was het niet veel anders. Het kostte rond 1975 nog moeite om een zaaltje te reserveren voor de PvdA-afdelingsvergadering. Uiteindelijk heb ik in Uden een heerlijke tijd gehad en veel vrienden gemaakt bij de PvdA. En aansluiting bij de Rooie Vrouwen was het begin van mijn emancipatie en persoonlijke ontwikkeling. We volgden de ene cursus na de andere en emancipeerden dat het een lieve lust was. We zongen uit volle borst mee met Coby Schreier in het Vrouwenkaffee:“Vrouwen we strijden samen voor een betere mensenmaatschappij”.Tweedekans-onderwijsJongens gingen na de lagere school als vanzelf naar de middelbare. Voor meisjes was het uitzonderlijk om te studeren. Mijn vader zei ‘Later zorgt een man voor je dus studie en eigen inkomen zijn niet nodig’. Ik was nog te jong en te bleu om daartegen te protesteren en ging op mijn 16de aan het werk. Vanuit leergierigheid begin ik met de schriftelijke cursus ‘Politiek Bekeken’ bij de Stichting Burgerschapscursus. Een onderdeel van de cursus was een dag meelopen in de Tweede Kamer. Ik interviewde, zeer onder de indruk, Aad Kosto en Annelien Kapeyne van de Capello herinner ik me. Later werd ik bij de Rooie Vrouwen gestimuleerd om parttime onderwijs te volgen. Vanaf mijn 29ste stapelde ik de ene studie op de andere. Zie LinkedIn. Ik baalde wel dat ik weer op zondag over mijn werk scripties zat te maken, maar al bij al leerde ik gemakkelijk en genoot van de studie- en loopbaanstappen die daaruit voortvloeiden.

Ben je er voor mij?Zie je het voor je? Een kindje reikt uit, beide handjes omhoog om te krijgen wat het nodig heeft. Als het goed is komt er meteen respons en ontvangt het kleintje waar het behoefte aan heeft. Om te beginnen lijfelijk contact. Dat is net als voeding een basisbehoefte: liefkozingen, oogcontact, op schoot zitten, opgetild worden of een knuffel krijgen, hoe meer hoe liever. Om te overleven heeft elk mensenkind het nodig om verzorgd, gevoed en gerustgesteld te worden. En om zich door liefdevol huid-op-huid-contact  geborgen en welkom te weten. Door de handjes uit te reiken doet het kindje allereerst een beroep op mama om te krijgen wat het nodig heeft. Deze uitreiking wordt in therapie-kringen ook wel “hinbewegung” of “reaching out movement” genoemd. Mensenkinderen kunnen niet zoals veel dieren meteen op eigen benen staan en zijn de eerste jaren volledig afhankelijk van zorg van buitenaf. Met natuurlijke reflexen, huilen, lichaamstaal en uitreiken doet een baby of peuter een dringend beroep op de ander. Pap, nu!

N.B. Deze tekst gaat over huilen bij volwassenen!

Schuilen bij elkaarNaast vechten, vluchten, bevriezen en fawnen (waar ik eerder een veel gelezen blog over schreef) heb je ook nog flocken als stressreactie. Flock is gerelateerd aan woorden als kudde, troep, zwerm en ook groep. De flock-stressreactie is een automatische beweging richting een dier of mens in de hoop steun te krijgen en om zo gauw als maar kan veilig te zijn in een bedreigende situatie. Net als zoogdieren hebben mensen dan de neiging om te schuilen bij elkaar. Zo’n snelle beweging gaat aan het denken vooraf. Individuele eigenheid doet er op zo’n moment helemaal niet toe, je gaat liefst op in de groep om maar niet op te vallen. Dit gebeurt instinctief om dreiging en machteloosheid af te weren. Alsof je weer onder moeders vleugels kruipt. Als de akelige ervaring achter de rug is doet het goed om met liefdevolle naasten hierover te delen. Als je een taboe voelt om over de schokkende ervaring te praten leidt dat tot diepe eenzaamheid. Als de ander wèl acceptatie van de aangrijpende werkelijkheid kan opbrengen door fysieke nabijheid en oogcontact, door en ontvankelijk te luisteren en afgestemde aandachtige aanraking te bieden, kom je na de schok tot rust. 

Dat eeuwige schuldgevoel ‘Hoe kom ik toch van dat eeuwige schuldgevoel af? Deze verzuchting van een cliënt vormt de inspiratie voor dit blog. Als je last hebt van schuldgevoel zit je geweten je in de weg met een akelig gevoel over iets wat je fout hebt gedaan of nagelaten. Mogelijk ben je onterecht beschuldigd. Ben je gepest of aangeklaagd. Of je kreeg als kind of later als volwassene te horen ‘het is jouw schuld dat ik me ellendig voel’. Als je beschuldigd wordt krijg je terecht of onterecht te horen dat je het fout doet en word je verantwoordelijk gehouden voor wat er is voorgevallen. Dit feit valt niet meer terugdraaien. Wat gebeurd is, is gebeurd. Je voelt je schuldig en daardoor beroerd omdat je tekortgeschoten bent of iemand schade hebt berokkend. Of omdat je iets goed kunt of het goed hebt en je schuldig voelt ten opzichte van anderen die het op het oog minder goed hebben of minder bekwaam zijn. 

PodcastAl jaren beluister ik met belangstelling naar inspirerende gesprekken met de ‘groten en kleinen der aarde’ via de podcast Leven Zonder Stress. Deze keer werd ik zelf geïnterviewd door Patrick Kicken. Over haptotherapie, over het boek 📕 ‘Onderbroken | contact met je wijze lijf’ en over voelen, gevoelens en directe beleving. Patrick stelde me ook verrassende vragen over mijn loopbaan en levensloop. Ons gesprek is onder meer via Spotify en YouTube te beluisteren. Via taal geef ik  met plezier uitdrukking aan mijn professionele en persoonlijke ervaring. Het doet mij goed hierover te vertellen en te schrijven en ik geef graag door wat ik in de loop der jaren heb geleerd. Wil je de podcast van ruim twee jaar geleden beluisteren? Klik dan hier: Klik https://youtu.be/6enVxabivzo?is=SxqaucxP_n-3pd72

Tis genne moetDit blog schreef ik drie jaar geleden na de sluiting van mijn haptotherapiepraktijk. Toen had ik nog geen idee dat er zoveel blogs zouden volgen, zeker niet dat ik ook over parkinson zou schrijven en ook niet dat ik mezelf haptocoach zou noemen en eenmalige sessies zou aanbieden. Deze tekst is toen niet op de site geplaatst. Durfde ik dat toen nog niet? Nu ontstaat zoetjesaan het idee om alle blogs in een boek te bundelen en te presenteren. Ik ben benieuwd welke titel te zijner tijd spontaan uit de bus komt. En het mooie is ‘tis genne moet”. Deze prachtige Brabantse uitspraak vormt voor mij een leidraad die ruimte biedt aan intrinsieke motivatie, aan verlangen, aan open ruimte over en weer en aan verrassende mogelijkheden. 

Deze foto is gemaakt toen ik het boek ‘leven voor een leer’ van Anna Terruwe las.

Verlangen en gemisHet diepste verlangen en grootste gemis gaat over twee basis-verlangens: enerzijds het verlangen naar samenzijn en je geliefd weten en anderzijds het verlangen naar autonomie op basis van zelfliefde. Als deze twee verlangens allebei vervuld worden gedijt een mens daar goed op. Te veel autonome vrijheid of te veel aanhankelijke verbinding voelt uit de maat voor de omgeving en uiteindelijk ook voor jezelf. Kan het echt zo zijn dat je niemand nodig hebt om je compleet te voelen?  Als gezonde volwassene red je het toch prima in je uppie? Sommigen zijn zo gesteld op hun vrijheid dat ze relaties liefst uit de weg gaan. Voel je je dan echt bevrijd als je niks en niemand nodig hebt? Ik geloof er niets van, het geldt in elk geval niet voor mij. Anderen moeten er net als ik juist niet aan denken te vaak alleen te zijn en hebben veel behoefte aan contact. Je alsmaar aanpassen om er maar bij te mogen horen doet ook geen goed. Voor te veel van het een of te veel van het ander betaal je op den duur een pijnlijke prijs. Ofwel afscheiding en isolement ofwel afhankelijkheid en opoffering. In dit blog richt ik me vooral op ‘collega-fawners en flockers’ en hun naasten.

Onderstaande  tekst schreef ik dik twintig jaar geleden voor het blad LOOPBAAN met als titel ‘Wijnakker’s methode’ en vond ik vandaag bij opschoning van mijn computer. Het mooie van het vak haptonomie is dat het niet uit de mode raakt. Vandaar dat ik de tekst opnieuw onder de aandacht breng met de foto die er toen bij stond.

VoelenOver emoties, voelen en gevoelens wordt veel geschreven en steeds op een andere manier. Hieronder schrijf ik vanuit mijn kennis en ervaring. Voelt het voor jou heel anders? Dan hoor of lees ik dat graag.

Verdriet is nooit een eindstationDit is de titel van een boek van psychiater Charlotte Querido. Deze titel gebruik ik vaak in mijn haptopraktijk. Vooral als mensen bang zijn dat, als ze hun verdriet eenmaal toelaten, het nooit meer ophoudt. Als er verdriet is, is er verdriet. Onlustgevoelens hoeven niet langer onderdrukt te worden. Groot verdriet, klein verdriet, elk gevolg van pijn en verlies telt mee. Verdriet kan voldragen verdriet worden. Mijn verdriet om vroegtijdig afgebroken zwangerschappen en onvervulde kinderwens woont niet meer bibberend en stokkend in mijn keel, maar rustig in mijn bekken. Het lot heeft beslist en dan blijft niets anders over dan aanvaarding en dat is iets anders dan berusting. De innerlijke kwetsuur is mede dankzij haptotherapie geheeld. Af en toe doet dit litteken zeer en dient de pijn zich bij een onverwacht gebeuren in volle glorie aan. Sluit ik mezelf dan buiten en ga ik ‘op alleen’ of kan ik in verbinding blijven? 

Die ‘rooien’Rond mijn 22ste werd ik in 1976 lid van de Partij van de Arbeid. In het Brabantse dorp waar ik woonde vierde destijds de KVP hoogtij. Die ‘rooien’ werden als hartstikke links en bedreigend gezien in het vertrouwde, overwegend katholieke en patriarchale zuiden. In het volgende iets grotere dorp was het niet veel anders. Het kostte rond 1975 nog moeite om een zaaltje te reserveren voor de PvdA-afdelingsvergadering. Uiteindelijk heb ik in Uden een heerlijke tijd gehad en veel vrienden gemaakt bij de PvdA. En aansluiting bij de Rooie Vrouwen was het begin van mijn emancipatie en persoonlijke ontwikkeling. We volgden de ene cursus na de andere en emancipeerden dat het een lieve lust was. We zongen uit volle borst mee met Coby Schreier in het Vrouwenkaffee:“Vrouwen we strijden samen voor een betere mensenmaatschappij”.Tweedekans-onderwijsJongens gingen na de lagere school als vanzelf naar de middelbare. Voor meisjes was het uitzonderlijk om te studeren. Mijn vader zei ‘Later zorgt een man voor je dus studie en eigen inkomen zijn niet nodig’. Ik was nog te jong en te bleu om daartegen te protesteren en ging op mijn 16de aan het werk. Vanuit leergierigheid begin ik met de schriftelijke cursus ‘Politiek Bekeken’ bij de Stichting Burgerschapscursus. Een onderdeel van de cursus was een dag meelopen in de Tweede Kamer. Ik interviewde, zeer onder de indruk, Aad Kosto en Annelien Kapeyne van de Capello herinner ik me. Later werd ik bij de Rooie Vrouwen gestimuleerd om parttime onderwijs te volgen. Vanaf mijn 29ste stapelde ik de ene studie op de andere. Zie LinkedIn. Ik baalde wel dat ik weer op zondag over mijn werk scripties zat te maken, maar al bij al leerde ik gemakkelijk en genoot van de studie- en loopbaanstappen die daaruit voortvloeiden.

Ben je er voor mij?Zie je het voor je? Een kindje reikt uit, beide handjes omhoog om te krijgen wat het nodig heeft. Als het goed is komt er meteen respons en ontvangt het kleintje waar het behoefte aan heeft. Om te beginnen lijfelijk contact. Dat is net als voeding een basisbehoefte: liefkozingen, oogcontact, op schoot zitten, opgetild worden of een knuffel krijgen, hoe meer hoe liever. Om te overleven heeft elk mensenkind het nodig om verzorgd, gevoed en gerustgesteld te worden. En om zich door liefdevol huid-op-huid-contact  geborgen en welkom te weten. Door de handjes uit te reiken doet het kindje allereerst een beroep op mama om te krijgen wat het nodig heeft. Deze uitreiking wordt in therapie-kringen ook wel “hinbewegung” of “reaching out movement” genoemd. Mensenkinderen kunnen niet zoals veel dieren meteen op eigen benen staan en zijn de eerste jaren volledig afhankelijk van zorg van buitenaf. Met natuurlijke reflexen, huilen, lichaamstaal en uitreiken doet een baby of peuter een dringend beroep op de ander. Pap, nu!

N.B. Deze tekst gaat over huilen bij volwassenen!

Schuilen bij elkaarNaast vechten, vluchten, bevriezen en fawnen (waar ik eerder een veel gelezen blog over schreef) heb je ook nog flocken als stressreactie. Flock is gerelateerd aan woorden als kudde, troep, zwerm en ook groep. De flock-stressreactie is een automatische beweging richting een dier of mens in de hoop steun te krijgen en om zo gauw als maar kan veilig te zijn in een bedreigende situatie. Net als zoogdieren hebben mensen dan de neiging om te schuilen bij elkaar. Zo’n snelle beweging gaat aan het denken vooraf. Individuele eigenheid doet er op zo’n moment helemaal niet toe, je gaat liefst op in de groep om maar niet op te vallen. Dit gebeurt instinctief om dreiging en machteloosheid af te weren. Alsof je weer onder moeders vleugels kruipt. Als de akelige ervaring achter de rug is doet het goed om met liefdevolle naasten hierover te delen. Als je een taboe voelt om over de schokkende ervaring te praten leidt dat tot diepe eenzaamheid. Als de ander wèl acceptatie van de aangrijpende werkelijkheid kan opbrengen door fysieke nabijheid en oogcontact, door en ontvankelijk te luisteren en afgestemde aandachtige aanraking te bieden, kom je na de schok tot rust. 

Dat eeuwige schuldgevoel ‘Hoe kom ik toch van dat eeuwige schuldgevoel af? Deze verzuchting van een cliënt vormt de inspiratie voor dit blog. Als je last hebt van schuldgevoel zit je geweten je in de weg met een akelig gevoel over iets wat je fout hebt gedaan of nagelaten. Mogelijk ben je onterecht beschuldigd. Ben je gepest of aangeklaagd. Of je kreeg als kind of later als volwassene te horen ‘het is jouw schuld dat ik me ellendig voel’. Als je beschuldigd wordt krijg je terecht of onterecht te horen dat je het fout doet en word je verantwoordelijk gehouden voor wat er is voorgevallen. Dit feit valt niet meer terugdraaien. Wat gebeurd is, is gebeurd. Je voelt je schuldig en daardoor beroerd omdat je tekortgeschoten bent of iemand schade hebt berokkend. Of omdat je iets goed kunt of het goed hebt en je schuldig voelt ten opzichte van anderen die het op het oog minder goed hebben of minder bekwaam zijn. 

PodcastAl jaren beluister ik met belangstelling naar inspirerende gesprekken met de ‘groten en kleinen der aarde’ via de podcast Leven Zonder Stress. Deze keer werd ik zelf geïnterviewd door Patrick Kicken. Over haptotherapie, over het boek 📕 ‘Onderbroken | contact met je wijze lijf’ en over voelen, gevoelens en directe beleving. Patrick stelde me ook verrassende vragen over mijn loopbaan en levensloop. Ons gesprek is onder meer via Spotify en YouTube te beluisteren. Via taal geef ik  met plezier uitdrukking aan mijn professionele en persoonlijke ervaring. Het doet mij goed hierover te vertellen en te schrijven en ik geef graag door wat ik in de loop der jaren heb geleerd. Wil je de podcast van ruim twee jaar geleden beluisteren? Klik dan hier: Klik https://youtu.be/6enVxabivzo?is=SxqaucxP_n-3pd72

Tis genne moetDit blog schreef ik drie jaar geleden na de sluiting van mijn haptotherapiepraktijk. Toen had ik nog geen idee dat er zoveel blogs zouden volgen, zeker niet dat ik ook over parkinson zou schrijven en ook niet dat ik mezelf haptocoach zou noemen en eenmalige sessies zou aanbieden. Deze tekst is toen niet op de site geplaatst. Durfde ik dat toen nog niet? Nu ontstaat zoetjesaan het idee om alle blogs in een boek te bundelen en te presenteren. Ik ben benieuwd welke titel te zijner tijd spontaan uit de bus komt. En het mooie is ‘tis genne moet”. Deze prachtige Brabantse uitspraak vormt voor mij een leidraad die ruimte biedt aan intrinsieke motivatie, aan verlangen, aan open ruimte over en weer en aan verrassende mogelijkheden. 

Deze foto is gemaakt toen ik het boek ‘leven voor een leer’ van Anna Terruwe las.

Verlangen en gemisHet diepste verlangen en grootste gemis gaat over twee basis-verlangens: enerzijds het verlangen naar samenzijn en je geliefd weten en anderzijds het verlangen naar autonomie op basis van zelfliefde. Als deze twee verlangens allebei vervuld worden gedijt een mens daar goed op. Te veel autonome vrijheid of te veel aanhankelijke verbinding voelt uit de maat voor de omgeving en uiteindelijk ook voor jezelf. Kan het echt zo zijn dat je niemand nodig hebt om je compleet te voelen?  Als gezonde volwassene red je het toch prima in je uppie? Sommigen zijn zo gesteld op hun vrijheid dat ze relaties liefst uit de weg gaan. Voel je je dan echt bevrijd als je niks en niemand nodig hebt? Ik geloof er niets van, het geldt in elk geval niet voor mij. Anderen moeten er net als ik juist niet aan denken te vaak alleen te zijn en hebben veel behoefte aan contact. Je alsmaar aanpassen om er maar bij te mogen horen doet ook geen goed. Voor te veel van het een of te veel van het ander betaal je op den duur een pijnlijke prijs. Ofwel afscheiding en isolement ofwel afhankelijkheid en opoffering. In dit blog richt ik me vooral op ‘collega-fawners en flockers’ en hun naasten.

Onderstaande  tekst schreef ik dik twintig jaar geleden voor het blad LOOPBAAN met als titel ‘Wijnakker’s methode’ en vond ik vandaag bij opschoning van mijn computer. Het mooie van het vak haptonomie is dat het niet uit de mode raakt. Vandaar dat ik de tekst opnieuw onder de aandacht breng met de foto die er toen bij stond.

VoelenOver emoties, voelen en gevoelens wordt veel geschreven en steeds op een andere manier. Hieronder schrijf ik vanuit mijn kennis en ervaring. Voelt het voor jou heel anders? Dan hoor of lees ik dat graag.

Verdriet is nooit een eindstationDit is de titel van een boek van psychiater Charlotte Querido. Deze titel gebruik ik vaak in mijn haptopraktijk. Vooral als mensen bang zijn dat, als ze hun verdriet eenmaal toelaten, het nooit meer ophoudt. Als er verdriet is, is er verdriet. Onlustgevoelens hoeven niet langer onderdrukt te worden. Groot verdriet, klein verdriet, elk gevolg van pijn en verlies telt mee. Verdriet kan voldragen verdriet worden. Mijn verdriet om vroegtijdig afgebroken zwangerschappen en onvervulde kinderwens woont niet meer bibberend en stokkend in mijn keel, maar rustig in mijn bekken. Het lot heeft beslist en dan blijft niets anders over dan aanvaarding en dat is iets anders dan berusting. De innerlijke kwetsuur is mede dankzij haptotherapie geheeld. Af en toe doet dit litteken zeer en dient de pijn zich bij een onverwacht gebeuren in volle glorie aan. Sluit ik mezelf dan buiten en ga ik ‘op alleen’ of kan ik in verbinding blijven? 

Die ‘rooien’Rond mijn 22ste werd ik in 1976 lid van de Partij van de Arbeid. In het Brabantse dorp waar ik woonde vierde destijds de KVP hoogtij. Die ‘rooien’ werden als hartstikke links en bedreigend gezien in het vertrouwde, overwegend katholieke en patriarchale zuiden. In het volgende iets grotere dorp was het niet veel anders. Het kostte rond 1975 nog moeite om een zaaltje te reserveren voor de PvdA-afdelingsvergadering. Uiteindelijk heb ik in Uden een heerlijke tijd gehad en veel vrienden gemaakt bij de PvdA. En aansluiting bij de Rooie Vrouwen was het begin van mijn emancipatie en persoonlijke ontwikkeling. We volgden de ene cursus na de andere en emancipeerden dat het een lieve lust was. We zongen uit volle borst mee met Coby Schreier in het Vrouwenkaffee:“Vrouwen we strijden samen voor een betere mensenmaatschappij”.Tweedekans-onderwijsJongens gingen na de lagere school als vanzelf naar de middelbare. Voor meisjes was het uitzonderlijk om te studeren. Mijn vader zei ‘Later zorgt een man voor je dus studie en eigen inkomen zijn niet nodig’. Ik was nog te jong en te bleu om daartegen te protesteren en ging op mijn 16de aan het werk. Vanuit leergierigheid begin ik met de schriftelijke cursus ‘Politiek Bekeken’ bij de Stichting Burgerschapscursus. Een onderdeel van de cursus was een dag meelopen in de Tweede Kamer. Ik interviewde, zeer onder de indruk, Aad Kosto en Annelien Kapeyne van de Capello herinner ik me. Later werd ik bij de Rooie Vrouwen gestimuleerd om parttime onderwijs te volgen. Vanaf mijn 29ste stapelde ik de ene studie op de andere. Zie LinkedIn. Ik baalde wel dat ik weer op zondag over mijn werk scripties zat te maken, maar al bij al leerde ik gemakkelijk en genoot van de studie- en loopbaanstappen die daaruit voortvloeiden.

Ben je er voor mij?Zie je het voor je? Een kindje reikt uit, beide handjes omhoog om te krijgen wat het nodig heeft. Als het goed is komt er meteen respons en ontvangt het kleintje waar het behoefte aan heeft. Om te beginnen lijfelijk contact. Dat is net als voeding een basisbehoefte: liefkozingen, oogcontact, op schoot zitten, opgetild worden of een knuffel krijgen, hoe meer hoe liever. Om te overleven heeft elk mensenkind het nodig om verzorgd, gevoed en gerustgesteld te worden. En om zich door liefdevol huid-op-huid-contact  geborgen en welkom te weten. Door de handjes uit te reiken doet het kindje allereerst een beroep op mama om te krijgen wat het nodig heeft. Deze uitreiking wordt in therapie-kringen ook wel “hinbewegung” of “reaching out movement” genoemd. Mensenkinderen kunnen niet zoals veel dieren meteen op eigen benen staan en zijn de eerste jaren volledig afhankelijk van zorg van buitenaf. Met natuurlijke reflexen, huilen, lichaamstaal en uitreiken doet een baby of peuter een dringend beroep op de ander. Pap, nu!

N.B. Deze tekst gaat over huilen bij volwassenen!

Schuilen bij elkaarNaast vechten, vluchten, bevriezen en fawnen (waar ik eerder een veel gelezen blog over schreef) heb je ook nog flocken als stressreactie. Flock is gerelateerd aan woorden als kudde, troep, zwerm en ook groep. De flock-stressreactie is een automatische beweging richting een dier of mens in de hoop steun te krijgen en om zo gauw als maar kan veilig te zijn in een bedreigende situatie. Net als zoogdieren hebben mensen dan de neiging om te schuilen bij elkaar. Zo’n snelle beweging gaat aan het denken vooraf. Individuele eigenheid doet er op zo’n moment helemaal niet toe, je gaat liefst op in de groep om maar niet op te vallen. Dit gebeurt instinctief om dreiging en machteloosheid af te weren. Alsof je weer onder moeders vleugels kruipt. Als de akelige ervaring achter de rug is doet het goed om met liefdevolle naasten hierover te delen. Als je een taboe voelt om over de schokkende ervaring te praten leidt dat tot diepe eenzaamheid. Als de ander wèl acceptatie van de aangrijpende werkelijkheid kan opbrengen door fysieke nabijheid en oogcontact, door en ontvankelijk te luisteren en afgestemde aandachtige aanraking te bieden, kom je na de schok tot rust. 

Dat eeuwige schuldgevoel ‘Hoe kom ik toch van dat eeuwige schuldgevoel af? Deze verzuchting van een cliënt vormt de inspiratie voor dit blog. Als je last hebt van schuldgevoel zit je geweten je in de weg met een akelig gevoel over iets wat je fout hebt gedaan of nagelaten. Mogelijk ben je onterecht beschuldigd. Ben je gepest of aangeklaagd. Of je kreeg als kind of later als volwassene te horen ‘het is jouw schuld dat ik me ellendig voel’. Als je beschuldigd wordt krijg je terecht of onterecht te horen dat je het fout doet en word je verantwoordelijk gehouden voor wat er is voorgevallen. Dit feit valt niet meer terugdraaien. Wat gebeurd is, is gebeurd. Je voelt je schuldig en daardoor beroerd omdat je tekortgeschoten bent of iemand schade hebt berokkend. Of omdat je iets goed kunt of het goed hebt en je schuldig voelt ten opzichte van anderen die het op het oog minder goed hebben of minder bekwaam zijn. 

PodcastAl jaren beluister ik met belangstelling naar inspirerende gesprekken met de ‘groten en kleinen der aarde’ via de podcast Leven Zonder Stress. Deze keer werd ik zelf geïnterviewd door Patrick Kicken. Over haptotherapie, over het boek 📕 ‘Onderbroken | contact met je wijze lijf’ en over voelen, gevoelens en directe beleving. Patrick stelde me ook verrassende vragen over mijn loopbaan en levensloop. Ons gesprek is onder meer via Spotify en YouTube te beluisteren. Via taal geef ik  met plezier uitdrukking aan mijn professionele en persoonlijke ervaring. Het doet mij goed hierover te vertellen en te schrijven en ik geef graag door wat ik in de loop der jaren heb geleerd. Wil je de podcast van ruim twee jaar geleden beluisteren? Klik dan hier: Klik https://youtu.be/6enVxabivzo?is=SxqaucxP_n-3pd72

Tis genne moetDit blog schreef ik drie jaar geleden na de sluiting van mijn haptotherapiepraktijk. Toen had ik nog geen idee dat er zoveel blogs zouden volgen, zeker niet dat ik ook over parkinson zou schrijven en ook niet dat ik mezelf haptocoach zou noemen en eenmalige sessies zou aanbieden. Deze tekst is toen niet op de site geplaatst. Durfde ik dat toen nog niet? Nu ontstaat zoetjesaan het idee om alle blogs in een boek te bundelen en te presenteren. Ik ben benieuwd welke titel te zijner tijd spontaan uit de bus komt. En het mooie is ‘tis genne moet”. Deze prachtige Brabantse uitspraak vormt voor mij een leidraad die ruimte biedt aan intrinsieke motivatie, aan verlangen, aan open ruimte over en weer en aan verrassende mogelijkheden. 

Deze foto is gemaakt toen ik het boek ‘leven voor een leer’ van Anna Terruwe las.

Verlangen en gemisHet diepste verlangen en grootste gemis gaat over twee basis-verlangens: enerzijds het verlangen naar samenzijn en je geliefd weten en anderzijds het verlangen naar autonomie op basis van zelfliefde. Als deze twee verlangens allebei vervuld worden gedijt een mens daar goed op. Te veel autonome vrijheid of te veel aanhankelijke verbinding voelt uit de maat voor de omgeving en uiteindelijk ook voor jezelf. Kan het echt zo zijn dat je niemand nodig hebt om je compleet te voelen?  Als gezonde volwassene red je het toch prima in je uppie? Sommigen zijn zo gesteld op hun vrijheid dat ze relaties liefst uit de weg gaan. Voel je je dan echt bevrijd als je niks en niemand nodig hebt? Ik geloof er niets van, het geldt in elk geval niet voor mij. Anderen moeten er net als ik juist niet aan denken te vaak alleen te zijn en hebben veel behoefte aan contact. Je alsmaar aanpassen om er maar bij te mogen horen doet ook geen goed. Voor te veel van het een of te veel van het ander betaal je op den duur een pijnlijke prijs. Ofwel afscheiding en isolement ofwel afhankelijkheid en opoffering. In dit blog richt ik me vooral op ‘collega-fawners en flockers’ en hun naasten.

Onderstaande  tekst schreef ik dik twintig jaar geleden voor het blad LOOPBAAN met als titel ‘Wijnakker’s methode’ en vond ik vandaag bij opschoning van mijn computer. Het mooie van het vak haptonomie is dat het niet uit de mode raakt. Vandaar dat ik de tekst opnieuw onder de aandacht breng met de foto die er toen bij stond.

VoelenOver emoties, voelen en gevoelens wordt veel geschreven en steeds op een andere manier. Hieronder schrijf ik vanuit mijn kennis en ervaring. Voelt het voor jou heel anders? Dan hoor of lees ik dat graag.

Verdriet is nooit een eindstationDit is de titel van een boek van psychiater Charlotte Querido. Deze titel gebruik ik vaak in mijn haptopraktijk. Vooral als mensen bang zijn dat, als ze hun verdriet eenmaal toelaten, het nooit meer ophoudt. Als er verdriet is, is er verdriet. Onlustgevoelens hoeven niet langer onderdrukt te worden. Groot verdriet, klein verdriet, elk gevolg van pijn en verlies telt mee. Verdriet kan voldragen verdriet worden. Mijn verdriet om vroegtijdig afgebroken zwangerschappen en onvervulde kinderwens woont niet meer bibberend en stokkend in mijn keel, maar rustig in mijn bekken. Het lot heeft beslist en dan blijft niets anders over dan aanvaarding en dat is iets anders dan berusting. De innerlijke kwetsuur is mede dankzij haptotherapie geheeld. Af en toe doet dit litteken zeer en dient de pijn zich bij een onverwacht gebeuren in volle glorie aan. Sluit ik mezelf dan buiten en ga ik ‘op alleen’ of kan ik in verbinding blijven? 

Die ‘rooien’Rond mijn 22ste werd ik in 1976 lid van de Partij van de Arbeid. In het Brabantse dorp waar ik woonde vierde destijds de KVP hoogtij. Die ‘rooien’ werden als hartstikke links en bedreigend gezien in het vertrouwde, overwegend katholieke en patriarchale zuiden. In het volgende iets grotere dorp was het niet veel anders. Het kostte rond 1975 nog moeite om een zaaltje te reserveren voor de PvdA-afdelingsvergadering. Uiteindelijk heb ik in Uden een heerlijke tijd gehad en veel vrienden gemaakt bij de PvdA. En aansluiting bij de Rooie Vrouwen was het begin van mijn emancipatie en persoonlijke ontwikkeling. We volgden de ene cursus na de andere en emancipeerden dat het een lieve lust was. We zongen uit volle borst mee met Coby Schreier in het Vrouwenkaffee:“Vrouwen we strijden samen voor een betere mensenmaatschappij”.Tweedekans-onderwijsJongens gingen na de lagere school als vanzelf naar de middelbare. Voor meisjes was het uitzonderlijk om te studeren. Mijn vader zei ‘Later zorgt een man voor je dus studie en eigen inkomen zijn niet nodig’. Ik was nog te jong en te bleu om daartegen te protesteren en ging op mijn 16de aan het werk. Vanuit leergierigheid begin ik met de schriftelijke cursus ‘Politiek Bekeken’ bij de Stichting Burgerschapscursus. Een onderdeel van de cursus was een dag meelopen in de Tweede Kamer. Ik interviewde, zeer onder de indruk, Aad Kosto en Annelien Kapeyne van de Capello herinner ik me. Later werd ik bij de Rooie Vrouwen gestimuleerd om parttime onderwijs te volgen. Vanaf mijn 29ste stapelde ik de ene studie op de andere. Zie LinkedIn. Ik baalde wel dat ik weer op zondag over mijn werk scripties zat te maken, maar al bij al leerde ik gemakkelijk en genoot van de studie- en loopbaanstappen die daaruit voortvloeiden.

Ben je er voor mij?Zie je het voor je? Een kindje reikt uit, beide handjes omhoog om te krijgen wat het nodig heeft. Als het goed is komt er meteen respons en ontvangt het kleintje waar het behoefte aan heeft. Om te beginnen lijfelijk contact. Dat is net als voeding een basisbehoefte: liefkozingen, oogcontact, op schoot zitten, opgetild worden of een knuffel krijgen, hoe meer hoe liever. Om te overleven heeft elk mensenkind het nodig om verzorgd, gevoed en gerustgesteld te worden. En om zich door liefdevol huid-op-huid-contact  geborgen en welkom te weten. Door de handjes uit te reiken doet het kindje allereerst een beroep op mama om te krijgen wat het nodig heeft. Deze uitreiking wordt in therapie-kringen ook wel “hinbewegung” of “reaching out movement” genoemd. Mensenkinderen kunnen niet zoals veel dieren meteen op eigen benen staan en zijn de eerste jaren volledig afhankelijk van zorg van buitenaf. Met natuurlijke reflexen, huilen, lichaamstaal en uitreiken doet een baby of peuter een dringend beroep op de ander. Pap, nu!

N.B. Deze tekst gaat over huilen bij volwassenen!

Schuilen bij elkaarNaast vechten, vluchten, bevriezen en fawnen (waar ik eerder een veel gelezen blog over schreef) heb je ook nog flocken als stressreactie. Flock is gerelateerd aan woorden als kudde, troep, zwerm en ook groep. De flock-stressreactie is een automatische beweging richting een dier of mens in de hoop steun te krijgen en om zo gauw als maar kan veilig te zijn in een bedreigende situatie. Net als zoogdieren hebben mensen dan de neiging om te schuilen bij elkaar. Zo’n snelle beweging gaat aan het denken vooraf. Individuele eigenheid doet er op zo’n moment helemaal niet toe, je gaat liefst op in de groep om maar niet op te vallen. Dit gebeurt instinctief om dreiging en machteloosheid af te weren. Alsof je weer onder moeders vleugels kruipt. Als de akelige ervaring achter de rug is doet het goed om met liefdevolle naasten hierover te delen. Als je een taboe voelt om over de schokkende ervaring te praten leidt dat tot diepe eenzaamheid. Als de ander wèl acceptatie van de aangrijpende werkelijkheid kan opbrengen door fysieke nabijheid en oogcontact, door en ontvankelijk te luisteren en afgestemde aandachtige aanraking te bieden, kom je na de schok tot rust. 

Dat eeuwige schuldgevoel ‘Hoe kom ik toch van dat eeuwige schuldgevoel af? Deze verzuchting van een cliënt vormt de inspiratie voor dit blog. Als je last hebt van schuldgevoel zit je geweten je in de weg met een akelig gevoel over iets wat je fout hebt gedaan of nagelaten. Mogelijk ben je onterecht beschuldigd. Ben je gepest of aangeklaagd. Of je kreeg als kind of later als volwassene te horen ‘het is jouw schuld dat ik me ellendig voel’. Als je beschuldigd wordt krijg je terecht of onterecht te horen dat je het fout doet en word je verantwoordelijk gehouden voor wat er is voorgevallen. Dit feit valt niet meer terugdraaien. Wat gebeurd is, is gebeurd. Je voelt je schuldig en daardoor beroerd omdat je tekortgeschoten bent of iemand schade hebt berokkend. Of omdat je iets goed kunt of het goed hebt en je schuldig voelt ten opzichte van anderen die het op het oog minder goed hebben of minder bekwaam zijn. 

PodcastAl jaren beluister ik met belangstelling naar inspirerende gesprekken met de ‘groten en kleinen der aarde’ via de podcast Leven Zonder Stress. Deze keer werd ik zelf geïnterviewd door Patrick Kicken. Over haptotherapie, over het boek 📕 ‘Onderbroken | contact met je wijze lijf’ en over voelen, gevoelens en directe beleving. Patrick stelde me ook verrassende vragen over mijn loopbaan en levensloop. Ons gesprek is onder meer via Spotify en YouTube te beluisteren. Via taal geef ik  met plezier uitdrukking aan mijn professionele en persoonlijke ervaring. Het doet mij goed hierover te vertellen en te schrijven en ik geef graag door wat ik in de loop der jaren heb geleerd. Wil je de podcast van ruim twee jaar geleden beluisteren? Klik dan hier: Klik https://youtu.be/6enVxabivzo?is=SxqaucxP_n-3pd72

Tis genne moetDit blog schreef ik drie jaar geleden na de sluiting van mijn haptotherapiepraktijk. Toen had ik nog geen idee dat er zoveel blogs zouden volgen, zeker niet dat ik ook over parkinson zou schrijven en ook niet dat ik mezelf haptocoach zou noemen en eenmalige sessies zou aanbieden. Deze tekst is toen niet op de site geplaatst. Durfde ik dat toen nog niet? Nu ontstaat zoetjesaan het idee om alle blogs in een boek te bundelen en te presenteren. Ik ben benieuwd welke titel te zijner tijd spontaan uit de bus komt. En het mooie is ‘tis genne moet”. Deze prachtige Brabantse uitspraak vormt voor mij een leidraad die ruimte biedt aan intrinsieke motivatie, aan verlangen, aan open ruimte over en weer en aan verrassende mogelijkheden. 

Deze foto is gemaakt toen ik het boek ‘leven voor een leer’ van Anna Terruwe las.

Verlangen en gemisHet diepste verlangen en grootste gemis gaat over twee basis-verlangens: enerzijds het verlangen naar samenzijn en je geliefd weten en anderzijds het verlangen naar autonomie op basis van zelfliefde. Als deze twee verlangens allebei vervuld worden gedijt een mens daar goed op. Te veel autonome vrijheid of te veel aanhankelijke verbinding voelt uit de maat voor de omgeving en uiteindelijk ook voor jezelf. Kan het echt zo zijn dat je niemand nodig hebt om je compleet te voelen?  Als gezonde volwassene red je het toch prima in je uppie? Sommigen zijn zo gesteld op hun vrijheid dat ze relaties liefst uit de weg gaan. Voel je je dan echt bevrijd als je niks en niemand nodig hebt? Ik geloof er niets van, het geldt in elk geval niet voor mij. Anderen moeten er net als ik juist niet aan denken te vaak alleen te zijn en hebben veel behoefte aan contact. Je alsmaar aanpassen om er maar bij te mogen horen doet ook geen goed. Voor te veel van het een of te veel van het ander betaal je op den duur een pijnlijke prijs. Ofwel afscheiding en isolement ofwel afhankelijkheid en opoffering. In dit blog richt ik me vooral op ‘collega-fawners en flockers’ en hun naasten.

Onderstaande  tekst schreef ik dik twintig jaar geleden voor het blad LOOPBAAN met als titel ‘Wijnakker’s methode’ en vond ik vandaag bij opschoning van mijn computer. Het mooie van het vak haptonomie is dat het niet uit de mode raakt. Vandaar dat ik de tekst opnieuw onder de aandacht breng met de foto die er toen bij stond.

VoelenOver emoties, voelen en gevoelens wordt veel geschreven en steeds op een andere manier. Hieronder schrijf ik vanuit mijn kennis en ervaring. Voelt het voor jou heel anders? Dan hoor of lees ik dat graag.

Verdriet is nooit een eindstationDit is de titel van een boek van psychiater Charlotte Querido. Deze titel gebruik ik vaak in mijn haptopraktijk. Vooral als mensen bang zijn dat, als ze hun verdriet eenmaal toelaten, het nooit meer ophoudt. Als er verdriet is, is er verdriet. Onlustgevoelens hoeven niet langer onderdrukt te worden. Groot verdriet, klein verdriet, elk gevolg van pijn en verlies telt mee. Verdriet kan voldragen verdriet worden. Mijn verdriet om vroegtijdig afgebroken zwangerschappen en onvervulde kinderwens woont niet meer bibberend en stokkend in mijn keel, maar rustig in mijn bekken. Het lot heeft beslist en dan blijft niets anders over dan aanvaarding en dat is iets anders dan berusting. De innerlijke kwetsuur is mede dankzij haptotherapie geheeld. Af en toe doet dit litteken zeer en dient de pijn zich bij een onverwacht gebeuren in volle glorie aan. Sluit ik mezelf dan buiten en ga ik ‘op alleen’ of kan ik in verbinding blijven? 

Die ‘rooien’Rond mijn 22ste werd ik in 1976 lid van de Partij van de Arbeid. In het Brabantse dorp waar ik woonde vierde destijds de KVP hoogtij. Die ‘rooien’ werden als hartstikke links en bedreigend gezien in het vertrouwde, overwegend katholieke en patriarchale zuiden. In het volgende iets grotere dorp was het niet veel anders. Het kostte rond 1975 nog moeite om een zaaltje te reserveren voor de PvdA-afdelingsvergadering. Uiteindelijk heb ik in Uden een heerlijke tijd gehad en veel vrienden gemaakt bij de PvdA. En aansluiting bij de Rooie Vrouwen was het begin van mijn emancipatie en persoonlijke ontwikkeling. We volgden de ene cursus na de andere en emancipeerden dat het een lieve lust was. We zongen uit volle borst mee met Coby Schreier in het Vrouwenkaffee:“Vrouwen we strijden samen voor een betere mensenmaatschappij”.Tweedekans-onderwijsJongens gingen na de lagere school als vanzelf naar de middelbare. Voor meisjes was het uitzonderlijk om te studeren. Mijn vader zei ‘Later zorgt een man voor je dus studie en eigen inkomen zijn niet nodig’. Ik was nog te jong en te bleu om daartegen te protesteren en ging op mijn 16de aan het werk. Vanuit leergierigheid begin ik met de schriftelijke cursus ‘Politiek Bekeken’ bij de Stichting Burgerschapscursus. Een onderdeel van de cursus was een dag meelopen in de Tweede Kamer. Ik interviewde, zeer onder de indruk, Aad Kosto en Annelien Kapeyne van de Capello herinner ik me. Later werd ik bij de Rooie Vrouwen gestimuleerd om parttime onderwijs te volgen. Vanaf mijn 29ste stapelde ik de ene studie op de andere. Zie LinkedIn. Ik baalde wel dat ik weer op zondag over mijn werk scripties zat te maken, maar al bij al leerde ik gemakkelijk en genoot van de studie- en loopbaanstappen die daaruit voortvloeiden.

Ben je er voor mij?Zie je het voor je? Een kindje reikt uit, beide handjes omhoog om te krijgen wat het nodig heeft. Als het goed is komt er meteen respons en ontvangt het kleintje waar het behoefte aan heeft. Om te beginnen lijfelijk contact. Dat is net als voeding een basisbehoefte: liefkozingen, oogcontact, op schoot zitten, opgetild worden of een knuffel krijgen, hoe meer hoe liever. Om te overleven heeft elk mensenkind het nodig om verzorgd, gevoed en gerustgesteld te worden. En om zich door liefdevol huid-op-huid-contact  geborgen en welkom te weten. Door de handjes uit te reiken doet het kindje allereerst een beroep op mama om te krijgen wat het nodig heeft. Deze uitreiking wordt in therapie-kringen ook wel “hinbewegung” of “reaching out movement” genoemd. Mensenkinderen kunnen niet zoals veel dieren meteen op eigen benen staan en zijn de eerste jaren volledig afhankelijk van zorg van buitenaf. Met natuurlijke reflexen, huilen, lichaamstaal en uitreiken doet een baby of peuter een dringend beroep op de ander. Pap, nu!

N.B. Deze tekst gaat over huilen bij volwassenen!

Schuilen bij elkaarNaast vechten, vluchten, bevriezen en fawnen (waar ik eerder een veel gelezen blog over schreef) heb je ook nog flocken als stressreactie. Flock is gerelateerd aan woorden als kudde, troep, zwerm en ook groep. De flock-stressreactie is een automatische beweging richting een dier of mens in de hoop steun te krijgen en om zo gauw als maar kan veilig te zijn in een bedreigende situatie. Net als zoogdieren hebben mensen dan de neiging om te schuilen bij elkaar. Zo’n snelle beweging gaat aan het denken vooraf. Individuele eigenheid doet er op zo’n moment helemaal niet toe, je gaat liefst op in de groep om maar niet op te vallen. Dit gebeurt instinctief om dreiging en machteloosheid af te weren. Alsof je weer onder moeders vleugels kruipt. Als de akelige ervaring achter de rug is doet het goed om met liefdevolle naasten hierover te delen. Als je een taboe voelt om over de schokkende ervaring te praten leidt dat tot diepe eenzaamheid. Als de ander wèl acceptatie van de aangrijpende werkelijkheid kan opbrengen door fysieke nabijheid en oogcontact, door en ontvankelijk te luisteren en afgestemde aandachtige aanraking te bieden, kom je na de schok tot rust. 

Dat eeuwige schuldgevoel ‘Hoe kom ik toch van dat eeuwige schuldgevoel af? Deze verzuchting van een cliënt vormt de inspiratie voor dit blog. Als je last hebt van schuldgevoel zit je geweten je in de weg met een akelig gevoel over iets wat je fout hebt gedaan of nagelaten. Mogelijk ben je onterecht beschuldigd. Ben je gepest of aangeklaagd. Of je kreeg als kind of later als volwassene te horen ‘het is jouw schuld dat ik me ellendig voel’. Als je beschuldigd wordt krijg je terecht of onterecht te horen dat je het fout doet en word je verantwoordelijk gehouden voor wat er is voorgevallen. Dit feit valt niet meer terugdraaien. Wat gebeurd is, is gebeurd. Je voelt je schuldig en daardoor beroerd omdat je tekortgeschoten bent of iemand schade hebt berokkend. Of omdat je iets goed kunt of het goed hebt en je schuldig voelt ten opzichte van anderen die het op het oog minder goed hebben of minder bekwaam zijn. 

PodcastAl jaren beluister ik met belangstelling naar inspirerende gesprekken met de ‘groten en kleinen der aarde’ via de podcast Leven Zonder Stress. Deze keer werd ik zelf geïnterviewd door Patrick Kicken. Over haptotherapie, over het boek 📕 ‘Onderbroken | contact met je wijze lijf’ en over voelen, gevoelens en directe beleving. Patrick stelde me ook verrassende vragen over mijn loopbaan en levensloop. Ons gesprek is onder meer via Spotify en YouTube te beluisteren. Via taal geef ik  met plezier uitdrukking aan mijn professionele en persoonlijke ervaring. Het doet mij goed hierover te vertellen en te schrijven en ik geef graag door wat ik in de loop der jaren heb geleerd. Wil je de podcast van ruim twee jaar geleden beluisteren? Klik dan hier: Klik https://youtu.be/6enVxabivzo?is=SxqaucxP_n-3pd72

Tis genne moetDit blog schreef ik drie jaar geleden na de sluiting van mijn haptotherapiepraktijk. Toen had ik nog geen idee dat er zoveel blogs zouden volgen, zeker niet dat ik ook over parkinson zou schrijven en ook niet dat ik mezelf haptocoach zou noemen en eenmalige sessies zou aanbieden. Deze tekst is toen niet op de site geplaatst. Durfde ik dat toen nog niet? Nu ontstaat zoetjesaan het idee om alle blogs in een boek te bundelen en te presenteren. Ik ben benieuwd welke titel te zijner tijd spontaan uit de bus komt. En het mooie is ‘tis genne moet”. Deze prachtige Brabantse uitspraak vormt voor mij een leidraad die ruimte biedt aan intrinsieke motivatie, aan verlangen, aan open ruimte over en weer en aan verrassende mogelijkheden. 

Deze foto is gemaakt toen ik het boek ‘leven voor een leer’ van Anna Terruwe las.

Verlangen en gemisHet diepste verlangen en grootste gemis gaat over twee basis-verlangens: enerzijds het verlangen naar samenzijn en je geliefd weten en anderzijds het verlangen naar autonomie op basis van zelfliefde. Als deze twee verlangens allebei vervuld worden gedijt een mens daar goed op. Te veel autonome vrijheid of te veel aanhankelijke verbinding voelt uit de maat voor de omgeving en uiteindelijk ook voor jezelf. Kan het echt zo zijn dat je niemand nodig hebt om je compleet te voelen?  Als gezonde volwassene red je het toch prima in je uppie? Sommigen zijn zo gesteld op hun vrijheid dat ze relaties liefst uit de weg gaan. Voel je je dan echt bevrijd als je niks en niemand nodig hebt? Ik geloof er niets van, het geldt in elk geval niet voor mij. Anderen moeten er net als ik juist niet aan denken te vaak alleen te zijn en hebben veel behoefte aan contact. Je alsmaar aanpassen om er maar bij te mogen horen doet ook geen goed. Voor te veel van het een of te veel van het ander betaal je op den duur een pijnlijke prijs. Ofwel afscheiding en isolement ofwel afhankelijkheid en opoffering. In dit blog richt ik me vooral op ‘collega-fawners en flockers’ en hun naasten.

Onderstaande  tekst schreef ik dik twintig jaar geleden voor het blad LOOPBAAN met als titel ‘Wijnakker’s methode’ en vond ik vandaag bij opschoning van mijn computer. Het mooie van het vak haptonomie is dat het niet uit de mode raakt. Vandaar dat ik de tekst opnieuw onder de aandacht breng met de foto die er toen bij stond.

VoelenOver emoties, voelen en gevoelens wordt veel geschreven en steeds op een andere manier. Hieronder schrijf ik vanuit mijn kennis en ervaring. Voelt het voor jou heel anders? Dan hoor of lees ik dat graag.

Verdriet is nooit een eindstationDit is de titel van een boek van psychiater Charlotte Querido. Deze titel gebruik ik vaak in mijn haptopraktijk. Vooral als mensen bang zijn dat, als ze hun verdriet eenmaal toelaten, het nooit meer ophoudt. Als er verdriet is, is er verdriet. Onlustgevoelens hoeven niet langer onderdrukt te worden. Groot verdriet, klein verdriet, elk gevolg van pijn en verlies telt mee. Verdriet kan voldragen verdriet worden. Mijn verdriet om vroegtijdig afgebroken zwangerschappen en onvervulde kinderwens woont niet meer bibberend en stokkend in mijn keel, maar rustig in mijn bekken. Het lot heeft beslist en dan blijft niets anders over dan aanvaarding en dat is iets anders dan berusting. De innerlijke kwetsuur is mede dankzij haptotherapie geheeld. Af en toe doet dit litteken zeer en dient de pijn zich bij een onverwacht gebeuren in volle glorie aan. Sluit ik mezelf dan buiten en ga ik ‘op alleen’ of kan ik in verbinding blijven? 

Die ‘rooien’Rond mijn 22ste werd ik in 1976 lid van de Partij van de Arbeid. In het Brabantse dorp waar ik woonde vierde destijds de KVP hoogtij. Die ‘rooien’ werden als hartstikke links en bedreigend gezien in het vertrouwde, overwegend katholieke en patriarchale zuiden. In het volgende iets grotere dorp was het niet veel anders. Het kostte rond 1975 nog moeite om een zaaltje te reserveren voor de PvdA-afdelingsvergadering. Uiteindelijk heb ik in Uden een heerlijke tijd gehad en veel vrienden gemaakt bij de PvdA. En aansluiting bij de Rooie Vrouwen was het begin van mijn emancipatie en persoonlijke ontwikkeling. We volgden de ene cursus na de andere en emancipeerden dat het een lieve lust was. We zongen uit volle borst mee met Coby Schreier in het Vrouwenkaffee:“Vrouwen we strijden samen voor een betere mensenmaatschappij”.Tweedekans-onderwijsJongens gingen na de lagere school als vanzelf naar de middelbare. Voor meisjes was het uitzonderlijk om te studeren. Mijn vader zei ‘Later zorgt een man voor je dus studie en eigen inkomen zijn niet nodig’. Ik was nog te jong en te bleu om daartegen te protesteren en ging op mijn 16de aan het werk. Vanuit leergierigheid begin ik met de schriftelijke cursus ‘Politiek Bekeken’ bij de Stichting Burgerschapscursus. Een onderdeel van de cursus was een dag meelopen in de Tweede Kamer. Ik interviewde, zeer onder de indruk, Aad Kosto en Annelien Kapeyne van de Capello herinner ik me. Later werd ik bij de Rooie Vrouwen gestimuleerd om parttime onderwijs te volgen. Vanaf mijn 29ste stapelde ik de ene studie op de andere. Zie LinkedIn. Ik baalde wel dat ik weer op zondag over mijn werk scripties zat te maken, maar al bij al leerde ik gemakkelijk en genoot van de studie- en loopbaanstappen die daaruit voortvloeiden.

Ben je er voor mij?Zie je het voor je? Een kindje reikt uit, beide handjes omhoog om te krijgen wat het nodig heeft. Als het goed is komt er meteen respons en ontvangt het kleintje waar het behoefte aan heeft. Om te beginnen lijfelijk contact. Dat is net als voeding een basisbehoefte: liefkozingen, oogcontact, op schoot zitten, opgetild worden of een knuffel krijgen, hoe meer hoe liever. Om te overleven heeft elk mensenkind het nodig om verzorgd, gevoed en gerustgesteld te worden. En om zich door liefdevol huid-op-huid-contact  geborgen en welkom te weten. Door de handjes uit te reiken doet het kindje allereerst een beroep op mama om te krijgen wat het nodig heeft. Deze uitreiking wordt in therapie-kringen ook wel “hinbewegung” of “reaching out movement” genoemd. Mensenkinderen kunnen niet zoals veel dieren meteen op eigen benen staan en zijn de eerste jaren volledig afhankelijk van zorg van buitenaf. Met natuurlijke reflexen, huilen, lichaamstaal en uitreiken doet een baby of peuter een dringend beroep op de ander. Pap, nu!

N.B. Deze tekst gaat over huilen bij volwassenen!

Schuilen bij elkaarNaast vechten, vluchten, bevriezen en fawnen (waar ik eerder een veel gelezen blog over schreef) heb je ook nog flocken als stressreactie. Flock is gerelateerd aan woorden als kudde, troep, zwerm en ook groep. De flock-stressreactie is een automatische beweging richting een dier of mens in de hoop steun te krijgen en om zo gauw als maar kan veilig te zijn in een bedreigende situatie. Net als zoogdieren hebben mensen dan de neiging om te schuilen bij elkaar. Zo’n snelle beweging gaat aan het denken vooraf. Individuele eigenheid doet er op zo’n moment helemaal niet toe, je gaat liefst op in de groep om maar niet op te vallen. Dit gebeurt instinctief om dreiging en machteloosheid af te weren. Alsof je weer onder moeders vleugels kruipt. Als de akelige ervaring achter de rug is doet het goed om met liefdevolle naasten hierover te delen. Als je een taboe voelt om over de schokkende ervaring te praten leidt dat tot diepe eenzaamheid. Als de ander wèl acceptatie van de aangrijpende werkelijkheid kan opbrengen door fysieke nabijheid en oogcontact, door en ontvankelijk te luisteren en afgestemde aandachtige aanraking te bieden, kom je na de schok tot rust. 

Dat eeuwige schuldgevoel ‘Hoe kom ik toch van dat eeuwige schuldgevoel af? Deze verzuchting van een cliënt vormt de inspiratie voor dit blog. Als je last hebt van schuldgevoel zit je geweten je in de weg met een akelig gevoel over iets wat je fout hebt gedaan of nagelaten. Mogelijk ben je onterecht beschuldigd. Ben je gepest of aangeklaagd. Of je kreeg als kind of later als volwassene te horen ‘het is jouw schuld dat ik me ellendig voel’. Als je beschuldigd wordt krijg je terecht of onterecht te horen dat je het fout doet en word je verantwoordelijk gehouden voor wat er is voorgevallen. Dit feit valt niet meer terugdraaien. Wat gebeurd is, is gebeurd. Je voelt je schuldig en daardoor beroerd omdat je tekortgeschoten bent of iemand schade hebt berokkend. Of omdat je iets goed kunt of het goed hebt en je schuldig voelt ten opzichte van anderen die het op het oog minder goed hebben of minder bekwaam zijn. 

PodcastAl jaren beluister ik met belangstelling naar inspirerende gesprekken met de ‘groten en kleinen der aarde’ via de podcast Leven Zonder Stress. Deze keer werd ik zelf geïnterviewd door Patrick Kicken. Over haptotherapie, over het boek 📕 ‘Onderbroken | contact met je wijze lijf’ en over voelen, gevoelens en directe beleving. Patrick stelde me ook verrassende vragen over mijn loopbaan en levensloop. Ons gesprek is onder meer via Spotify en YouTube te beluisteren. Via taal geef ik  met plezier uitdrukking aan mijn professionele en persoonlijke ervaring. Het doet mij goed hierover te vertellen en te schrijven en ik geef graag door wat ik in de loop der jaren heb geleerd. Wil je de podcast van ruim twee jaar geleden beluisteren? Klik dan hier: Klik https://youtu.be/6enVxabivzo?is=SxqaucxP_n-3pd72

Tis genne moetDit blog schreef ik drie jaar geleden na de sluiting van mijn haptotherapiepraktijk. Toen had ik nog geen idee dat er zoveel blogs zouden volgen, zeker niet dat ik ook over parkinson zou schrijven en ook niet dat ik mezelf haptocoach zou noemen en eenmalige sessies zou aanbieden. Deze tekst is toen niet op de site geplaatst. Durfde ik dat toen nog niet? Nu ontstaat zoetjesaan het idee om alle blogs in een boek te bundelen en te presenteren. Ik ben benieuwd welke titel te zijner tijd spontaan uit de bus komt. En het mooie is ‘tis genne moet”. Deze prachtige Brabantse uitspraak vormt voor mij een leidraad die ruimte biedt aan intrinsieke motivatie, aan verlangen, aan open ruimte over en weer en aan verrassende mogelijkheden. 

Deze foto is gemaakt toen ik het boek ‘leven voor een leer’ van Anna Terruwe las.

Verlangen en gemisHet diepste verlangen en grootste gemis gaat over twee basis-verlangens: enerzijds het verlangen naar samenzijn en je geliefd weten en anderzijds het verlangen naar autonomie op basis van zelfliefde. Als deze twee verlangens allebei vervuld worden gedijt een mens daar goed op. Te veel autonome vrijheid of te veel aanhankelijke verbinding voelt uit de maat voor de omgeving en uiteindelijk ook voor jezelf. Kan het echt zo zijn dat je niemand nodig hebt om je compleet te voelen?  Als gezonde volwassene red je het toch prima in je uppie? Sommigen zijn zo gesteld op hun vrijheid dat ze relaties liefst uit de weg gaan. Voel je je dan echt bevrijd als je niks en niemand nodig hebt? Ik geloof er niets van, het geldt in elk geval niet voor mij. Anderen moeten er net als ik juist niet aan denken te vaak alleen te zijn en hebben veel behoefte aan contact. Je alsmaar aanpassen om er maar bij te mogen horen doet ook geen goed. Voor te veel van het een of te veel van het ander betaal je op den duur een pijnlijke prijs. Ofwel afscheiding en isolement ofwel afhankelijkheid en opoffering. In dit blog richt ik me vooral op ‘collega-fawners en flockers’ en hun naasten.

Onderstaande  tekst schreef ik dik twintig jaar geleden voor het blad LOOPBAAN met als titel ‘Wijnakker’s methode’ en vond ik vandaag bij opschoning van mijn computer. Het mooie van het vak haptonomie is dat het niet uit de mode raakt. Vandaar dat ik de tekst opnieuw onder de aandacht breng met de foto die er toen bij stond.

VoelenOver emoties, voelen en gevoelens wordt veel geschreven en steeds op een andere manier. Hieronder schrijf ik vanuit mijn kennis en ervaring. Voelt het voor jou heel anders? Dan hoor of lees ik dat graag.

Verdriet is nooit een eindstationDit is de titel van een boek van psychiater Charlotte Querido. Deze titel gebruik ik vaak in mijn haptopraktijk. Vooral als mensen bang zijn dat, als ze hun verdriet eenmaal toelaten, het nooit meer ophoudt. Als er verdriet is, is er verdriet. Onlustgevoelens hoeven niet langer onderdrukt te worden. Groot verdriet, klein verdriet, elk gevolg van pijn en verlies telt mee. Verdriet kan voldragen verdriet worden. Mijn verdriet om vroegtijdig afgebroken zwangerschappen en onvervulde kinderwens woont niet meer bibberend en stokkend in mijn keel, maar rustig in mijn bekken. Het lot heeft beslist en dan blijft niets anders over dan aanvaarding en dat is iets anders dan berusting. De innerlijke kwetsuur is mede dankzij haptotherapie geheeld. Af en toe doet dit litteken zeer en dient de pijn zich bij een onverwacht gebeuren in volle glorie aan. Sluit ik mezelf dan buiten en ga ik ‘op alleen’ of kan ik in verbinding blijven? 

Die ‘rooien’Rond mijn 22ste werd ik in 1976 lid van de Partij van de Arbeid. In het Brabantse dorp waar ik woonde vierde destijds de KVP hoogtij. Die ‘rooien’ werden als hartstikke links en bedreigend gezien in het vertrouwde, overwegend katholieke en patriarchale zuiden. In het volgende iets grotere dorp was het niet veel anders. Het kostte rond 1975 nog moeite om een zaaltje te reserveren voor de PvdA-afdelingsvergadering. Uiteindelijk heb ik in Uden een heerlijke tijd gehad en veel vrienden gemaakt bij de PvdA. En aansluiting bij de Rooie Vrouwen was het begin van mijn emancipatie en persoonlijke ontwikkeling. We volgden de ene cursus na de andere en emancipeerden dat het een lieve lust was. We zongen uit volle borst mee met Coby Schreier in het Vrouwenkaffee:“Vrouwen we strijden samen voor een betere mensenmaatschappij”.Tweedekans-onderwijsJongens gingen na de lagere school als vanzelf naar de middelbare. Voor meisjes was het uitzonderlijk om te studeren. Mijn vader zei ‘Later zorgt een man voor je dus studie en eigen inkomen zijn niet nodig’. Ik was nog te jong en te bleu om daartegen te protesteren en ging op mijn 16de aan het werk. Vanuit leergierigheid begin ik met de schriftelijke cursus ‘Politiek Bekeken’ bij de Stichting Burgerschapscursus. Een onderdeel van de cursus was een dag meelopen in de Tweede Kamer. Ik interviewde, zeer onder de indruk, Aad Kosto en Annelien Kapeyne van de Capello herinner ik me. Later werd ik bij de Rooie Vrouwen gestimuleerd om parttime onderwijs te volgen. Vanaf mijn 29ste stapelde ik de ene studie op de andere. Zie LinkedIn. Ik baalde wel dat ik weer op zondag over mijn werk scripties zat te maken, maar al bij al leerde ik gemakkelijk en genoot van de studie- en loopbaanstappen die daaruit voortvloeiden.

Ben je er voor mij?Zie je het voor je? Een kindje reikt uit, beide handjes omhoog om te krijgen wat het nodig heeft. Als het goed is komt er meteen respons en ontvangt het kleintje waar het behoefte aan heeft. Om te beginnen lijfelijk contact. Dat is net als voeding een basisbehoefte: liefkozingen, oogcontact, op schoot zitten, opgetild worden of een knuffel krijgen, hoe meer hoe liever. Om te overleven heeft elk mensenkind het nodig om verzorgd, gevoed en gerustgesteld te worden. En om zich door liefdevol huid-op-huid-contact  geborgen en welkom te weten. Door de handjes uit te reiken doet het kindje allereerst een beroep op mama om te krijgen wat het nodig heeft. Deze uitreiking wordt in therapie-kringen ook wel “hinbewegung” of “reaching out movement” genoemd. Mensenkinderen kunnen niet zoals veel dieren meteen op eigen benen staan en zijn de eerste jaren volledig afhankelijk van zorg van buitenaf. Met natuurlijke reflexen, huilen, lichaamstaal en uitreiken doet een baby of peuter een dringend beroep op de ander. Pap, nu!

N.B. Deze tekst gaat over huilen bij volwassenen!

Schuilen bij elkaarNaast vechten, vluchten, bevriezen en fawnen (waar ik eerder een veel gelezen blog over schreef) heb je ook nog flocken als stressreactie. Flock is gerelateerd aan woorden als kudde, troep, zwerm en ook groep. De flock-stressreactie is een automatische beweging richting een dier of mens in de hoop steun te krijgen en om zo gauw als maar kan veilig te zijn in een bedreigende situatie. Net als zoogdieren hebben mensen dan de neiging om te schuilen bij elkaar. Zo’n snelle beweging gaat aan het denken vooraf. Individuele eigenheid doet er op zo’n moment helemaal niet toe, je gaat liefst op in de groep om maar niet op te vallen. Dit gebeurt instinctief om dreiging en machteloosheid af te weren. Alsof je weer onder moeders vleugels kruipt. Als de akelige ervaring achter de rug is doet het goed om met liefdevolle naasten hierover te delen. Als je een taboe voelt om over de schokkende ervaring te praten leidt dat tot diepe eenzaamheid. Als de ander wèl acceptatie van de aangrijpende werkelijkheid kan opbrengen door fysieke nabijheid en oogcontact, door en ontvankelijk te luisteren en afgestemde aandachtige aanraking te bieden, kom je na de schok tot rust. 

Dat eeuwige schuldgevoel ‘Hoe kom ik toch van dat eeuwige schuldgevoel af? Deze verzuchting van een cliënt vormt de inspiratie voor dit blog. Als je last hebt van schuldgevoel zit je geweten je in de weg met een akelig gevoel over iets wat je fout hebt gedaan of nagelaten. Mogelijk ben je onterecht beschuldigd. Ben je gepest of aangeklaagd. Of je kreeg als kind of later als volwassene te horen ‘het is jouw schuld dat ik me ellendig voel’. Als je beschuldigd wordt krijg je terecht of onterecht te horen dat je het fout doet en word je verantwoordelijk gehouden voor wat er is voorgevallen. Dit feit valt niet meer terugdraaien. Wat gebeurd is, is gebeurd. Je voelt je schuldig en daardoor beroerd omdat je tekortgeschoten bent of iemand schade hebt berokkend. Of omdat je iets goed kunt of het goed hebt en je schuldig voelt ten opzichte van anderen die het op het oog minder goed hebben of minder bekwaam zijn. 

PodcastAl jaren beluister ik met belangstelling naar inspirerende gesprekken met de ‘groten en kleinen der aarde’ via de podcast Leven Zonder Stress. Deze keer werd ik zelf geïnterviewd door Patrick Kicken. Over haptotherapie, over het boek 📕 ‘Onderbroken | contact met je wijze lijf’ en over voelen, gevoelens en directe beleving. Patrick stelde me ook verrassende vragen over mijn loopbaan en levensloop. Ons gesprek is onder meer via Spotify en YouTube te beluisteren. Via taal geef ik  met plezier uitdrukking aan mijn professionele en persoonlijke ervaring. Het doet mij goed hierover te vertellen en te schrijven en ik geef graag door wat ik in de loop der jaren heb geleerd. Wil je de podcast van ruim twee jaar geleden beluisteren? Klik dan hier: Klik https://youtu.be/6enVxabivzo?is=SxqaucxP_n-3pd72

Tis genne moetDit blog schreef ik drie jaar geleden na de sluiting van mijn haptotherapiepraktijk. Toen had ik nog geen idee dat er zoveel blogs zouden volgen, zeker niet dat ik ook over parkinson zou schrijven en ook niet dat ik mezelf haptocoach zou noemen en eenmalige sessies zou aanbieden. Deze tekst is toen niet op de site geplaatst. Durfde ik dat toen nog niet? Nu ontstaat zoetjesaan het idee om alle blogs in een boek te bundelen en te presenteren. Ik ben benieuwd welke titel te zijner tijd spontaan uit de bus komt. En het mooie is ‘tis genne moet”. Deze prachtige Brabantse uitspraak vormt voor mij een leidraad die ruimte biedt aan intrinsieke motivatie, aan verlangen, aan open ruimte over en weer en aan verrassende mogelijkheden. 

Deze foto is gemaakt toen ik het boek ‘leven voor een leer’ van Anna Terruwe las.

Verlangen en gemisHet diepste verlangen en grootste gemis gaat over twee basis-verlangens: enerzijds het verlangen naar samenzijn en je geliefd weten en anderzijds het verlangen naar autonomie op basis van zelfliefde. Als deze twee verlangens allebei vervuld worden gedijt een mens daar goed op. Te veel autonome vrijheid of te veel aanhankelijke verbinding voelt uit de maat voor de omgeving en uiteindelijk ook voor jezelf. Kan het echt zo zijn dat je niemand nodig hebt om je compleet te voelen?  Als gezonde volwassene red je het toch prima in je uppie? Sommigen zijn zo gesteld op hun vrijheid dat ze relaties liefst uit de weg gaan. Voel je je dan echt bevrijd als je niks en niemand nodig hebt? Ik geloof er niets van, het geldt in elk geval niet voor mij. Anderen moeten er net als ik juist niet aan denken te vaak alleen te zijn en hebben veel behoefte aan contact. Je alsmaar aanpassen om er maar bij te mogen horen doet ook geen goed. Voor te veel van het een of te veel van het ander betaal je op den duur een pijnlijke prijs. Ofwel afscheiding en isolement ofwel afhankelijkheid en opoffering. In dit blog richt ik me vooral op ‘collega-fawners en flockers’ en hun naasten.

Onderstaande  tekst schreef ik dik twintig jaar geleden voor het blad LOOPBAAN met als titel ‘Wijnakker’s methode’ en vond ik vandaag bij opschoning van mijn computer. Het mooie van het vak haptonomie is dat het niet uit de mode raakt. Vandaar dat ik de tekst opnieuw onder de aandacht breng met de foto die er toen bij stond.

VoelenOver emoties, voelen en gevoelens wordt veel geschreven en steeds op een andere manier. Hieronder schrijf ik vanuit mijn kennis en ervaring. Voelt het voor jou heel anders? Dan hoor of lees ik dat graag.

Verdriet is nooit een eindstationDit is de titel van een boek van psychiater Charlotte Querido. Deze titel gebruik ik vaak in mijn haptopraktijk. Vooral als mensen bang zijn dat, als ze hun verdriet eenmaal toelaten, het nooit meer ophoudt. Als er verdriet is, is er verdriet. Onlustgevoelens hoeven niet langer onderdrukt te worden. Groot verdriet, klein verdriet, elk gevolg van pijn en verlies telt mee. Verdriet kan voldragen verdriet worden. Mijn verdriet om vroegtijdig afgebroken zwangerschappen en onvervulde kinderwens woont niet meer bibberend en stokkend in mijn keel, maar rustig in mijn bekken. Het lot heeft beslist en dan blijft niets anders over dan aanvaarding en dat is iets anders dan berusting. De innerlijke kwetsuur is mede dankzij haptotherapie geheeld. Af en toe doet dit litteken zeer en dient de pijn zich bij een onverwacht gebeuren in volle glorie aan. Sluit ik mezelf dan buiten en ga ik ‘op alleen’ of kan ik in verbinding blijven? 

Die ‘rooien’Rond mijn 22ste werd ik in 1976 lid van de Partij van de Arbeid. In het Brabantse dorp waar ik woonde vierde destijds de KVP hoogtij. Die ‘rooien’ werden als hartstikke links en bedreigend gezien in het vertrouwde, overwegend katholieke en patriarchale zuiden. In het volgende iets grotere dorp was het niet veel anders. Het kostte rond 1975 nog moeite om een zaaltje te reserveren voor de PvdA-afdelingsvergadering. Uiteindelijk heb ik in Uden een heerlijke tijd gehad en veel vrienden gemaakt bij de PvdA. En aansluiting bij de Rooie Vrouwen was het begin van mijn emancipatie en persoonlijke ontwikkeling. We volgden de ene cursus na de andere en emancipeerden dat het een lieve lust was. We zongen uit volle borst mee met Coby Schreier in het Vrouwenkaffee:“Vrouwen we strijden samen voor een betere mensenmaatschappij”.Tweedekans-onderwijsJongens gingen na de lagere school als vanzelf naar de middelbare. Voor meisjes was het uitzonderlijk om te studeren. Mijn vader zei ‘Later zorgt een man voor je dus studie en eigen inkomen zijn niet nodig’. Ik was nog te jong en te bleu om daartegen te protesteren en ging op mijn 16de aan het werk. Vanuit leergierigheid begin ik met de schriftelijke cursus ‘Politiek Bekeken’ bij de Stichting Burgerschapscursus. Een onderdeel van de cursus was een dag meelopen in de Tweede Kamer. Ik interviewde, zeer onder de indruk, Aad Kosto en Annelien Kapeyne van de Capello herinner ik me. Later werd ik bij de Rooie Vrouwen gestimuleerd om parttime onderwijs te volgen. Vanaf mijn 29ste stapelde ik de ene studie op de andere. Zie LinkedIn. Ik baalde wel dat ik weer op zondag over mijn werk scripties zat te maken, maar al bij al leerde ik gemakkelijk en genoot van de studie- en loopbaanstappen die daaruit voortvloeiden.

Ben je er voor mij?Zie je het voor je? Een kindje reikt uit, beide handjes omhoog om te krijgen wat het nodig heeft. Als het goed is komt er meteen respons en ontvangt het kleintje waar het behoefte aan heeft. Om te beginnen lijfelijk contact. Dat is net als voeding een basisbehoefte: liefkozingen, oogcontact, op schoot zitten, opgetild worden of een knuffel krijgen, hoe meer hoe liever. Om te overleven heeft elk mensenkind het nodig om verzorgd, gevoed en gerustgesteld te worden. En om zich door liefdevol huid-op-huid-contact  geborgen en welkom te weten. Door de handjes uit te reiken doet het kindje allereerst een beroep op mama om te krijgen wat het nodig heeft. Deze uitreiking wordt in therapie-kringen ook wel “hinbewegung” of “reaching out movement” genoemd. Mensenkinderen kunnen niet zoals veel dieren meteen op eigen benen staan en zijn de eerste jaren volledig afhankelijk van zorg van buitenaf. Met natuurlijke reflexen, huilen, lichaamstaal en uitreiken doet een baby of peuter een dringend beroep op de ander. Pap, nu!

N.B. Deze tekst gaat over huilen bij volwassenen!

Schuilen bij elkaarNaast vechten, vluchten, bevriezen en fawnen (waar ik eerder een veel gelezen blog over schreef) heb je ook nog flocken als stressreactie. Flock is gerelateerd aan woorden als kudde, troep, zwerm en ook groep. De flock-stressreactie is een automatische beweging richting een dier of mens in de hoop steun te krijgen en om zo gauw als maar kan veilig te zijn in een bedreigende situatie. Net als zoogdieren hebben mensen dan de neiging om te schuilen bij elkaar. Zo’n snelle beweging gaat aan het denken vooraf. Individuele eigenheid doet er op zo’n moment helemaal niet toe, je gaat liefst op in de groep om maar niet op te vallen. Dit gebeurt instinctief om dreiging en machteloosheid af te weren. Alsof je weer onder moeders vleugels kruipt. Als de akelige ervaring achter de rug is doet het goed om met liefdevolle naasten hierover te delen. Als je een taboe voelt om over de schokkende ervaring te praten leidt dat tot diepe eenzaamheid. Als de ander wèl acceptatie van de aangrijpende werkelijkheid kan opbrengen door fysieke nabijheid en oogcontact, door en ontvankelijk te luisteren en afgestemde aandachtige aanraking te bieden, kom je na de schok tot rust. 

Dat eeuwige schuldgevoel ‘Hoe kom ik toch van dat eeuwige schuldgevoel af? Deze verzuchting van een cliënt vormt de inspiratie voor dit blog. Als je last hebt van schuldgevoel zit je geweten je in de weg met een akelig gevoel over iets wat je fout hebt gedaan of nagelaten. Mogelijk ben je onterecht beschuldigd. Ben je gepest of aangeklaagd. Of je kreeg als kind of later als volwassene te horen ‘het is jouw schuld dat ik me ellendig voel’. Als je beschuldigd wordt krijg je terecht of onterecht te horen dat je het fout doet en word je verantwoordelijk gehouden voor wat er is voorgevallen. Dit feit valt niet meer terugdraaien. Wat gebeurd is, is gebeurd. Je voelt je schuldig en daardoor beroerd omdat je tekortgeschoten bent of iemand schade hebt berokkend. Of omdat je iets goed kunt of het goed hebt en je schuldig voelt ten opzichte van anderen die het op het oog minder goed hebben of minder bekwaam zijn. 

PodcastAl jaren beluister ik met belangstelling naar inspirerende gesprekken met de ‘groten en kleinen der aarde’ via de podcast Leven Zonder Stress. Deze keer werd ik zelf geïnterviewd door Patrick Kicken. Over haptotherapie, over het boek 📕 ‘Onderbroken | contact met je wijze lijf’ en over voelen, gevoelens en directe beleving. Patrick stelde me ook verrassende vragen over mijn loopbaan en levensloop. Ons gesprek is onder meer via Spotify en YouTube te beluisteren. Via taal geef ik  met plezier uitdrukking aan mijn professionele en persoonlijke ervaring. Het doet mij goed hierover te vertellen en te schrijven en ik geef graag door wat ik in de loop der jaren heb geleerd. Wil je de podcast van ruim twee jaar geleden beluisteren? Klik dan hier: Klik https://youtu.be/6enVxabivzo?is=SxqaucxP_n-3pd72

Tis genne moetDit blog schreef ik drie jaar geleden na de sluiting van mijn haptotherapiepraktijk. Toen had ik nog geen idee dat er zoveel blogs zouden volgen, zeker niet dat ik ook over parkinson zou schrijven en ook niet dat ik mezelf haptocoach zou noemen en eenmalige sessies zou aanbieden. Deze tekst is toen niet op de site geplaatst. Durfde ik dat toen nog niet? Nu ontstaat zoetjesaan het idee om alle blogs in een boek te bundelen en te presenteren. Ik ben benieuwd welke titel te zijner tijd spontaan uit de bus komt. En het mooie is ‘tis genne moet”. Deze prachtige Brabantse uitspraak vormt voor mij een leidraad die ruimte biedt aan intrinsieke motivatie, aan verlangen, aan open ruimte over en weer en aan verrassende mogelijkheden. 

Deze foto is gemaakt toen ik het boek ‘leven voor een leer’ van Anna Terruwe las.

Verlangen en gemisHet diepste verlangen en grootste gemis gaat over twee basis-verlangens: enerzijds het verlangen naar samenzijn en je geliefd weten en anderzijds het verlangen naar autonomie op basis van zelfliefde. Als deze twee verlangens allebei vervuld worden gedijt een mens daar goed op. Te veel autonome vrijheid of te veel aanhankelijke verbinding voelt uit de maat voor de omgeving en uiteindelijk ook voor jezelf. Kan het echt zo zijn dat je niemand nodig hebt om je compleet te voelen?  Als gezonde volwassene red je het toch prima in je uppie? Sommigen zijn zo gesteld op hun vrijheid dat ze relaties liefst uit de weg gaan. Voel je je dan echt bevrijd als je niks en niemand nodig hebt? Ik geloof er niets van, het geldt in elk geval niet voor mij. Anderen moeten er net als ik juist niet aan denken te vaak alleen te zijn en hebben veel behoefte aan contact. Je alsmaar aanpassen om er maar bij te mogen horen doet ook geen goed. Voor te veel van het een of te veel van het ander betaal je op den duur een pijnlijke prijs. Ofwel afscheiding en isolement ofwel afhankelijkheid en opoffering. In dit blog richt ik me vooral op ‘collega-fawners en flockers’ en hun naasten.

Onderstaande  tekst schreef ik dik twintig jaar geleden voor het blad LOOPBAAN met als titel ‘Wijnakker’s methode’ en vond ik vandaag bij opschoning van mijn computer. Het mooie van het vak haptonomie is dat het niet uit de mode raakt. Vandaar dat ik de tekst opnieuw onder de aandacht breng met de foto die er toen bij stond.

VoelenOver emoties, voelen en gevoelens wordt veel geschreven en steeds op een andere manier. Hieronder schrijf ik vanuit mijn kennis en ervaring. Voelt het voor jou heel anders? Dan hoor of lees ik dat graag.

Verdriet is nooit een eindstationDit is de titel van een boek van psychiater Charlotte Querido. Deze titel gebruik ik vaak in mijn haptopraktijk. Vooral als mensen bang zijn dat, als ze hun verdriet eenmaal toelaten, het nooit meer ophoudt. Als er verdriet is, is er verdriet. Onlustgevoelens hoeven niet langer onderdrukt te worden. Groot verdriet, klein verdriet, elk gevolg van pijn en verlies telt mee. Verdriet kan voldragen verdriet worden. Mijn verdriet om vroegtijdig afgebroken zwangerschappen en onvervulde kinderwens woont niet meer bibberend en stokkend in mijn keel, maar rustig in mijn bekken. Het lot heeft beslist en dan blijft niets anders over dan aanvaarding en dat is iets anders dan berusting. De innerlijke kwetsuur is mede dankzij haptotherapie geheeld. Af en toe doet dit litteken zeer en dient de pijn zich bij een onverwacht gebeuren in volle glorie aan. Sluit ik mezelf dan buiten en ga ik ‘op alleen’ of kan ik in verbinding blijven? 

Die ‘rooien’Rond mijn 22ste werd ik in 1976 lid van de Partij van de Arbeid. In het Brabantse dorp waar ik woonde vierde destijds de KVP hoogtij. Die ‘rooien’ werden als hartstikke links en bedreigend gezien in het vertrouwde, overwegend katholieke en patriarchale zuiden. In het volgende iets grotere dorp was het niet veel anders. Het kostte rond 1975 nog moeite om een zaaltje te reserveren voor de PvdA-afdelingsvergadering. Uiteindelijk heb ik in Uden een heerlijke tijd gehad en veel vrienden gemaakt bij de PvdA. En aansluiting bij de Rooie Vrouwen was het begin van mijn emancipatie en persoonlijke ontwikkeling. We volgden de ene cursus na de andere en emancipeerden dat het een lieve lust was. We zongen uit volle borst mee met Coby Schreier in het Vrouwenkaffee:“Vrouwen we strijden samen voor een betere mensenmaatschappij”.Tweedekans-onderwijsJongens gingen na de lagere school als vanzelf naar de middelbare. Voor meisjes was het uitzonderlijk om te studeren. Mijn vader zei ‘Later zorgt een man voor je dus studie en eigen inkomen zijn niet nodig’. Ik was nog te jong en te bleu om daartegen te protesteren en ging op mijn 16de aan het werk. Vanuit leergierigheid begin ik met de schriftelijke cursus ‘Politiek Bekeken’ bij de Stichting Burgerschapscursus. Een onderdeel van de cursus was een dag meelopen in de Tweede Kamer. Ik interviewde, zeer onder de indruk, Aad Kosto en Annelien Kapeyne van de Capello herinner ik me. Later werd ik bij de Rooie Vrouwen gestimuleerd om parttime onderwijs te volgen. Vanaf mijn 29ste stapelde ik de ene studie op de andere. Zie LinkedIn. Ik baalde wel dat ik weer op zondag over mijn werk scripties zat te maken, maar al bij al leerde ik gemakkelijk en genoot van de studie- en loopbaanstappen die daaruit voortvloeiden.

Ben je er voor mij?Zie je het voor je? Een kindje reikt uit, beide handjes omhoog om te krijgen wat het nodig heeft. Als het goed is komt er meteen respons en ontvangt het kleintje waar het behoefte aan heeft. Om te beginnen lijfelijk contact. Dat is net als voeding een basisbehoefte: liefkozingen, oogcontact, op schoot zitten, opgetild worden of een knuffel krijgen, hoe meer hoe liever. Om te overleven heeft elk mensenkind het nodig om verzorgd, gevoed en gerustgesteld te worden. En om zich door liefdevol huid-op-huid-contact  geborgen en welkom te weten. Door de handjes uit te reiken doet het kindje allereerst een beroep op mama om te krijgen wat het nodig heeft. Deze uitreiking wordt in therapie-kringen ook wel “hinbewegung” of “reaching out movement” genoemd. Mensenkinderen kunnen niet zoals veel dieren meteen op eigen benen staan en zijn de eerste jaren volledig afhankelijk van zorg van buitenaf. Met natuurlijke reflexen, huilen, lichaamstaal en uitreiken doet een baby of peuter een dringend beroep op de ander. Pap, nu!

N.B. Deze tekst gaat over huilen bij volwassenen!

Schuilen bij elkaarNaast vechten, vluchten, bevriezen en fawnen (waar ik eerder een veel gelezen blog over schreef) heb je ook nog flocken als stressreactie. Flock is gerelateerd aan woorden als kudde, troep, zwerm en ook groep. De flock-stressreactie is een automatische beweging richting een dier of mens in de hoop steun te krijgen en om zo gauw als maar kan veilig te zijn in een bedreigende situatie. Net als zoogdieren hebben mensen dan de neiging om te schuilen bij elkaar. Zo’n snelle beweging gaat aan het denken vooraf. Individuele eigenheid doet er op zo’n moment helemaal niet toe, je gaat liefst op in de groep om maar niet op te vallen. Dit gebeurt instinctief om dreiging en machteloosheid af te weren. Alsof je weer onder moeders vleugels kruipt. Als de akelige ervaring achter de rug is doet het goed om met liefdevolle naasten hierover te delen. Als je een taboe voelt om over de schokkende ervaring te praten leidt dat tot diepe eenzaamheid. Als de ander wèl acceptatie van de aangrijpende werkelijkheid kan opbrengen door fysieke nabijheid en oogcontact, door en ontvankelijk te luisteren en afgestemde aandachtige aanraking te bieden, kom je na de schok tot rust. 

Dat eeuwige schuldgevoel ‘Hoe kom ik toch van dat eeuwige schuldgevoel af? Deze verzuchting van een cliënt vormt de inspiratie voor dit blog. Als je last hebt van schuldgevoel zit je geweten je in de weg met een akelig gevoel over iets wat je fout hebt gedaan of nagelaten. Mogelijk ben je onterecht beschuldigd. Ben je gepest of aangeklaagd. Of je kreeg als kind of later als volwassene te horen ‘het is jouw schuld dat ik me ellendig voel’. Als je beschuldigd wordt krijg je terecht of onterecht te horen dat je het fout doet en word je verantwoordelijk gehouden voor wat er is voorgevallen. Dit feit valt niet meer terugdraaien. Wat gebeurd is, is gebeurd. Je voelt je schuldig en daardoor beroerd omdat je tekortgeschoten bent of iemand schade hebt berokkend. Of omdat je iets goed kunt of het goed hebt en je schuldig voelt ten opzichte van anderen die het op het oog minder goed hebben of minder bekwaam zijn. 

PodcastAl jaren beluister ik met belangstelling naar inspirerende gesprekken met de ‘groten en kleinen der aarde’ via de podcast Leven Zonder Stress. Deze keer werd ik zelf geïnterviewd door Patrick Kicken. Over haptotherapie, over het boek 📕 ‘Onderbroken | contact met je wijze lijf’ en over voelen, gevoelens en directe beleving. Patrick stelde me ook verrassende vragen over mijn loopbaan en levensloop. Ons gesprek is onder meer via Spotify en YouTube te beluisteren. Via taal geef ik  met plezier uitdrukking aan mijn professionele en persoonlijke ervaring. Het doet mij goed hierover te vertellen en te schrijven en ik geef graag door wat ik in de loop der jaren heb geleerd. Wil je de podcast van ruim twee jaar geleden beluisteren? Klik dan hier: Klik https://youtu.be/6enVxabivzo?is=SxqaucxP_n-3pd72

Tis genne moetDit blog schreef ik drie jaar geleden na de sluiting van mijn haptotherapiepraktijk. Toen had ik nog geen idee dat er zoveel blogs zouden volgen, zeker niet dat ik ook over parkinson zou schrijven en ook niet dat ik mezelf haptocoach zou noemen en eenmalige sessies zou aanbieden. Deze tekst is toen niet op de site geplaatst. Durfde ik dat toen nog niet? Nu ontstaat zoetjesaan het idee om alle blogs in een boek te bundelen en te presenteren. Ik ben benieuwd welke titel te zijner tijd spontaan uit de bus komt. En het mooie is ‘tis genne moet”. Deze prachtige Brabantse uitspraak vormt voor mij een leidraad die ruimte biedt aan intrinsieke motivatie, aan verlangen, aan open ruimte over en weer en aan verrassende mogelijkheden. 

Deze foto is gemaakt toen ik het boek ‘leven voor een leer’ van Anna Terruwe las.

Verlangen en gemisHet diepste verlangen en grootste gemis gaat over twee basis-verlangens: enerzijds het verlangen naar samenzijn en je geliefd weten en anderzijds het verlangen naar autonomie op basis van zelfliefde. Als deze twee verlangens allebei vervuld worden gedijt een mens daar goed op. Te veel autonome vrijheid of te veel aanhankelijke verbinding voelt uit de maat voor de omgeving en uiteindelijk ook voor jezelf. Kan het echt zo zijn dat je niemand nodig hebt om je compleet te voelen?  Als gezonde volwassene red je het toch prima in je uppie? Sommigen zijn zo gesteld op hun vrijheid dat ze relaties liefst uit de weg gaan. Voel je je dan echt bevrijd als je niks en niemand nodig hebt? Ik geloof er niets van, het geldt in elk geval niet voor mij. Anderen moeten er net als ik juist niet aan denken te vaak alleen te zijn en hebben veel behoefte aan contact. Je alsmaar aanpassen om er maar bij te mogen horen doet ook geen goed. Voor te veel van het een of te veel van het ander betaal je op den duur een pijnlijke prijs. Ofwel afscheiding en isolement ofwel afhankelijkheid en opoffering. In dit blog richt ik me vooral op ‘collega-fawners en flockers’ en hun naasten.

Onderstaande  tekst schreef ik dik twintig jaar geleden voor het blad LOOPBAAN met als titel ‘Wijnakker’s methode’ en vond ik vandaag bij opschoning van mijn computer. Het mooie van het vak haptonomie is dat het niet uit de mode raakt. Vandaar dat ik de tekst opnieuw onder de aandacht breng met de foto die er toen bij stond.

VoelenOver emoties, voelen en gevoelens wordt veel geschreven en steeds op een andere manier. Hieronder schrijf ik vanuit mijn kennis en ervaring. Voelt het voor jou heel anders? Dan hoor of lees ik dat graag.

Verdriet is nooit een eindstationDit is de titel van een boek van psychiater Charlotte Querido. Deze titel gebruik ik vaak in mijn haptopraktijk. Vooral als mensen bang zijn dat, als ze hun verdriet eenmaal toelaten, het nooit meer ophoudt. Als er verdriet is, is er verdriet. Onlustgevoelens hoeven niet langer onderdrukt te worden. Groot verdriet, klein verdriet, elk gevolg van pijn en verlies telt mee. Verdriet kan voldragen verdriet worden. Mijn verdriet om vroegtijdig afgebroken zwangerschappen en onvervulde kinderwens woont niet meer bibberend en stokkend in mijn keel, maar rustig in mijn bekken. Het lot heeft beslist en dan blijft niets anders over dan aanvaarding en dat is iets anders dan berusting. De innerlijke kwetsuur is mede dankzij haptotherapie geheeld. Af en toe doet dit litteken zeer en dient de pijn zich bij een onverwacht gebeuren in volle glorie aan. Sluit ik mezelf dan buiten en ga ik ‘op alleen’ of kan ik in verbinding blijven? 

Die ‘rooien’Rond mijn 22ste werd ik in 1976 lid van de Partij van de Arbeid. In het Brabantse dorp waar ik woonde vierde destijds de KVP hoogtij. Die ‘rooien’ werden als hartstikke links en bedreigend gezien in het vertrouwde, overwegend katholieke en patriarchale zuiden. In het volgende iets grotere dorp was het niet veel anders. Het kostte rond 1975 nog moeite om een zaaltje te reserveren voor de PvdA-afdelingsvergadering. Uiteindelijk heb ik in Uden een heerlijke tijd gehad en veel vrienden gemaakt bij de PvdA. En aansluiting bij de Rooie Vrouwen was het begin van mijn emancipatie en persoonlijke ontwikkeling. We volgden de ene cursus na de andere en emancipeerden dat het een lieve lust was. We zongen uit volle borst mee met Coby Schreier in het Vrouwenkaffee:“Vrouwen we strijden samen voor een betere mensenmaatschappij”.Tweedekans-onderwijsJongens gingen na de lagere school als vanzelf naar de middelbare. Voor meisjes was het uitzonderlijk om te studeren. Mijn vader zei ‘Later zorgt een man voor je dus studie en eigen inkomen zijn niet nodig’. Ik was nog te jong en te bleu om daartegen te protesteren en ging op mijn 16de aan het werk. Vanuit leergierigheid begin ik met de schriftelijke cursus ‘Politiek Bekeken’ bij de Stichting Burgerschapscursus. Een onderdeel van de cursus was een dag meelopen in de Tweede Kamer. Ik interviewde, zeer onder de indruk, Aad Kosto en Annelien Kapeyne van de Capello herinner ik me. Later werd ik bij de Rooie Vrouwen gestimuleerd om parttime onderwijs te volgen. Vanaf mijn 29ste stapelde ik de ene studie op de andere. Zie LinkedIn. Ik baalde wel dat ik weer op zondag over mijn werk scripties zat te maken, maar al bij al leerde ik gemakkelijk en genoot van de studie- en loopbaanstappen die daaruit voortvloeiden.

Ben je er voor mij?Zie je het voor je? Een kindje reikt uit, beide handjes omhoog om te krijgen wat het nodig heeft. Als het goed is komt er meteen respons en ontvangt het kleintje waar het behoefte aan heeft. Om te beginnen lijfelijk contact. Dat is net als voeding een basisbehoefte: liefkozingen, oogcontact, op schoot zitten, opgetild worden of een knuffel krijgen, hoe meer hoe liever. Om te overleven heeft elk mensenkind het nodig om verzorgd, gevoed en gerustgesteld te worden. En om zich door liefdevol huid-op-huid-contact  geborgen en welkom te weten. Door de handjes uit te reiken doet het kindje allereerst een beroep op mama om te krijgen wat het nodig heeft. Deze uitreiking wordt in therapie-kringen ook wel “hinbewegung” of “reaching out movement” genoemd. Mensenkinderen kunnen niet zoals veel dieren meteen op eigen benen staan en zijn de eerste jaren volledig afhankelijk van zorg van buitenaf. Met natuurlijke reflexen, huilen, lichaamstaal en uitreiken doet een baby of peuter een dringend beroep op de ander. Pap, nu!

N.B. Deze tekst gaat over huilen bij volwassenen!

Schuilen bij elkaarNaast vechten, vluchten, bevriezen en fawnen (waar ik eerder een veel gelezen blog over schreef) heb je ook nog flocken als stressreactie. Flock is gerelateerd aan woorden als kudde, troep, zwerm en ook groep. De flock-stressreactie is een automatische beweging richting een dier of mens in de hoop steun te krijgen en om zo gauw als maar kan veilig te zijn in een bedreigende situatie. Net als zoogdieren hebben mensen dan de neiging om te schuilen bij elkaar. Zo’n snelle beweging gaat aan het denken vooraf. Individuele eigenheid doet er op zo’n moment helemaal niet toe, je gaat liefst op in de groep om maar niet op te vallen. Dit gebeurt instinctief om dreiging en machteloosheid af te weren. Alsof je weer onder moeders vleugels kruipt. Als de akelige ervaring achter de rug is doet het goed om met liefdevolle naasten hierover te delen. Als je een taboe voelt om over de schokkende ervaring te praten leidt dat tot diepe eenzaamheid. Als de ander wèl acceptatie van de aangrijpende werkelijkheid kan opbrengen door fysieke nabijheid en oogcontact, door en ontvankelijk te luisteren en afgestemde aandachtige aanraking te bieden, kom je na de schok tot rust. 

Dat eeuwige schuldgevoel ‘Hoe kom ik toch van dat eeuwige schuldgevoel af? Deze verzuchting van een cliënt vormt de inspiratie voor dit blog. Als je last hebt van schuldgevoel zit je geweten je in de weg met een akelig gevoel over iets wat je fout hebt gedaan of nagelaten. Mogelijk ben je onterecht beschuldigd. Ben je gepest of aangeklaagd. Of je kreeg als kind of later als volwassene te horen ‘het is jouw schuld dat ik me ellendig voel’. Als je beschuldigd wordt krijg je terecht of onterecht te horen dat je het fout doet en word je verantwoordelijk gehouden voor wat er is voorgevallen. Dit feit valt niet meer terugdraaien. Wat gebeurd is, is gebeurd. Je voelt je schuldig en daardoor beroerd omdat je tekortgeschoten bent of iemand schade hebt berokkend. Of omdat je iets goed kunt of het goed hebt en je schuldig voelt ten opzichte van anderen die het op het oog minder goed hebben of minder bekwaam zijn. 

PodcastAl jaren beluister ik met belangstelling naar inspirerende gesprekken met de ‘groten en kleinen der aarde’ via de podcast Leven Zonder Stress. Deze keer werd ik zelf geïnterviewd door Patrick Kicken. Over haptotherapie, over het boek 📕 ‘Onderbroken | contact met je wijze lijf’ en over voelen, gevoelens en directe beleving. Patrick stelde me ook verrassende vragen over mijn loopbaan en levensloop. Ons gesprek is onder meer via Spotify en YouTube te beluisteren. Via taal geef ik  met plezier uitdrukking aan mijn professionele en persoonlijke ervaring. Het doet mij goed hierover te vertellen en te schrijven en ik geef graag door wat ik in de loop der jaren heb geleerd. Wil je de podcast van ruim twee jaar geleden beluisteren? Klik dan hier: Klik https://youtu.be/6enVxabivzo?is=SxqaucxP_n-3pd72

Tis genne moetDit blog schreef ik drie jaar geleden na de sluiting van mijn haptotherapiepraktijk. Toen had ik nog geen idee dat er zoveel blogs zouden volgen, zeker niet dat ik ook over parkinson zou schrijven en ook niet dat ik mezelf haptocoach zou noemen en eenmalige sessies zou aanbieden. Deze tekst is toen niet op de site geplaatst. Durfde ik dat toen nog niet? Nu ontstaat zoetjesaan het idee om alle blogs in een boek te bundelen en te presenteren. Ik ben benieuwd welke titel te zijner tijd spontaan uit de bus komt. En het mooie is ‘tis genne moet”. Deze prachtige Brabantse uitspraak vormt voor mij een leidraad die ruimte biedt aan intrinsieke motivatie, aan verlangen, aan open ruimte over en weer en aan verrassende mogelijkheden. 

Deze foto is gemaakt toen ik het boek ‘leven voor een leer’ van Anna Terruwe las.

Verlangen en gemisHet diepste verlangen en grootste gemis gaat over twee basis-verlangens: enerzijds het verlangen naar samenzijn en je geliefd weten en anderzijds het verlangen naar autonomie op basis van zelfliefde. Als deze twee verlangens allebei vervuld worden gedijt een mens daar goed op. Te veel autonome vrijheid of te veel aanhankelijke verbinding voelt uit de maat voor de omgeving en uiteindelijk ook voor jezelf. Kan het echt zo zijn dat je niemand nodig hebt om je compleet te voelen?  Als gezonde volwassene red je het toch prima in je uppie? Sommigen zijn zo gesteld op hun vrijheid dat ze relaties liefst uit de weg gaan. Voel je je dan echt bevrijd als je niks en niemand nodig hebt? Ik geloof er niets van, het geldt in elk geval niet voor mij. Anderen moeten er net als ik juist niet aan denken te vaak alleen te zijn en hebben veel behoefte aan contact. Je alsmaar aanpassen om er maar bij te mogen horen doet ook geen goed. Voor te veel van het een of te veel van het ander betaal je op den duur een pijnlijke prijs. Ofwel afscheiding en isolement ofwel afhankelijkheid en opoffering. In dit blog richt ik me vooral op ‘collega-fawners en flockers’ en hun naasten.

Onderstaande  tekst schreef ik dik twintig jaar geleden voor het blad LOOPBAAN met als titel ‘Wijnakker’s methode’ en vond ik vandaag bij opschoning van mijn computer. Het mooie van het vak haptonomie is dat het niet uit de mode raakt. Vandaar dat ik de tekst opnieuw onder de aandacht breng met de foto die er toen bij stond.

VoelenOver emoties, voelen en gevoelens wordt veel geschreven en steeds op een andere manier. Hieronder schrijf ik vanuit mijn kennis en ervaring. Voelt het voor jou heel anders? Dan hoor of lees ik dat graag.

Verdriet is nooit een eindstationDit is de titel van een boek van psychiater Charlotte Querido. Deze titel gebruik ik vaak in mijn haptopraktijk. Vooral als mensen bang zijn dat, als ze hun verdriet eenmaal toelaten, het nooit meer ophoudt. Als er verdriet is, is er verdriet. Onlustgevoelens hoeven niet langer onderdrukt te worden. Groot verdriet, klein verdriet, elk gevolg van pijn en verlies telt mee. Verdriet kan voldragen verdriet worden. Mijn verdriet om vroegtijdig afgebroken zwangerschappen en onvervulde kinderwens woont niet meer bibberend en stokkend in mijn keel, maar rustig in mijn bekken. Het lot heeft beslist en dan blijft niets anders over dan aanvaarding en dat is iets anders dan berusting. De innerlijke kwetsuur is mede dankzij haptotherapie geheeld. Af en toe doet dit litteken zeer en dient de pijn zich bij een onverwacht gebeuren in volle glorie aan. Sluit ik mezelf dan buiten en ga ik ‘op alleen’ of kan ik in verbinding blijven? 

Die ‘rooien’Rond mijn 22ste werd ik in 1976 lid van de Partij van de Arbeid. In het Brabantse dorp waar ik woonde vierde destijds de KVP hoogtij. Die ‘rooien’ werden als hartstikke links en bedreigend gezien in het vertrouwde, overwegend katholieke en patriarchale zuiden. In het volgende iets grotere dorp was het niet veel anders. Het kostte rond 1975 nog moeite om een zaaltje te reserveren voor de PvdA-afdelingsvergadering. Uiteindelijk heb ik in Uden een heerlijke tijd gehad en veel vrienden gemaakt bij de PvdA. En aansluiting bij de Rooie Vrouwen was het begin van mijn emancipatie en persoonlijke ontwikkeling. We volgden de ene cursus na de andere en emancipeerden dat het een lieve lust was. We zongen uit volle borst mee met Coby Schreier in het Vrouwenkaffee:“Vrouwen we strijden samen voor een betere mensenmaatschappij”.Tweedekans-onderwijsJongens gingen na de lagere school als vanzelf naar de middelbare. Voor meisjes was het uitzonderlijk om te studeren. Mijn vader zei ‘Later zorgt een man voor je dus studie en eigen inkomen zijn niet nodig’. Ik was nog te jong en te bleu om daartegen te protesteren en ging op mijn 16de aan het werk. Vanuit leergierigheid begin ik met de schriftelijke cursus ‘Politiek Bekeken’ bij de Stichting Burgerschapscursus. Een onderdeel van de cursus was een dag meelopen in de Tweede Kamer. Ik interviewde, zeer onder de indruk, Aad Kosto en Annelien Kapeyne van de Capello herinner ik me. Later werd ik bij de Rooie Vrouwen gestimuleerd om parttime onderwijs te volgen. Vanaf mijn 29ste stapelde ik de ene studie op de andere. Zie LinkedIn. Ik baalde wel dat ik weer op zondag over mijn werk scripties zat te maken, maar al bij al leerde ik gemakkelijk en genoot van de studie- en loopbaanstappen die daaruit voortvloeiden.

Ben je er voor mij?Zie je het voor je? Een kindje reikt uit, beide handjes omhoog om te krijgen wat het nodig heeft. Als het goed is komt er meteen respons en ontvangt het kleintje waar het behoefte aan heeft. Om te beginnen lijfelijk contact. Dat is net als voeding een basisbehoefte: liefkozingen, oogcontact, op schoot zitten, opgetild worden of een knuffel krijgen, hoe meer hoe liever. Om te overleven heeft elk mensenkind het nodig om verzorgd, gevoed en gerustgesteld te worden. En om zich door liefdevol huid-op-huid-contact  geborgen en welkom te weten. Door de handjes uit te reiken doet het kindje allereerst een beroep op mama om te krijgen wat het nodig heeft. Deze uitreiking wordt in therapie-kringen ook wel “hinbewegung” of “reaching out movement” genoemd. Mensenkinderen kunnen niet zoals veel dieren meteen op eigen benen staan en zijn de eerste jaren volledig afhankelijk van zorg van buitenaf. Met natuurlijke reflexen, huilen, lichaamstaal en uitreiken doet een baby of peuter een dringend beroep op de ander. Pap, nu!

N.B. Deze tekst gaat over huilen bij volwassenen!

Schuilen bij elkaarNaast vechten, vluchten, bevriezen en fawnen (waar ik eerder een veel gelezen blog over schreef) heb je ook nog flocken als stressreactie. Flock is gerelateerd aan woorden als kudde, troep, zwerm en ook groep. De flock-stressreactie is een automatische beweging richting een dier of mens in de hoop steun te krijgen en om zo gauw als maar kan veilig te zijn in een bedreigende situatie. Net als zoogdieren hebben mensen dan de neiging om te schuilen bij elkaar. Zo’n snelle beweging gaat aan het denken vooraf. Individuele eigenheid doet er op zo’n moment helemaal niet toe, je gaat liefst op in de groep om maar niet op te vallen. Dit gebeurt instinctief om dreiging en machteloosheid af te weren. Alsof je weer onder moeders vleugels kruipt. Als de akelige ervaring achter de rug is doet het goed om met liefdevolle naasten hierover te delen. Als je een taboe voelt om over de schokkende ervaring te praten leidt dat tot diepe eenzaamheid. Als de ander wèl acceptatie van de aangrijpende werkelijkheid kan opbrengen door fysieke nabijheid en oogcontact, door en ontvankelijk te luisteren en afgestemde aandachtige aanraking te bieden, kom je na de schok tot rust. 

Dat eeuwige schuldgevoel ‘Hoe kom ik toch van dat eeuwige schuldgevoel af? Deze verzuchting van een cliënt vormt de inspiratie voor dit blog. Als je last hebt van schuldgevoel zit je geweten je in de weg met een akelig gevoel over iets wat je fout hebt gedaan of nagelaten. Mogelijk ben je onterecht beschuldigd. Ben je gepest of aangeklaagd. Of je kreeg als kind of later als volwassene te horen ‘het is jouw schuld dat ik me ellendig voel’. Als je beschuldigd wordt krijg je terecht of onterecht te horen dat je het fout doet en word je verantwoordelijk gehouden voor wat er is voorgevallen. Dit feit valt niet meer terugdraaien. Wat gebeurd is, is gebeurd. Je voelt je schuldig en daardoor beroerd omdat je tekortgeschoten bent of iemand schade hebt berokkend. Of omdat je iets goed kunt of het goed hebt en je schuldig voelt ten opzichte van anderen die het op het oog minder goed hebben of minder bekwaam zijn. 

PodcastAl jaren beluister ik met belangstelling naar inspirerende gesprekken met de ‘groten en kleinen der aarde’ via de podcast Leven Zonder Stress. Deze keer werd ik zelf geïnterviewd door Patrick Kicken. Over haptotherapie, over het boek 📕 ‘Onderbroken | contact met je wijze lijf’ en over voelen, gevoelens en directe beleving. Patrick stelde me ook verrassende vragen over mijn loopbaan en levensloop. Ons gesprek is onder meer via Spotify en YouTube te beluisteren. Via taal geef ik  met plezier uitdrukking aan mijn professionele en persoonlijke ervaring. Het doet mij goed hierover te vertellen en te schrijven en ik geef graag door wat ik in de loop der jaren heb geleerd. Wil je de podcast van ruim twee jaar geleden beluisteren? Klik dan hier: Klik https://youtu.be/6enVxabivzo?is=SxqaucxP_n-3pd72

Tis genne moetDit blog schreef ik drie jaar geleden na de sluiting van mijn haptotherapiepraktijk. Toen had ik nog geen idee dat er zoveel blogs zouden volgen, zeker niet dat ik ook over parkinson zou schrijven en ook niet dat ik mezelf haptocoach zou noemen en eenmalige sessies zou aanbieden. Deze tekst is toen niet op de site geplaatst. Durfde ik dat toen nog niet? Nu ontstaat zoetjesaan het idee om alle blogs in een boek te bundelen en te presenteren. Ik ben benieuwd welke titel te zijner tijd spontaan uit de bus komt. En het mooie is ‘tis genne moet”. Deze prachtige Brabantse uitspraak vormt voor mij een leidraad die ruimte biedt aan intrinsieke motivatie, aan verlangen, aan open ruimte over en weer en aan verrassende mogelijkheden. 

Deze foto is gemaakt toen ik het boek ‘leven voor een leer’ van Anna Terruwe las.

Verlangen en gemisHet diepste verlangen en grootste gemis gaat over twee basis-verlangens: enerzijds het verlangen naar samenzijn en je geliefd weten en anderzijds het verlangen naar autonomie op basis van zelfliefde. Als deze twee verlangens allebei vervuld worden gedijt een mens daar goed op. Te veel autonome vrijheid of te veel aanhankelijke verbinding voelt uit de maat voor de omgeving en uiteindelijk ook voor jezelf. Kan het echt zo zijn dat je niemand nodig hebt om je compleet te voelen?  Als gezonde volwassene red je het toch prima in je uppie? Sommigen zijn zo gesteld op hun vrijheid dat ze relaties liefst uit de weg gaan. Voel je je dan echt bevrijd als je niks en niemand nodig hebt? Ik geloof er niets van, het geldt in elk geval niet voor mij. Anderen moeten er net als ik juist niet aan denken te vaak alleen te zijn en hebben veel behoefte aan contact. Je alsmaar aanpassen om er maar bij te mogen horen doet ook geen goed. Voor te veel van het een of te veel van het ander betaal je op den duur een pijnlijke prijs. Ofwel afscheiding en isolement ofwel afhankelijkheid en opoffering. In dit blog richt ik me vooral op ‘collega-fawners en flockers’ en hun naasten.

Onderstaande  tekst schreef ik dik twintig jaar geleden voor het blad LOOPBAAN met als titel ‘Wijnakker’s methode’ en vond ik vandaag bij opschoning van mijn computer. Het mooie van het vak haptonomie is dat het niet uit de mode raakt. Vandaar dat ik de tekst opnieuw onder de aandacht breng met de foto die er toen bij stond.

VoelenOver emoties, voelen en gevoelens wordt veel geschreven en steeds op een andere manier. Hieronder schrijf ik vanuit mijn kennis en ervaring. Voelt het voor jou heel anders? Dan hoor of lees ik dat graag.

Verdriet is nooit een eindstationDit is de titel van een boek van psychiater Charlotte Querido. Deze titel gebruik ik vaak in mijn haptopraktijk. Vooral als mensen bang zijn dat, als ze hun verdriet eenmaal toelaten, het nooit meer ophoudt. Als er verdriet is, is er verdriet. Onlustgevoelens hoeven niet langer onderdrukt te worden. Groot verdriet, klein verdriet, elk gevolg van pijn en verlies telt mee. Verdriet kan voldragen verdriet worden. Mijn verdriet om vroegtijdig afgebroken zwangerschappen en onvervulde kinderwens woont niet meer bibberend en stokkend in mijn keel, maar rustig in mijn bekken. Het lot heeft beslist en dan blijft niets anders over dan aanvaarding en dat is iets anders dan berusting. De innerlijke kwetsuur is mede dankzij haptotherapie geheeld. Af en toe doet dit litteken zeer en dient de pijn zich bij een onverwacht gebeuren in volle glorie aan. Sluit ik mezelf dan buiten en ga ik ‘op alleen’ of kan ik in verbinding blijven? 

Die ‘rooien’Rond mijn 22ste werd ik in 1976 lid van de Partij van de Arbeid. In het Brabantse dorp waar ik woonde vierde destijds de KVP hoogtij. Die ‘rooien’ werden als hartstikke links en bedreigend gezien in het vertrouwde, overwegend katholieke en patriarchale zuiden. In het volgende iets grotere dorp was het niet veel anders. Het kostte rond 1975 nog moeite om een zaaltje te reserveren voor de PvdA-afdelingsvergadering. Uiteindelijk heb ik in Uden een heerlijke tijd gehad en veel vrienden gemaakt bij de PvdA. En aansluiting bij de Rooie Vrouwen was het begin van mijn emancipatie en persoonlijke ontwikkeling. We volgden de ene cursus na de andere en emancipeerden dat het een lieve lust was. We zongen uit volle borst mee met Coby Schreier in het Vrouwenkaffee:“Vrouwen we strijden samen voor een betere mensenmaatschappij”.Tweedekans-onderwijsJongens gingen na de lagere school als vanzelf naar de middelbare. Voor meisjes was het uitzonderlijk om te studeren. Mijn vader zei ‘Later zorgt een man voor je dus studie en eigen inkomen zijn niet nodig’. Ik was nog te jong en te bleu om daartegen te protesteren en ging op mijn 16de aan het werk. Vanuit leergierigheid begin ik met de schriftelijke cursus ‘Politiek Bekeken’ bij de Stichting Burgerschapscursus. Een onderdeel van de cursus was een dag meelopen in de Tweede Kamer. Ik interviewde, zeer onder de indruk, Aad Kosto en Annelien Kapeyne van de Capello herinner ik me. Later werd ik bij de Rooie Vrouwen gestimuleerd om parttime onderwijs te volgen. Vanaf mijn 29ste stapelde ik de ene studie op de andere. Zie LinkedIn. Ik baalde wel dat ik weer op zondag over mijn werk scripties zat te maken, maar al bij al leerde ik gemakkelijk en genoot van de studie- en loopbaanstappen die daaruit voortvloeiden.

Ben je er voor mij?Zie je het voor je? Een kindje reikt uit, beide handjes omhoog om te krijgen wat het nodig heeft. Als het goed is komt er meteen respons en ontvangt het kleintje waar het behoefte aan heeft. Om te beginnen lijfelijk contact. Dat is net als voeding een basisbehoefte: liefkozingen, oogcontact, op schoot zitten, opgetild worden of een knuffel krijgen, hoe meer hoe liever. Om te overleven heeft elk mensenkind het nodig om verzorgd, gevoed en gerustgesteld te worden. En om zich door liefdevol huid-op-huid-contact  geborgen en welkom te weten. Door de handjes uit te reiken doet het kindje allereerst een beroep op mama om te krijgen wat het nodig heeft. Deze uitreiking wordt in therapie-kringen ook wel “hinbewegung” of “reaching out movement” genoemd. Mensenkinderen kunnen niet zoals veel dieren meteen op eigen benen staan en zijn de eerste jaren volledig afhankelijk van zorg van buitenaf. Met natuurlijke reflexen, huilen, lichaamstaal en uitreiken doet een baby of peuter een dringend beroep op de ander. Pap, nu!

N.B. Deze tekst gaat over huilen bij volwassenen!

Schuilen bij elkaarNaast vechten, vluchten, bevriezen en fawnen (waar ik eerder een veel gelezen blog over schreef) heb je ook nog flocken als stressreactie. Flock is gerelateerd aan woorden als kudde, troep, zwerm en ook groep. De flock-stressreactie is een automatische beweging richting een dier of mens in de hoop steun te krijgen en om zo gauw als maar kan veilig te zijn in een bedreigende situatie. Net als zoogdieren hebben mensen dan de neiging om te schuilen bij elkaar. Zo’n snelle beweging gaat aan het denken vooraf. Individuele eigenheid doet er op zo’n moment helemaal niet toe, je gaat liefst op in de groep om maar niet op te vallen. Dit gebeurt instinctief om dreiging en machteloosheid af te weren. Alsof je weer onder moeders vleugels kruipt. Als de akelige ervaring achter de rug is doet het goed om met liefdevolle naasten hierover te delen. Als je een taboe voelt om over de schokkende ervaring te praten leidt dat tot diepe eenzaamheid. Als de ander wèl acceptatie van de aangrijpende werkelijkheid kan opbrengen door fysieke nabijheid en oogcontact, door en ontvankelijk te luisteren en afgestemde aandachtige aanraking te bieden, kom je na de schok tot rust. 

Dat eeuwige schuldgevoel ‘Hoe kom ik toch van dat eeuwige schuldgevoel af? Deze verzuchting van een cliënt vormt de inspiratie voor dit blog. Als je last hebt van schuldgevoel zit je geweten je in de weg met een akelig gevoel over iets wat je fout hebt gedaan of nagelaten. Mogelijk ben je onterecht beschuldigd. Ben je gepest of aangeklaagd. Of je kreeg als kind of later als volwassene te horen ‘het is jouw schuld dat ik me ellendig voel’. Als je beschuldigd wordt krijg je terecht of onterecht te horen dat je het fout doet en word je verantwoordelijk gehouden voor wat er is voorgevallen. Dit feit valt niet meer terugdraaien. Wat gebeurd is, is gebeurd. Je voelt je schuldig en daardoor beroerd omdat je tekortgeschoten bent of iemand schade hebt berokkend. Of omdat je iets goed kunt of het goed hebt en je schuldig voelt ten opzichte van anderen die het op het oog minder goed hebben of minder bekwaam zijn. 

PodcastAl jaren beluister ik met belangstelling naar inspirerende gesprekken met de ‘groten en kleinen der aarde’ via de podcast Leven Zonder Stress. Deze keer werd ik zelf geïnterviewd door Patrick Kicken. Over haptotherapie, over het boek 📕 ‘Onderbroken | contact met je wijze lijf’ en over voelen, gevoelens en directe beleving. Patrick stelde me ook verrassende vragen over mijn loopbaan en levensloop. Ons gesprek is onder meer via Spotify en YouTube te beluisteren. Via taal geef ik  met plezier uitdrukking aan mijn professionele en persoonlijke ervaring. Het doet mij goed hierover te vertellen en te schrijven en ik geef graag door wat ik in de loop der jaren heb geleerd. Wil je de podcast van ruim twee jaar geleden beluisteren? Klik dan hier: Klik https://youtu.be/6enVxabivzo?is=SxqaucxP_n-3pd72

Tis genne moetDit blog schreef ik drie jaar geleden na de sluiting van mijn haptotherapiepraktijk. Toen had ik nog geen idee dat er zoveel blogs zouden volgen, zeker niet dat ik ook over parkinson zou schrijven en ook niet dat ik mezelf haptocoach zou noemen en eenmalige sessies zou aanbieden. Deze tekst is toen niet op de site geplaatst. Durfde ik dat toen nog niet? Nu ontstaat zoetjesaan het idee om alle blogs in een boek te bundelen en te presenteren. Ik ben benieuwd welke titel te zijner tijd spontaan uit de bus komt. En het mooie is ‘tis genne moet”. Deze prachtige Brabantse uitspraak vormt voor mij een leidraad die ruimte biedt aan intrinsieke motivatie, aan verlangen, aan open ruimte over en weer en aan verrassende mogelijkheden. 

Deze foto is gemaakt toen ik het boek ‘leven voor een leer’ van Anna Terruwe las.

Verlangen en gemisHet diepste verlangen en grootste gemis gaat over twee basis-verlangens: enerzijds het verlangen naar samenzijn en je geliefd weten en anderzijds het verlangen naar autonomie op basis van zelfliefde. Als deze twee verlangens allebei vervuld worden gedijt een mens daar goed op. Te veel autonome vrijheid of te veel aanhankelijke verbinding voelt uit de maat voor de omgeving en uiteindelijk ook voor jezelf. Kan het echt zo zijn dat je niemand nodig hebt om je compleet te voelen?  Als gezonde volwassene red je het toch prima in je uppie? Sommigen zijn zo gesteld op hun vrijheid dat ze relaties liefst uit de weg gaan. Voel je je dan echt bevrijd als je niks en niemand nodig hebt? Ik geloof er niets van, het geldt in elk geval niet voor mij. Anderen moeten er net als ik juist niet aan denken te vaak alleen te zijn en hebben veel behoefte aan contact. Je alsmaar aanpassen om er maar bij te mogen horen doet ook geen goed. Voor te veel van het een of te veel van het ander betaal je op den duur een pijnlijke prijs. Ofwel afscheiding en isolement ofwel afhankelijkheid en opoffering. In dit blog richt ik me vooral op ‘collega-fawners en flockers’ en hun naasten.

Onderstaande  tekst schreef ik dik twintig jaar geleden voor het blad LOOPBAAN met als titel ‘Wijnakker’s methode’ en vond ik vandaag bij opschoning van mijn computer. Het mooie van het vak haptonomie is dat het niet uit de mode raakt. Vandaar dat ik de tekst opnieuw onder de aandacht breng met de foto die er toen bij stond.

VoelenOver emoties, voelen en gevoelens wordt veel geschreven en steeds op een andere manier. Hieronder schrijf ik vanuit mijn kennis en ervaring. Voelt het voor jou heel anders? Dan hoor of lees ik dat graag.

Verdriet is nooit een eindstationDit is de titel van een boek van psychiater Charlotte Querido. Deze titel gebruik ik vaak in mijn haptopraktijk. Vooral als mensen bang zijn dat, als ze hun verdriet eenmaal toelaten, het nooit meer ophoudt. Als er verdriet is, is er verdriet. Onlustgevoelens hoeven niet langer onderdrukt te worden. Groot verdriet, klein verdriet, elk gevolg van pijn en verlies telt mee. Verdriet kan voldragen verdriet worden. Mijn verdriet om vroegtijdig afgebroken zwangerschappen en onvervulde kinderwens woont niet meer bibberend en stokkend in mijn keel, maar rustig in mijn bekken. Het lot heeft beslist en dan blijft niets anders over dan aanvaarding en dat is iets anders dan berusting. De innerlijke kwetsuur is mede dankzij haptotherapie geheeld. Af en toe doet dit litteken zeer en dient de pijn zich bij een onverwacht gebeuren in volle glorie aan. Sluit ik mezelf dan buiten en ga ik ‘op alleen’ of kan ik in verbinding blijven? 

Die ‘rooien’Rond mijn 22ste werd ik in 1976 lid van de Partij van de Arbeid. In het Brabantse dorp waar ik woonde vierde destijds de KVP hoogtij. Die ‘rooien’ werden als hartstikke links en bedreigend gezien in het vertrouwde, overwegend katholieke en patriarchale zuiden. In het volgende iets grotere dorp was het niet veel anders. Het kostte rond 1975 nog moeite om een zaaltje te reserveren voor de PvdA-afdelingsvergadering. Uiteindelijk heb ik in Uden een heerlijke tijd gehad en veel vrienden gemaakt bij de PvdA. En aansluiting bij de Rooie Vrouwen was het begin van mijn emancipatie en persoonlijke ontwikkeling. We volgden de ene cursus na de andere en emancipeerden dat het een lieve lust was. We zongen uit volle borst mee met Coby Schreier in het Vrouwenkaffee:“Vrouwen we strijden samen voor een betere mensenmaatschappij”.Tweedekans-onderwijsJongens gingen na de lagere school als vanzelf naar de middelbare. Voor meisjes was het uitzonderlijk om te studeren. Mijn vader zei ‘Later zorgt een man voor je dus studie en eigen inkomen zijn niet nodig’. Ik was nog te jong en te bleu om daartegen te protesteren en ging op mijn 16de aan het werk. Vanuit leergierigheid begin ik met de schriftelijke cursus ‘Politiek Bekeken’ bij de Stichting Burgerschapscursus. Een onderdeel van de cursus was een dag meelopen in de Tweede Kamer. Ik interviewde, zeer onder de indruk, Aad Kosto en Annelien Kapeyne van de Capello herinner ik me. Later werd ik bij de Rooie Vrouwen gestimuleerd om parttime onderwijs te volgen. Vanaf mijn 29ste stapelde ik de ene studie op de andere. Zie LinkedIn. Ik baalde wel dat ik weer op zondag over mijn werk scripties zat te maken, maar al bij al leerde ik gemakkelijk en genoot van de studie- en loopbaanstappen die daaruit voortvloeiden.

Ben je er voor mij?Zie je het voor je? Een kindje reikt uit, beide handjes omhoog om te krijgen wat het nodig heeft. Als het goed is komt er meteen respons en ontvangt het kleintje waar het behoefte aan heeft. Om te beginnen lijfelijk contact. Dat is net als voeding een basisbehoefte: liefkozingen, oogcontact, op schoot zitten, opgetild worden of een knuffel krijgen, hoe meer hoe liever. Om te overleven heeft elk mensenkind het nodig om verzorgd, gevoed en gerustgesteld te worden. En om zich door liefdevol huid-op-huid-contact  geborgen en welkom te weten. Door de handjes uit te reiken doet het kindje allereerst een beroep op mama om te krijgen wat het nodig heeft. Deze uitreiking wordt in therapie-kringen ook wel “hinbewegung” of “reaching out movement” genoemd. Mensenkinderen kunnen niet zoals veel dieren meteen op eigen benen staan en zijn de eerste jaren volledig afhankelijk van zorg van buitenaf. Met natuurlijke reflexen, huilen, lichaamstaal en uitreiken doet een baby of peuter een dringend beroep op de ander. Pap, nu!

N.B. Deze tekst gaat over huilen bij volwassenen!